Αρχική Απόψεις Aρθρα Αρθρο Μ. Σκούφαλου: ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΝΑΙ: ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ;

Αρθρο Μ. Σκούφαλου: ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΝΑΙ: ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ;

9



ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΝΑΙ: ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ;


 Είναι πολύ σημαντικό τελικά, να παρακολουθεί κανείς το στελεχικό δυναμικό της εκάστοτε κυβέρνησης του δικομματισμού και τα αντίστοιχα στελέχη της αστικής διανόησης στους πανεπιστημιακούς χώρους, σε ημερίδες, συνέδρια, προσυνέδρια αναπτυξιολογίας και ενίοτε αναπτυξιολαγνείας.
 Το σημαντικό του πράγματος δεν έγκειται στο ότι έχουν κάτι καινούριο να πουν επί της ουσίας, αλλά στο γεγονός ότι παρ’ όλα τα λεκτικά επικοινωνιακά τεχνάσματα, αποκαλύπτουν τη βαθιά ταξική πολιτική που υπηρετούν οι ίδιοι και οι κυβερνήσεις τους, πολιτική αντιλαϊκή, που βρίσκεται στον αντίποδα της λαϊκής  ανάπτυξης και προόδου που έχει στο κέντρο της τον εργαζόμενο άνθρωπο και τις ανάγκες του. Η ανάπτυξη που επαγγέλλονται  αφορά στο κεφάλαιο, στη διεύρυνση και αναπαραγωγή του, στηριγμένη στην ανθρώπινη σάρκα της εργατικής τάξης και των άλλων στρωμάτων του λαού μας.
 Σε πρόσφατη εκδήλωση του πανεπιστημίου Αιγαίου του τμήματος Μηχανικών Οικονομίας σε συνεργασία με το ΚΕΤΑ Β. Αιγαίου, ακούστηκαν πολλά για μακροοικονομικούς στόχους, για μεγαλόπνοα σχέδια, για τηλεματικές, για οικονομικούς Leaders και venture capital , για καινοτόμα οικονομία και άλλα εύηχα, όμως χιλιοακουσμένα εδώ και εικοσιπέντε χρόνια σε άλλες παρεμφερείς εκδηλώσεις.
 Αυτό που δεν ακούστηκε σ’ αυτή την εκδήλωση ήταν ποιοι κερδίζουν από αυτού του είδους την ανάπτυξη  και ποιοι την πληρώνουν. Γιατί, για παράδειγμα η ελληνική οικονομία εξακολούθησε να βρίσκεται σε ανοδική φάση ανάπτυξης-αύξηση του ΑΕΠ στη χώρα μας το 2003 ήταν 4,2% συγκριτικά με το 2002, ο ρυθμός μεταβολής της παραγωγικότητας στην Ελλάδα κατά 3% το 2003 σε σχέση με το 2002, αύξηση της κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου σε ενοποιημένο επίπεδο 35,8% με το 65% των κερδών σε μια εικοσάδα κολοσσών όπως ΔΕΗ, ΟΤΕ, Ακτωρ, Εθνική, Εμπορική, ΤΙΤΑΝΑ, κλπ- ωστόσο υπάρχει και η άλλη ζοφερή όψη του φεγγαριού.
 Το 1994 στη μεταποίηση οι αμοιβές αντιπροσώπευαν το 40,4% της προστιθέμενης αξίας ενώ το 35,2% το 2000. Την ίδια χρονιά οι αμοιβές των απασχολούμενων αντιπροσώπευαν το 17,25% των πωλήσεων και το 2000 το 14,1% των πωλήσεων. Οι αμοιβές των εργαζομένων στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα αντιπροσώπευαν το 1990 το 35,7% ενώ το 2002 το 33,5%. Η χώρα μας παρουσιάζει μεγάλη και παρατεταμένη φτώχεια, ενώ το 20% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας.1 Μεθερμηνευόμενα τα νούμερα, οδηγούν στο συμπέρασμα της επιδείνωσης της θέσης του εργαζόμενου λαού την ώρα που η κερδοφορία των εχόντων και κατεχόντων μεγαλώνει.
 Αυτή η πραγματικότητα που πρέπει να αλλοιωθεί προς διαιώνιση του συστήματος, οδήγησε τους ομιλητές της εκδήλωσης να μη μιλήσουν για το “θάνατο του εμποράκου” που βιώνει η πλειοψηφία των ΕΒΕ του νησιού μας (ΧΙΟΣ) με την επέλαση των πολυκαταστημάτων, με τα υπέρογκα μεταφορικά, με τα δήθεν αντικειμενικά φορολογικά κριτήρια, με τους εξοντωτικούς ελέγχους της ΥΠΕΔΑ, με το πανάκριβο τραπεζικό χρήμα, με τη μειωμένη οικτρά αγοραστική δύναμη των εργατοϋπαλλήλων που μοιραία μειώνει και το δικό τους τζίρο.
 Δε μίλησαν αν η Χίος θα έχει κτηνοτροφία, αγροτική οικονομία γενικά, τι θα γίνει με το μαστίχη ειδικότερα, αν θα υπάρξει μεταποίηση, εξασφαλισμένες αγορές, υποδομές , Νερό, υπηρεσίες , ακτοπλοϊκές μεταφορές,  αν σε τελική ανάλυση υφίσταται το κλασικό μοντέλο της ισόρροπης ανάπτυξης των τομέων της οικονομίας. Αν θα εξακολουθήσει να έχει ναυτεργάτες, εργάτες, υπαλλήλους, αγρότες ή αν θα γίνουμε όλοι τελικά διαχειριστές των venture capitals 2.
Αντ’ αυτού, ακούσαμε για νησιωτικά μοντέλα της Νορβηγίας, της Σουηδίας και της Φινλανδίας, για το master plan που πρέπει να φτιάξουμε  και για τις προδιαγραφές του, για τις εγγενείς αδυναμίες μας, που οδηγούν τη σύγχρονη εξουσία της Φραγκοκρατίας να μας απορρίπτει με άμεσο αποτέλεσμα το μέλλον μας να είναι δυσοίωνο.
Πώς όμως είναι δυνατόν οι υπηρετούντες την αστική εξουσία και τον καπιταλισμό να μιλήσουν για τα πάθη των θυμάτων τους; Συγκατανεύουν, θλίβονται, χτυπούν με συμπάθεια την πλάτη αλλά επιμένουν εξόχως στην ίδια πολιτική εξυπηρέτησης των συμφερόντων των καπιταλιστών.
Περίτρανα αποδεικνύεται αυτό και στο λεγόμενο αναπτυξιακό νόμο, που αποτελεί και τον παρονομαστή των όσων αναφέρθηκαν στη συγκεκριμένη εκδήλωση.
Είναι ένας νόμος- αυτό φάνηκε και από τα λεγόμενα του επιστημονικού εισηγητή του που ήταν ένας εκ των ομιλητών- ο οποίος εκφράζει τη βασική ταξική επιλογή που κάνει η κυβέρνηση για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματιών και των επιχειρηματικών τους ομίλων. Στηρίζει την ανάγκη του κεφαλαίου για μεγαλύτερη συγκέντρωση και κερδοφορία, δίνοντάς του κίνητρα γι αυτό το σκοπό εντός και εκτός Ελλάδας με χρήματα του ελληνικού λαού.
Χαρακτηριστικό είναι ότι μειώνει την “ίδια” συμμετοχή σε επενδύσεις από το 40% που ήταν στο 25%, φοροαπαλλάσει μέχρι και 100% τις μεγάλες επενδύσεις. Στην αρχική επένδυση δίνει ως επιδότηση το μεγαλύτερο ποσοστό που επιτρέπει η ΕΕ δηλαδή το 55%. Η “ίδια” συμμετοχή τελικά καταντά κοροϊδία. Όπως μάλιστα είπε ο κ. Γενικός, τα λεφτά, εκτός της “ίδιας” συμμετοχής, θα είναι η επιδότηση-του δημοσίου- και οι τράπεζες, δηλαδή ο ιδρώτας του ελληνικού λαού και στη μια και στην άλλη περίπτωση δια μέσου “πολιτικών ή τραπεζικών νταβατζήδων”.  Θεώρησε μάλιστα  κατόρθωμα του νέου νόμου ο εν λόγω κύριος, ότι αυτός δε συνδέει τη χρηματοδότηση με τη δημιουργία θέσεων εργασίας.
Έτσι οι εθνικοί ευεργέτες τύπου Λαναρά, Ηλιάδη που κλείνουν τις επιχειρήσεις τους στην Ελλάδα, θα συνεχίσουν να επιχορηγούνται για να της πηγαίνουν στα Βαλκάνια ή όπου αλλού τους επιβάλλει το πατριωτικό τους καθήκον, δηλαδή η τσέπη τους. Ο Λαναράς μόνο αυτή τη στιγμή απασχολεί 2500 εργαζόμενους σε Αλβανία και Βουλγαρία.
Η όλη φιλοσοφία του νόμου αποσκοπεί, στο να συγκεντρώνεται η γη, η παραγωγή, η διακίνηση προϊόντων και υπηρεσιών σε λίγα χέρια. Ταυτόχρονα απλώνεται το κύμα ιδιωτικοποιήσεων σε παροχές και υπηρεσίες, υπό τους τίτλους καινοτόμων δράσεων, όπως υπόγεια ή πλωτά γκαράζ, αγροτοτουρισμός, εκμετάλλευση ιαματικών πηγών και χιονοδρομικών κέντρων, κέντρα αποτοξίνωσης κλπ. Φτάνουν μάλιστα στο σημείο να επαναφέρουν άρθρα του καταργημένου νόμου 4171/1961 περί γενικών μέτρων για την υποβοήθηση της χώρας, ανοίγοντας έτσι τις πόρτες για να βγει στο σφυρί η δημόσια περιουσία ή ευαίσθητες περιβαλλοντικά περιοχές που προστατεύονται από διεθνείς συνθήκες Natura , Pamsar κλπ.
Είναι φυσικό ενδεχόμενα ένα μικρό κοκαλάκι αυτού του πακτωλού χρημάτων για το κεφάλαιο, να τσιμπήσουν και οι μικρομεσαίοι επαγγελματίες, όσοι επιβιώσουν τελικά, αφού όμως υποστούν τη διαδικασία προσαρμογής προς τα υποδείξεις. Αυτό βέβαια σε επίπεδο υποσχέσεων και υποπαραγράφων του νόμου, αφού η κοινοτική οδηγία θεωρεί μικρομεσαία επιχείρηση αυτή που απασχολεί μέχρι 250 εργαζόμενους και έχει κύκλο εργασιών 50.000.000 Ευρώ. Επί της ουσίας οι μικροεπαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενοι στις οικογενειακές επιχειρήσεις θα πάρουν ό,τι και με τον προηγούμενο νόμο του ΠΑΣΟΚ. Σχεδόν τίποτα.
Γι αυτό το ΚΚΕ στη βουλή κατέθεσε την πρόταση να αποσυρθεί αυτός ο νόμος που δεν έχει να προσφέρει στον εργαζόμενο λαό, παρά μόνο νέα χρέη από τα δανεικά και αγύριστα ή από τις χαριστικές επιχορηγήσεις. Γι αυτό πρότεινε όλος αυτός ο πακτωλός χρημάτων, όλος αυτός ο ιδρώτας του ελληνικού λαού να πάει όχι στην κατεύθυνση της ισχυροποίησης και εξάπλωσης του κεφαλαίου, αλλά σε απλά πράγματα που καλύπτουν όμως πλήρως τις λαϊκές ανάγκες. Στην παιδεία, στην υγεία, στην πρόνοια, σε προσλήψεις οργανισμών που υποφέρουν από έλλειψη προσωπικού όπως τα νοσοκομεία, σε υποδομές ύδρευσης, αποχέτευσης κλπ. Μπορεί ακόμα ένα μέρος τους να δοθεί σε βιοτεχνικούς κλάδους που πολλοί εξαιρούνται γιατί η στατιστική υπηρεσία τους έχει κατατάξει στις υπηρεσίες.
Ωστόσο και πάλι το ζήτημα δε λύνεται τελεσίδικα με αυτόν τον τρόπο. Αναγνωρίζουμε ότι αυτή η δέσμη μέτρων είναι αμυντική, αποτελεί ανάσα μεν για τους μισθωτούς, τους αυτοαπασχολούμενους και μικρούς επαγγελματίες αλλά δε φτάνει. Το κύριο είναι να κατανοηθεί από τους εργάτες, τους αγρότες, τους διανοούμενους, τους μικρούς επαγγελματίες που παλεύουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας να επιβιώσουν, τη νεολαία, ότι ο καπιταλισμός δεν εξανθρωπίζεται, δε φτιασιδώνεται, αλλά γίνεται όλο και πιο άγριος και αδυσώπητος.
Γι αυτό και η λύση βρίσκεται στην πάλη ενάντια στον καπιταλισμό, στη συγκρότηση του λαϊκού μετώπου που θα συγκρουστεί μαζί του, θα τον ανατρέψει και θα εγκαθιδρύσει τη λαϊκή οικονομία και εξουσία που θα προχωρήσει στο σοσιαλιστικό αύριο της πατρίδας μας. Σε επίπεδο λαϊκής οικονομίας  δε χωράνε ούτε πολυεθνικές, ούτε ντόπια κεφάλαια που διαμορφώνουν τιμές και λυμαίνονται την αγορά συνθλίβοντας μισθωτούς, συνταξιούχους και μικρομεσαίους αυτοαπασχολούμενους. Το εμπόριο γίνεται κρατικό, η παραγωγή σε όλα τα επίπεδα συγκεντρώνεται από το λαϊκό κράτος και διανέμεται με  βάση τις λαϊκές ανάγκες.
Το ΚΚΕ και σε αυτό το σημείο είναι ξεκάθαρο. Η πρότασή του εξασφαλίζει ότι τα λαϊκά στρώματα θα έχουν δουλειά, αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, εξασφαλισμένο μέλλον για τους ίδιους και τα παιδιά τους, ολόπλευρη ανάπτυξη της ζωής τους και της προσωπικότητά στους.
Το ΚΚΕ, το λαϊκό μέτωπο και η εξουσία του δε θα κλείσει τα πολυκαταστήματα για να γεμίσει μικρομάγαζα τη χώρα που οι ιδιοκτήτες τους θα θελήσουν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη για να ανακυκλώνεται η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο . Άλλωστε η μικρή εμπορευματική παραγωγή γεννά τον καπιταλισμό όπως έγραφε ο Λένιν.
 Το ΚΚΕ και με το συνέδριό του απαντά στο επίκαιρο όσο ποτέ δίλημμα της ιστορίας, σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα, με το ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ. Απαντά στην καπιταλιστική υπανάπτυξη με τη σοσιαλιστική ανάπτυξη. Αυτή την πρόκληση, πρόσκληση απευθύνει και στο λαό μας.
ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ
    
1 Ελένη Μπέλλου ” Η ελληνική οικονομία ενταγμένη στην ΕΕ, Προοπτική και αντιθέσεις” ΚΟΜΕΠ 2 του 2004 σελ. 54-67.
2  Αρχικό κεφάλαιο επιχείρησης, κεφάλαιο μακροπρόθεσμων και με υψηλό ρίσκο επενδύσεων.