Αρχική Νέα Εκπαίδευση - Επιστήμη Εγκαταλείπεται το Δημοσιο Πανεπιστημίο λέει η Ομοσπονδία ΔΕΠ του Πανεπιστημίου Αιγαίου

Εγκαταλείπεται το Δημοσιο Πανεπιστημίο λέει η Ομοσπονδία ΔΕΠ του Πανεπιστημίου Αιγαίου

14


Κοινό κείμενο εξέδωσαν οι Σύλλογοι Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού των Πανεπιστημίων Κρήτης, Θεσσαλίας και Αιγαίου, τα οποία αντιμετωπίζουν τις πιο οξείες συνέπειες της πολιτικής κατά του δημόσιου Πανεπιστήμιου, σχετικά με την πολιτική εγκατάλειψη του δημοσίου Πανεπιστημίου.
Ακολουθεί το σχετικό δελτίο τύπου της Π.Ο.Σ.Δ.Ε.Π. – A.E.I. (Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού των ΑΕΙ).


“Η πολιτική εγκατάλειψη του δημόσιου Πανεπιστημίου”.
 “Το δημόσιο Πανεπιστήμιο αντιστέκεται στην πολιτική της απαξίωσης”
Η πολιτική της απαξίωσης και υποβάθμισης του δημόσιου Πανεπιστημίου που ακολουθεί το Υπουργείο Παιδείας παροξύνεται. Χαρακτηριστικό αυτής της πολιτικής είναι οι προκλητικές, για πολλοστή φορά, δηλώσεις της Υπουργού Παιδείας, οι οποίες πλέον συνιστούν συστηματική εκστρατεία συκοφάντησης του δημόσιου Πανεπιστημίου και των πανεπιστημιακών δασκάλων.
Για τους στόχους αυτής της πολιτικής, φαίνεται ότι δεν επαρκούν τα χρησιμοποιούμενα “πάγια” μέσα, που είναι η εγκατάλειψη και η θεσμική συρρίκνωση του δημόσιου και ακαδημαϊκού Πανεπιστήμιου. Δεν επαρκεί η μείωση της χρηματοδότησης ανά εισαγόμενο φοιτητή. Δεν επαρκεί η περικοπή των πιστώσεων για συμβασιούχους διδάσκοντες. Δεν επαρκεί η δημιουργία κι άλλων νέων Τμημάτων χωρίς στοιχειώδεις προϋποθέσεις λειτουργίας. Δεν επαρκεί η λειτουργία των μεταπτυχιακών σπουδών “μόνο με δίδακτρα”. Δεν επαρκεί η λειτουργία του νέου “ΔΙΚΑΤΣΑ” (ΔΟΑΤΑΠ) που νομοθετήθηκε και ισοπεδώνει τις πανεπιστημιακές σπουδές, τους παρεχόμενους τίτλους και τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων. Δεν επαρκεί η σχεδιαζόμενη ένταξη του πανεπιστημιακού μας συστήματος στην ευρύτερη εγχώρια και διεθνή “αγορά υπηρεσιών εκπαίδευσης” με την “τυποποίηση” και την “πιστοποίησή” τους, που θα επιβληθούν αν εφαρμοστεί το “σύστημα διασφάλισης της ποιότητας της ανώτατης εκπαίδευσης” — όπως προβλέπουν η “διαδικασία της Μπολόνια” και οι “συστάσεις” της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωκοινοβουλίου {PDF de en fr}.
Φαίνεται ότι δεν επαρκεί και η “εκ των έσω” σημαντική πίεση που υφίσταται το ακαδημαϊκό και δημόσιο Πανεπιστήμιο, από ισχυρές ομάδες οι οποίες, σε αγαστή συνεργασία με το εκάστοτε Υπουργείο Παιδείας, αναπτύσσουν “επιχειρηματική δραστηριότητα” και προωθούν αγοραίους κανόνες βιωσιμότητας και ανταγωνιστικότητας (μέσα από τη διαχείριση της εξωτερικά χρηματοδοτούμενης ερευνητικής δραστηριότητας αλλά και των κοινοτικών προγραμμάτων). Δεν επαρκεί ούτε η πίεση από τα φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής, τα οποία έχουν αποκαλύψει και αντιμετωπίζουν τα ακαδημαϊκά όργανα των Πανεπιστημίων, αλλά και ατομικές πρωτοβουλίες πανεπιστημιακών.
Φαίνεται ότι, για την πολιτική του Υπουργείου Παιδείας, που πλέον είναι σαφές ότι στοχεύει στην κατάρρευση και στην πλήρη απαξίωση του δημόσιου Πανεπιστημίου, όλα αυτά τα ’μέσα’ δεν επαρκούν.
Γι’ αυτό, το Υπουργείο Παιδείας, με την παρούσα ηγεσία, έχει προσθέσει στα “πάγια” μέσα αυτής της πολιτικής και μια συστηματική εκστρατεία συκοφάντησης των πανεπιστημιακών δασκάλων και του έργου που επιτελείται στο δημόσιο Πανεπιστήμιο.
Πού αποβλέπει η τόση επιθετικότητα;
Αυτή η επιθετική προς το δημόσιο Πανεπιστήμιο πολιτική, συμβαδίζει με την επικείμενη αναγνώριση ιδιωτικών επιχειρήσεων που παρέχουν “υπηρεσίες εκπαίδευσης” σε αποφοίτους Λυκείου, όπως τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών (ΚΕΣ) και τα παραρτήματα Πανεπιστημίων του εξωτερικού, καθώς και με τα “μη κρατικά Πανεπιστήμια” στην αρχή και στη συνέχεια με τα ιδιωτικά που έχουν εξαγγελθεί. Μήπως, αυτή η πολιτική της πλήρους απαξίωσης και υποβάθμισης του δημόσιου Πανεπιστήμιου προετοιμάζει ’απογοητευμένους’ από το δημόσιο πανεπιστημιακό σύστημα φοιτητές – “πελάτες” (και βέβαια τις οικογένειές τους ώστε να επωμισθούν το κόστος) γι’ αυτή την ιδιωτική αγορά υπηρεσιών εκπαίδευσης, στην οποία οδηγούν οι σαρωτικές θεσμικές ρυθμίσεις που επιβάλλονται (νέο ΔΙΚΑΤΣΑ, “σύστημα διασφάλισης ποιότητας της ανώτατης εκπαίδευσης” “Ινστιτούτα Δια Βίου Μάθησης”, “Συμπλήρωμα Διπλώματος”);
Φαίνεται ότι, παρ’ όλα αυτά, το δημόσιο Πανεπιστήμιο έχει βαθειές ρίζες. Οι λειτουργοί του είναι στην πλειοψηφία τους αφιερωμένοι στο έργο ζωής τους, στη διδασκαλία και την έρευνα, παρά την απαξιωτική αντιμετώπισή τους από την πολιτεία με τους χαμηλούς μισθούς και τις συντάξεις και την υποκατάστασή τους με “εποχικούς” διδάσκοντες.
Αυτή η στάση των πανεπιστημιακών δασκάλων εκφράζεται με δραματικό αλλά και αποφασιστικό τρόπο στο κοινό κείμενο των Συλλόγων Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού των Πανεπιστημίων Κρήτης, Θεσσαλίας και Αιγαίου, τα οποία αντιμετωπίζουν τις πιο οξείες συνέπειες της πολιτικής κατά του δημόσιου Πανεπιστήμιου: “Η πολιτική εγκατάλειψη του δημόσιου Πανεπιστημίου”.