Αρχική Απόψεις Συνεντεύξεις “Οι Φίλοι του πεζού” παρουσιάζονται μέσα από 12 ερωτοαπαντήσεις

“Οι Φίλοι του πεζού” παρουσιάζονται μέσα από 12 ερωτοαπαντήσεις

15


Οι φίλοι του πεζού αυτοπαρουσιάζονται μέσα από 12 ερωτοαπαντήσεις.
Γνωρίστε τους:ΔΩΔΕΚΑ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΠ’ ΤΟ “ΦΙΛΟ ΤΟΥ ΠΕΖΟΥ”


1. Γιατί ιδρύσατε την ομάδα πρωτοβουλίας  “φίλος του πεζού”;
Σε πολλά σημεία της πόλεως Χίου  οι δρόμοι είναι σκοτεινοί, ακάθαρτοι, επικίνδυνοι, υπερβολικά θορυβώδεις, με ανύπαρκτα ή στενά και κατειλημμένα πεζοδρόμια,  με γκράφιτι στους τοίχους και  κυριαρχούνται από την άναρχη κυκλοφορία των τροχοφόρων. Ως αποτέλεσμα, οι πεζοί αποθαρρύνονται και αποφευγουν να βαδίζουν, τα παιδιά δεν παίζουν πλέον στις γειτονιές, ή φοβούνται να πάνε με τα πόδια στο σχολείο, οι γηραιότεροι κλείνονται στα σπίτια τους, περιμένοντας τους νεότερους να τους μεταφέρουν ακόμα και σε μικρές αποστάσεις. Η κατάσταση αυτή δεν μας τιμά ως πολιτισμένους ανθρώπους. Έχουμε αγγίξει τα όρια της βαρβαρότητας και ήρθε η ώρα να κάνουμε κάτι, από κοινού με αλλους πολίτες, στο πλευρό των αρχών, αν φυσικά το θέλουν και οι ίδιες.


2. Δηλώνετε ότι θα είστε “ομάδα πίεσης”.   Τι σημαίνει αυτό;
Σημαινει οτι θα εξασκησουμε πιεση προς ολους τους αρμοδιους ωστε να κατανοησουν το προβλημα και να δεχτουν να δωσουν λυσεις.
Αν κρίνουμε από τον καταιγισμό των τηλεφωνημάτων, των ηλεκτρονικών μηνυμάτων και των προφορικών παραινέσεων που λαβαμε είμαστε βέβαιοι ότι η πρωτοβουλία μας άγγιξε τις ανάγκες των πολιτών. Ο “φίλος του πεζού” στοχεύει να επιδιωξει την ικανοποιηση αυτων των αναγκων ωστε η ζωή στην πόλη να γινει καλύτερη και η καθημερινότητα στο κέντρο ή τη γειτονιά πιο ευχάριστη. Είμαστε λοιπόν αισιόδοξοι ότι και άλλοι πολίτες θα εκφράσουν μαζι μας την βούλησή τους για μία φιλική πόλη που θα τους επιτρέπει να τη χαίρονται βαδίζοντας.


3. Αυτά που γράφετε στο Δελτιο Τύπου που εκδώσατε είναι σχεδόν αυτονόητα. Ποιο είναι το καινούργιο που φέρνει η πρωτοβουλία σας;
Πράγματι, αυτά που εκφράσαμε στις πρώτες δημοσιεύσεις μας είναι αυτονόητα για πολλούς αν και οχι για ολους. Το νέο είναι ότι κάποιοι συμπολίτες είπαμε: Φτάνει πια, ήρθε η ώρα να κάνουμε κάτι. Να θέσουμε τα όρια της υπομονής μας και να ζητησουμε απο τις αρχες να εντεινουν την προσπάθεια εξασφάλισης συνθηκών πολιτισμού και ηρεμίας στη ζωή στην πόλη. Το νέο αν θέλετε βρίσκεται στη δέσμευσή μας να φωτισουμε το προβλημα και να καταθέσουμε προτάσεις εφικτές και αξιόπιστες που στη συνέχεια θα απαιτήσουμε να υλοποιηθούν.


4. Η πρωτοβουλία σας αποτελεί κάτι καινούργιο;
Ασφαλώς όχι. Τέτοιες πρωτοβουλίες εκδηλώνονται με μαθηματική ακρίβεια όταν τα πράγματα φθάσουν στο μη παρέκει. Στη Δ. Ευρώπη, ήδη από τη δεκαετία του ’60, οι πολίτες αντιλήφθηκαν ότι τα τροχοφόρα βαθμιαία εκδιώκουν  τους πεζούς από τις πόλεις με δεκάδες, δυσάρεστες, παράπλευρες συνέπειες. Ελαβαν λοιπον πολλα και δραστικα μετρα για να επιστρεψει η ισορροπια. Κλασσικό παράδειγμα η μεγάλη διαπλάτυνση των πεζοδρομιών στην Oxford Street του Λονδίνου με ταυτόχρονο αποκλεισμό της κυκλοφορίας ιδιωτικών αυτοκίνητων. Μετά απο αυτό η εμπορική κίνηση του δρόμου που ήταν ήδη μεγάλη, πολλαπλασιάστηκε. Γενικά, σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, προσέχουν πολύ και σέβονται τον πεζό σαν το πιο ευάλωτο μέλος της κυκλοφορίας που είναι. Υπάρχουν ακόμη και οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επισημαίνουν το προβλημα και προτείνουν λυσεις.


5. Ποιά είναι τα σημαντικότερα προβλήματα κατά τη γνώμη σας;
Γενικά μπορεί κανένας ν’ αναφέρει ότι η αναρχία και απειθαρχία που επικρατεί, αποθαρρύνει τους πεζούς να βαδίσουν και τους παρωθεί να χρησιμοποιούν τα τροχοφόρα, ακόμα και για μικρές διαδρομές. Έτσι, αφ’ ενός επιβαρύνεται η κυκλοφορία στους δρόμους κι αφ’ έτερου η υγεία τους. Παράλληλα όμως χάνεται και η επαφή με τους ανθρώπους. Δεν συναντάς πλέον εύκολα κάποιον να μιλήσεις κι αν αυτό συμβεί, οι συνθήκες στο πεζοδρόμιο είναι τόσο κακές που βιάζεσαι να απομακρυνθείς ώστε  ν’ απαλλαγείς από το θόρυβο και τον ενδεχόμενο κίνδυνο από τη βιαστική και απειθάρχητη κυκλοφορία των τροχοφόρων. Η ανεμπόδιστη κίνηση και παρουσία των πεζών δίνει “χρώμα” στην πόλη, περιορίζει τις αντικοινωνικές συμπεριφορές, τονώνει την εμπορική κίνηση και συχνά ενθαρρύνει τους ιδιοκτήτες κτιρίων  να περιποιούνται τις προσόψεις τους.
 
Υπάρχει όμως ακόμη και το σοβαρότατο προβλημα ατόμων με μειωμένη κινητικότητα όταν αποτολμούν να κάνουν χρήση των πεζοδρομιών. Άτομα όπως οι ηλικιωμένοι, οι άρρωστοι, οι πάσχοντες απο κάποια σωματική αναπηρία αλλά και οι υγιείς, όταν είναι κουρασμένοι η φορτωμένοι με αποσκευές, οι τουρίστες που βαδίζουν από τα πλοία προς τα ξενοδοχεία κλπ κλπ, μαζί με όλους και αυτοί αντιμετωπίζουν συνεχεία ένα δρόμο μετ’ εμποδίων. Αλλού βρίσκουν αυτοκίνητα παρκαρισμένα σε όλο το πλάτος του πεζοδρομίου, αλλού μόνο στο μισό, αλλού υπάρχουν εμπορεύματα μαγαζιών και αλλού αντιμετωπίζουν την κυκλοφορία αυτοκίνητων που σχεδόν αρνείται να τους παραχωρήσει την προτεραιότητα, ακόμη και όταν βρέχει.


Τέλος πρέπει να ξεκαθαρίσουμε οτι δεν μιλούμε μόνο για τα πεζοδρομία. Προβλήματα υπάρχουν και στη χρήση των πεζόδρομων. Μηχανές και αυτοκίνητα παρκαρισμένα παράνομα, παρεμποδίζουν η κλείνουν τελείως τη διέλευση των πεζών. Μηχανές που κυκλοφορούν παράνομα και θορυβούν ενοχλητικά καταστρέφουν τελείως το αίσθημα ασφάλειας που επιδιώκουν να δώσουν οι πεζόδρομοι, ιδίως μάλιστα, σε γονείς με παιδία, σε ηλικιωμένους, φορτωμένους κ.ο.κ. Εξ άλλου η παράνομη χρήση πεζόδρομων και πεζοδρομιών απο οχήματα προκαλεί μεγάλες ζημίες στις πλακοστρώσεις για τις οποίες χρεωνόμαστε όλοι και όχι οι υπαίτιοι. Στις περιπτώσεις αυτές τα σπασμένα πλακάκια αποτελούν και συνεχή κίνδυνο ατυχημάτων για τους πεζούς.  


6. Και με την κυκλοφορία τι θα γίνει. Θα επιβραδυνθούν  κι άλλο τα τροχοφόρα που ήδη πνίγουν το κέντρο;
Αν διευκολυνθεί το βάδισμα, μεγάλο μέρος των τροχοφόρων δεν θα χρειάζεται να κινούνται, τουλάχιστον για μικρές διαδρομές όπως συμβαίνει τώρα. Η πλειοψηφία των συμπολιτών  μας για να κατεβούν από την Ευαγγελίστρια ή τον Άγιο Ιάκωβο στην πόλη, παίρνουν το αυτοκίνητο. Όσο αυτή η συνήθεια γενικεύεται επιβαρύνει αφάνταστα το κυκλοφοριακό πρόβλημα ενώ ταυτόχρονα απομονώνει τους πολίτες. Η κυκλοφορία λοιπόν θα ανακουφιστεί αλλά οι οδηγοί πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι δεν έχουν μόνο αυτοί δικαίωμα να κινούνται άνετα. Κι ο πεζός μπορεί να βιάζεται να πάει στη δουλειά του και μάλιστα, χωρίς τη δυνατότητα να αυξήσει απεριόριστα την ταχύτητά του, σε σχέση με το τροχοφόρο.
Φανταστήκατε ποτέ πόσος κόσμος ασχολείται με τα τροχοφόρα; Για να αντιληφθείτε την πραγματική διάσταση σκεφτείτε μόνο τη νομική πλευρά του ζητήματος. Μεταβιβάσεις, ζημίες, ασφάλιση, ατυχήματα, δυστυχήματα κλπ κλπ. Αν δεν υπήρχαν αυτά ένα τόσο μεγάλο κομμάτι νομικού έργου θα είχε έκλειψη.


7. Μήπως κι εσείς είστε απ’ εκείνους που όλα τα στραβά κι ανάποδα τα αποδίδουν στο αυτοκίνητο;
Κατηγορηματικά όχι. Άλλωστε οι περισσότεροι πεζοί ειναι και χρηστές αυτοκίνητου και αντίστροφα Πρέπει όμως να συνεννοηθούμε για κάτι πολύ σημαντικό. Το δικαίωμα στη χρήση του τροχοφόρου δεν επιτρέπεται να καταστρατηγεί το δικαίωμα όποιου επιλέγει να βαδίζει ή να κοιμάται χωρίς εκκωφαντικούς θορύβους. Δυστυχώς, το τίμημα της ανεξέλεγκτης κίνησης και της χαοτικής κυκλοφορίας στον τόπο μας το πληρώνουμε πολύ ακριβά. Κατά μέσο όρο στην Ελλάδα σκοτώνονται απο την κυκλοφορία 8 άτομα κάθε μέρα και τραυματίζονται περίπου 100. Έχουμε εξοικειωθεί μ’ αυτή η παρανοϊκή πραγματικότητα και δεν μας κάνει εντύπωση. Την έχουμε περίπου δεχθεί ως κάτι ανώτερο των δυνάμεών μας που δεν μπορεί να σταματήσει. Αυτό όμως είναι μεγάλο λάθος και αν θέλετε ασέβεια προς την ανθρώπινη ύπαρξη.
Ενθαρρύνοντας το βάδισμα, η κυκλοφορία των αυτοκινήτων θα περιορισθεί και η ζωή στην πόλη θα γίνει ποιοτικά καλύτερη.  Πρέπει να καταλάβουμε ότι στην πόλη, οι πεζοί έχουν υψηλή προτεραιότητα κι αυτό είναι καλό για όλους.


8. Αυτά που λετε ακούγονται λίγο βορειοευρωπαϊκά. Μήπως δεν είναι εφικτά για τον τόπο μας. Μήπως δεν ταιριάζουν στο χαρακτήρα μας;
 Ίσα ίσα, το αντίθετο θα λέγαμε, διότι, αρκεί να θυμηθεί κάποιος τα χωριά μας πριν από μερικές δεκαετίες, όταν συναντούσες στους δρόμους καλοδιάθετους ανθρώπους να σε καλημερίζουν, παιδιά να παίζουν στα δρομάκια και νοικοκυρές να τα λένε καθισμένες στο κατώφλι του σπιτιού. Αυτή είναι η ελληνική ζωή που ανέθρεψε γενιές και γενιές. Αν η Βόρεια Ευρώπη με την πολλή βροχή και το κρύο έχει επιλέξει να ενθαρρύνει την άνετη και ανεμπόδιστη κίνηση των πεζών, εμείς με το δικό μας κλίμα έχουμε πολύ περισσότερες ευκαιρίες και λόγους να απολαμβάνουμε τις υπαίθριες διαδρομές πεζή, που οι γιατροί μας λενε οτι κάνουν και πολύ καλό στην υγειά μας.


9. Λάβατε υπ’ όψη τους εμπόρους που έχουν συνηθίσει να καταλαμβάνουν τα πεζοδρόμια ανενόχλητοι;
Τα πεζοδρόμια ανήκουν στους πεζούς  και σ’ αυτό δεν χωράει καμία διαπραγμάτευση. Άλλωστε οι νόμοι είναι σαφείς και πρέπει επιτέλους να λειτουργήσουν. Αν η αδιαφορία των αρχόντων έδωσε το δικαίωμα σε λίγους να καταστρατηγούν το νόμο, σε βάρος των πολλών, ήρθε τώρα η ώρα των πολλών να διαμαρτυρηθούν γιατί δεν πάει άλλο. Αυτό πρέπει να το καταλάβουν και οι  άρχοντες αλλά και οι παρανομούντες έμποροι ή ιδιοκτήτες τροχοφόρων.


10. Και που θα βρεθούν τα χρήματα να γίνουν χώροι στάθμευσης και να αναβαθμισθούν τα πεζοδρόμια;
Η Χίος κατρακυλά κάθε χρόνο και βαθύτερα σε μια εξαχρείωση της ζωής στην πόλη κι αυτό πρέπει να σταματήσει επειδή κάνει πλέον ζημιά και στην οικονομία του νησιού. Είναι γνωστό ότι η ποιότητα της ζωής είναι δυσεύρετη σήμερα γι αυτό και  πουλιέται πολύ ακριβά. Πρέπει λοιπόν να αποφασίσουμε αν αξίζουμε καλύτερη ποιότητα ζωής για τον εαυτό μας κι αν επιτέλους είμαστε ειλικρινείς όταν λέμε ότι θέλουμε ποιοτικό τουρισμό. Η υψηλή ποιότητα ζωής και η επιμελημένη εικόνα της πόλης είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στο οποίο, πρέπει να επενδύσουμε για να κερδίσουμε πολλαπλάσια απ’ όσα θα κοστίσουν τα μέτρα ευπρεπισμού και τάξης στην πόλη. Εμείς, αντί να πάρουμε μέτρα που είναι καθήκον δικό μας, αφήνουμε την πόλη στην τύχη της και αγωνιζόμαστε για μεγάλα αεροδρόμια και λιμάνια που είναι έργα για τα  οποία πρόκειται να αποφασίσει η κυβέρνηση….Δηλαδή, για μία ακόμα φορά θέλουμε τα πάντα, χωρίς οι ίδιοι να συμβάλλουμε σε τίποτα.


11. Τι ζητάτε λοιπόν από τους πολίτες;
Πρώτο, ζητάμε να μάθουμε αν συμφωνούν με τις  διαπιστώσεις μας για το κατάντημα της πόλης  και με χαρά βλέπουμε ότι υπάρχει μεγάλη ανταπόκριση της κοινής γνώμης. Δεύτερο, θέλουμε να ενημερωθούν όλοι για τη ζημιά που υφίσταται το νησί από τη σημερινή κατάσταση και να καταλάβουν πόσο μπορεί να αλλάξει η εικόνα, αν ενστερνιστούν το όραμα για καλύτερη ποιότητα ζωής στην πόλη. Τα παιδιά που κυκλοφορούν με τροποποιημένες ή χωρίς εξατμίσεις στα μηχανάκια τους είναι δικά μας. Έχουν γονείς που πρέπει να καταλάβουν το πρόβλημα και να βοηθήσουν. Πρέπει να βοηθήσουν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές  ώστε να σταματήσει η αντικοινωνικότητα κι η δυσφήμιση του τόπου μας. Οι Χιώτες έμποροι πρέπει να καταλάβουν ότι εκθέτοντας την πραμάτεια στα πεζοδρόμια, υποβαθμίζουν την ποιότητα της ζωής κι εκθέτουν σε κίνδυνο τους πεζούς,  εκτός ότι,  διώχνουν τους τουρίστες που αισθάνονται ότι κινδυνεύουν . Εμείς μεταξύ μας  και με τη βοήθεια των ΜΜΕ πρέπει να περάσουμε το μήνυμα ότι ο τόπος μας χρειάζεται τη φροντίδα και την αγάπη μας. Τουρισμός σημαίνει εικόνα κι αυτή την εικόνα την καταστρέφουμε ασυλλόγιστα. Οποίος επιθυμεί να συμβάλει στην προσπάθεια ας έρθει σε επαφή μαζι μας.


12. Ωραία όλα αυτά. Κι αν δεν δώσει κανένας σημασία όπως συμβαίνει συνήθως, τι θα κάνετε;
Εμείς λοιπόν θα συλλέξουμε τα παράπονα και τις διαπιστώσεις που κάνουν οι συμπολίτες ,  σχετικά με την κυκλοφορία των πεζών στους δρόμους. Θα τα αξιολογήσουμε με τη βοήθεια ειδικών επιστημόνων, θα τα θέσουμε υπ’ όψη των αρχών, Δήμου, Νομαρχίας, Αστυνομίας, επαγγελματικών οργανώσεων κλπ. και θα ασκήσουμε πιεση για την επίλυση τους. Επίσης κατά περίπτωση θα προτείνουμε λύσεις. Τα πεζοδρόμια ανήκουν στους πεζούς και σ’ αυτό δεν χωράει καμία διαπραγμάτευση. Άλλωστε οι νόμοι είναι σαφείς και πρέπει επιτέλους να λειτουργήσουν. ή διαδικασίες που θα οδηγήσουν σε λύσεις. Σίγουρα όμως, δεν πρόκειται να μείνουμε με δεμένα τα χέρια. Ως ελεύθεροι και αδέσμευτοι άνθρωποι, έχουμε υποχρέωση στα πλαίσια της δημοκρατικής κοινωνίας   να αγωνιστούμε ως ενεργοί πολίτες για να λυθούν τα προβλήματα της πόλης μας. Για την επιτυχία του αγώνα μας θα σχεδιάσουμε τακτικές κινήσεις που θα στοχεύουν στη λύση των προβλημάτων, έχοντας πάντα κατά νου, ότι αξίζουμε καλύτερη ποιότητα ζωής και είμαστε έτοιμοι να τη διεκδικήσουμε.
 Οι δημόσιοι χώροι στην Ελλάδα είναι σχεδόν απροσπέλαστοι για τους ανθρώπους με αναπηρίες, για τους γέροντες για τις μητέρες με παιδιά. Οι προκαταλήψεις οι φοβίες και η έλλειψη ευαισθησίας καθώς και η τάση αποκλεισμού ορισμένων ομάδων του πληθυσμού από την κυκλοφορία στην πόλη, κάνει τη ζωή μεγάλων ομάδων συνανθρώπων μας αβίωτη.
Είναι καθήκον μας να απαιτήσουμε  απ’ τις αρχές την εφαρμογή  της ίσης μεταχείρισης απέναντι  στα άτομα με αναπηρία  και την κατοχύρωση του δικαιώματος της  ισότιμης πρόσβασης σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής για όλα τα άτομα που ζουν στην πόλη.


Η σύγχρονη  κοινωνία πρέπει να  παίρνει μέτρα ώστε να αρθούν οι διακρίσεις και τα εμπόδια από την κυκλοφορία στην πόλη.  Είναι θέμα πολιτισμού.