Αρχική Απόψεις Aρθρα Αρθρο του Βαγγέλη ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ στην “Ελευθεροτυπία”: Επάγγελμα κληρικός

Αρθρο του Βαγγέλη ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ στην “Ελευθεροτυπία”: Επάγγελμα κληρικός

19


Επάγγελμα κληρικός


Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ


“Κύλα έναν ταληρέα…”, είπε ο παπα-Ανθιμος στον καντηλανάφτη ρίχνοντάς του μια πονηρή ματιά όταν ο τελευταίος του είπε ότι μάζεψε από τα “πρόσφορα” και οχτώ δραχμές.
Η σκηνή σε μια ενορία λαϊκής συνοικίας της Αθήνας πριν από 43 χρόνια. Αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας ένας 12χρονος πιτσιρικάς που κατά πώς συνηθιζόταν στο σπίτι πήγαινε τακτικότατα στην εκκλησία και μάλιστα ντυνόταν παπαδάκι. Ηταν μια από τις συχνές σκηνές που έκαναν τελικά το ποτήρι και ξεχείλισε. Κι ο μικρός από τα 13-14 δεν ξανάστειλε στην εκκλησία ούτε τη… φωτογραφία του.


Οι δραχμές και τα αθώα ταληράκια δεν υπάρχουν πια. Τώρα υπάρχουν τα ευρώ και τα χιλιάδες ευρώ. Κι ο πειρασμός είναι πολύ μεγαλύτερος. Τώρα υπάρχει ο Αττικής Παντελεήμων με το 1 δισ. καταθέσεις. Και τότε υπήρχε ο Αττικής και Μεγαρίδος Ιάκωβος που ’γινε βούκινο και παραιτήθηκε. Αλλά τότε δεν υπήρχαν ούτε ραδιόφωνα και κυρίως ούτε τηλεοράσεις. Λίγες μόνο εφημερίδες.


Τώρα με τη δημοσιότητα που παίρνουν τα θέματα μοιάζουν τσουνάμι που παρασύρει στο διάβα του ό,τι βρει. Και μπλέκονται οικονομικές ατασθαλίες, διαπλοκή αλλά και ηθική.


Κι αν για τα δύο πρώτα αρκεί η καταστολή για να συνετίσει αυτούς που με την ίδια διάθεση επέρχονται, για το τρίτο, την ηθική, μάλλον τη λεγόμενη ηθική, δεν αρκεί. Τούτο έχει σχέση και με το κυρίαρχο ανθρώπινο ένστικτο.


Πώς λοιπόν ορισμένοι ταγοί της Εκκλησίας μας θα πάψουν να φιγουράρουν πρωτοσέλιδα ιππεύοντες κορασίδων ή θα σταματήσουν να αποκαλούν ο ένας τον άλλο “Χριστίνα”, “Ντόρα”, “Φώφη” κ.λπ.


Απλά: Επειδή έχει γίνει οικουμενικό βούκινο καλό θα είναι να αποφασιστεί έστω κι αν χρειαστεί οικουμενική σύνοδος:


1. Κατάργηση της αγαμίας των ανωτέρων κληρικών.


2. Χαρακτηρισμός της προσφερόμενης εργασίας τους ως επαγγέλματος και όχι ως λειτουργήματος.


3. Υποχρέωση να φέρουν τα άμφιά τους μόνο κατά τη διάρκεια της εργασίας (λειτουργίες, μυστήρια).


4. Να φέρουν, τον υπόλοιπο χρόνο, πολιτική περιβολή και να διαβιούν όπως οι συνάνθρωποί τους.


5. Να σταματήσει η πιπίλα, “εκπρόσωπος του Θεού επί της γης”.


Κάπως έτσι και οι υπόλοιποι πιστοί, γιατί υπάρχουν πολλοί στη χώρα μας, θα μπορέσουν αχειραγώγητοι και όχι μέσω εκπροσώπων να λατρέψουν τον Θεό τους. Υπάρχουν για κάποιους παντελώς αφοσιωμένους ιεράρχες και τα μοναστήρια. Μπορούν να μονάσουν εκεί. Οι υπόλοιποι καλύτερα να κυκλοφορούν μεταξύ μας χωρίς ράσα και γενειάδες, να βρίσκονται στην παρέα μας, να συζητάμε, να πηγαίνουμε στο σινεμά και σε κανένα ταβερνάκι και θα έχουν όλο το σεβασμό που δικαιούται να έχει ένας αξιοπρεπής συνάνθρωπός μας.


Βλέποντας μια τέτοια κατάσταση, πού ξέρει κανείς, ίσως κι ο τότε πιτσιρικάς που ’χει να πατήσει πάνω από 40 χρόνια στην εκκλησία, μεσήλικας σήμερα, ίσως λέμε, μπορεί να περάσει καμιά βόλτα και μπορεί βαίνοντας προς την τρίτη ηλικία να το κάνει πιο συχνά. Γιατί διαφορετικά με τέτοιο ιερατείο υπάρχει κι άλλος τρόπος ένας χριστιανός να αξιοποιήσει το πρωινό της Κυριακής του.


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 08/02/2005