Αρχική Απόψεις Aρθρα Για μια ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ στη Χίο

Για μια ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ στη Χίο

138

»Υφαίνω τα ραγίσματα
και ξαναρχίζω πάλι…»
των:Βασίλη Μαυρέλου-Nίκου Κούνουπα

Η ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ στη Χίο είναι μια συνάντηση πολιτών με συμμετοχή σε όλες τις μικρές και τις μεγάλες μάχες του νησιού για την υπεράσπιση της ζωής μας.Υπηρετεί την ανάγκη για ένα ανεξάρτητο,ριζοσπαστικό και ταξικό προσανατολισμό στο κίνημα.Δεν είναι και ούτε θα γίνει βραχίονας και προέκταση κομματικών φορέων.Δεν υπηρετεί περιχαρακωμένες παραταξιακές στρατηγικές.Είναι μια λαϊκή συλλογικότητα, μια εν δυνάμει κίνηση πόλης των όλων και των ίσων για την κοινωνική χειραφέτηση.Προμετωπίδα της αντίληψής της είναι η συγκρότηση ενός ανεξάρτητου ριζοσπαστικού πόλου/χώρου σε αγωνιστική κατεύθυνση με τα χαρακτηριστικά της ισοτιμίας, της αυτοτέλειας, του αμοιβαίου σεβασμού και της αλληλεγγύης των συμμετεχόντων.
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ από το κράτος, τους μηχανισμούς του, το ευρύτερο μπλοκ εξουσίας και τα κόμματα του.ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ όμως και από τα κόμματα της αριστεράς, τους διαγκωνισμούς, μικροηγεμονισμούς, τις αυτόκεντρες αναπτύξεις, τις καθετοποιημένες γραμμές και την υποταγή εντέλει του κινήματος στην οργάνωση και στο κόμμα. (Η ηγεμονία δεν κατακτιέται με διοικητικές μεθόδους,αλλά με τη δύναμη της πράξης και των ιδεών). Εξαρτημένη όμως βαθιά από τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας. ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ, που σπάει από τη ρίζα κατεστημένες θέσεις, απόψεις, ενέργειες που αρνείται την κυρίαρχη αφήγηση και προτείνει κάτι το πραγματικά νέο. ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ,που με την ικανότητα της ενεργεί αυτόβουλα, αυτόνομα, κινεί τις εξελίξεις χωρίς να είναι δέσμια και ακόλουθος διαφορετικών πολιτικών σχεδίων.
Φυσικό είναι στην αρχή, εμείς που πήραμε αυτήν την ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ, να μην γεννηθήκαμε απ’ το κεφάλι του Δία σαν την Αθηνά, αλλά να κουβαλάμε μέσα μας το παρελθόν μας, με όλα τα θετικά και τα αρνητικά του. Με όλες τις εμπειρίες, τις ιδιαιτερότητες και τις κλίσεις μας.Η προσπάθεια μας αυτή, ελπίζει και επιδιώκει να συμβάλλει, μέσα από τους πολλούς δρόμους που χρειάζονται, να οδηγηθούμε στη λεωφόρο της δημιουργίας ενός αισθητού συλλογικού υποκειμένου, που να μπορεί να πείθει και να ενεργοποιεί όχι μόνο τους υποψιασμένους, τους »μυημένους»,αλλά κυρίως το απογοητευμένο και αδρανές τμήμα της κοινωνικής πλειοψηφίας το οποίο άγεται και φέρεται από κάθε λογής »επίδοξους σωτήρες» που του’ χουν ρημάξει και καταστρέψει τη ζωή .Ανοίγουμε το δρόμο.Συνεχίζουμε την πορεία.Προχωράμε μπροστά.Για να νικήσουμε!
»Εμείς που μείναμε
θα τρώμε το πρωί
μια φέτα από του ήλιου το καρβέλι,
ένα τσαμπί σταφύλι από τ’ αμπέλι
και δίχως πια του φόβου το τριβέλι,
μπροστά θα προχωράμε στη ζωή.»
Στους ανέμους που σαρώνουν τη ζωή μας ήρθε να προστεθεί κι η ψήφιση του μνημονιακού πολυνόμου, μετά τη συμφωνία της κυβέρνησης με τους δανειστές το Μάη που επεκτείνει τους παγετώνες των μνημονίων στα βάθη του αιώνα. Η κυβέρνηση προσχωρώντας στις γραμμές των σταυροφόρων του νεοφιλελευθερισμού με τα μέτρα των 3,7 δις ευρώ ,των νέων περικοπών σε συντάξεις, σε μισθούς, στο αφορολόγητο, με το τσάκισμα των εργασιακών σχέσεων και των μνημονίων διαρκείας διαμόρφωσε σήμερα το προφίλ του εργαζόμενου/ανέργου/συνταξιούχου ως το καθολικό κοινωνικό προφίλ της φτώχειας, της φορολεηλασίας ,της κλεμμένης σύνταξης και της κλεμμένης ζωής. Όμως, ακόμα και στις συνθήκες βαθιάς απογοήτευσης μετά την επταετή χρεοκοπία της χώρας, τη ματαίωση των αγώνων, την ακύρωση της λαϊκής ετυμηγορίας και του περήφανου «όχι» ,ο λαϊκός κόσμος της δημιουργίας δεν θα αφήσει στους σημερινούς και χτεσινούς κυβερνώντες τη ζωή του. Η ταξική πάλη δεν τελείωσε στην Ελλάδα, όπως και παντού. Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου! Η λαϊκή οργή θα ξεσπάσει.Η ζωή δεν χαρίζεται χωρίς να ανατραπεί…
Το μεγάλο στοίχημα της περιόδου είναι να συγκροτήσουμε μια «συνωμοσία» όσων δεν παραδέχτηκαν την ήττα, που θα εξωτερικεύσει το θυμό του κόσμου για τις λεηλατημένες ελπίδες, για να ξυπνήσουν τα ηφαίστεια της οργής και να ταράξουν τον ύπνο των συστημικών επιτελείων.Το τέλος της εγχώριας ιστορίας του λαϊκού κινήματος δεν είναι ο νεοφιλελελεύθερος ευρωπαϊκός οδοστρωτήρας μιας «αριστεράς» που κάνει σήμερα την πιο βρώμικη δουλειά υπέρ του συστήματος ούτε της άλλης που βάζει τη μεταφυσική στη θέση της πολιτικής, την περιχαράκωση και την αυτοαναφορικότητα στη θέση της ιστορικής ανάγκης.Είναι ώρα να τολμήσουμε να συζητήσουμε, να τολμήσουμε να αναμετρηθούμε με αντιλήψεις που μας έφεραν στη σημερινή κατάσταση.Και πρώτα απ’ όλα με την αντίληψη ότι θα αντιμετωπιστεί το θηρίο της καπιταλιστικής κρίσης σε «μια Ευρώπη που αλλάζει» με βελούδινες κοινοβουλευτικές ανατροπές και κυρίως, ότι μπορεί να υπάρξει η παραμικρή ανάσχεση έξω από το πεδίο των σκληρών κοινωνικών αγώνων και συγκρούσεων.
»Ξεγέλασες τους ουρανούς με ξόρκια μαύρη φλόγα
Πως η ζωή χαρίζεται χωρίς να ανατραπεί…»
Να αποδώσουμε το χαρακτηρισμό του αντιπαραδείγματος σε εκείνους τους αποσπασματικούς αγώνες των ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ, που παίρνουν τη λογική των μνημοσύνων για κάθε γύρο νέων μέτρων που κατατίθενται, με την εξαγγελία απεργιακής κινητοποίησης την ημέρα ψήφισής τους κι όχι το σχεδιασμό ανυποχώρητων αγώνων για να μην κατατεθούν αλλά και να μην περάσουν. Χαρακτηριστικότερα τέτοια αντιπαράδειγματα είναι η απεργία που έβαλε φρένο στους αγώνες του περσινού χειμώνα για το ασφαλιστικό, που προκηρύχθηκε με ανοιχτή ημερομηνία, για τη μέρα ψήφισης του νομοσχεδίου, απεργία που τελικά διάλεξε η κυβέρνηση πότε θα γίνει ψηφίζοντας το ασφαλιστικό το Σαββατοκύριακο μετά το Πάσχα. Όπως και η τελευταία ξέπνοη 24ωρη που έγινε την παραμονή της ψήφισης του μνημονιακού πολυνόμου, χωρίς συνέχεια, διάρκεια και προοπτική για το ‘’θεαθήναι’’ και »για τα μάτια».Ούτε ο συμβιβασμένος/υποταγμένος συνδικαλισμός των ΓΣΕE/ΑΔΕΔΥ/ΓΣΕΒΕ,ούτε κι ο κομματοκεντρικός της μη σύγκρουσης/ρήξης θέλουν και μπορούν.Είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος που οδήγησε στη συνολική ήττα.
Η κριτική σε περιεχόμενο, μορφές δράσης και λειτουργία του υπάρχοντος »κινήματος» δεν είναι ούτε »αφ΄υψηλού»,ούτε ελιτίστικη και εκ του μακρόθεν.Δεν γίνεται όψιμα και ευκαιριακά, γίνεται με βάση αρχές, αξιακή συνέπεια και πείρα.Κυρίως όμως γιατί έχει οδηγήσει το λαϊκό κόσμο,τα πληβιακά κοινωνικά στρώματα σε περαιτέρω επιδείνωση της θέσης τους που έχει φτάσει στα όρια της επιβίωσης Με τα ίδια εφόδια, στρατηγική,τακτική και ηγεσία να μην περιμένουμε διαφορετικά αποτελέσματα.Είναι χρέος μας η υπενθύμιση (για μια ακόμα φορά) της αυταπάτης που δυστυχώς σήμερα πλειοψηφεί,ότι μπορεί κανείς μόνος του να σωθεί,αν δεν αλλάξει ρότα.Αν δεν προχωρήσει η πραγματική σύγκρουση/ρήξη με μορφές πάλης και περιεχόμενο στην αγωνιστική διεκδίκηση τέτοιο που να υπερβαίνει την υπάρχουσα συμβιβαστική,ηττοπαθή αντίληψη και λογική.
Τέλος,είναι αναγκαιότητα ένας ενιαίος ανεξάρτητος ταξικός συντονισμός ,από σωματεία ,κοινωνικές συλλογικότητες, κινήσεις πολιτών,επιτροπές αγώνα που θα ξεπεράσει το αγωνιστικό ημερολόγιο της εθιμοτυπίας,που θα ενεργοποιήσει την απογοητευμένη και αδρανή κοινωνική πλειοψηφία λόγω και της αναποτελεματικότητας του υπάρχοντος κινήματος. Είναι προφανές για μας,ότι έχουμε μπροστά έναν αγώνα επιβίωσης την επόμενη περίοδο. Εκεί θα κριθούν όλα! Πρέπει να συγκροτήσουμε το δικό μας ανεξάτητο,ριζοσπαστικό αγωνιστικό σχέδιο και πόλο/χώρο, ώστε άμεσα, εδώ και τώρα, να βγει ο ζωντανός κόσμος, η λαϊκή πλειοψηφία στο ξέφωτο των πραγματικής πάλης.Στον δρόμο ενός ανυποχώρητου,δυναμικού και νικηφόρου αγώνα διάρκειας.Εκεί που αλλάζουν οι συνειδήσεις,εκεί που ανατρέπονται οι αντιλαϊκές πολιτικές.Εκεί που (και πάλι) θα κριθεί το δίκιο!

Χίος, 23-5-2017