Αρχική Απόψεις Aρθρα Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση- πανελλήνιο Σωματείο Εκτάκτων ΥΠΠΟ- για το νέο οργανισμό ΥΠΠΟ

Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση- πανελλήνιο Σωματείο Εκτάκτων ΥΠΠΟ- για το νέο οργανισμό ΥΠΠΟ

6


Τα 10 κρίσιμα σημεία για το σχέδιο του Νέου Οργανισμού του ΥΠΠΟ επισημαίνει με την ακόλουθη ανακοίνωση η παράταξη Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση, από το Πανελλήνιο Σωματείο Εκτάκτου Προσωπικού του ΥΠΠΟ:


1. Η συζήτηση για το “Νέο Οργανισμό του ΥΠΠΟ” διεξάγεται βεβιασμένα πριν καν συμπληρωθούν δύο χρόνια από τη δημοσίευση του ισχύοντος (Π.Δ. 191/2003, ΦΕΚ 146/Α/13-6-2003). Είναι σε όλους γνωστό πως στην πραγματικότητα ο ισχύον οργανισμός του ΥΠΠΟ δεν πρόλαβε ακόμη να ενεργοποιηθεί πλήρως, καθώς πλήθος νέων περιφερειακών Υπηρεσιών, Τμημάτων κλπ δεν λειτούργησαν ποτέ. Οι αιτίες μπορούν να αναζητηθούν στην χρόνια υποστελέχωση του Υπουργείου, στην ελλιπή χρηματοδότηση, στην απουσία πραγματικής πολιτικής βούλησης… Είναι, επίσης, σε όλους γνωστό ότι και με τον ισχύοντα οργανισμό (στο βαθμό που έχει ενεργοποιηθεί) πολλά προβλήματα παραμένουν άλυτα και οι δυσλειτουργίες επιμένουν να διαιωνίζονται. Ωστόσο, η σημερινή πρόταση για αναθεώρηση του Οργανισμού δε βασίζεται σε κάποια ουσιαστική κριτική αποτίμηση του ισχύοντος ούτε στο επίπεδο της σύλληψής του ούτε στο επίπεδο της εφαρμογής του.

2.
Το σχέδιο του Νέου Οργανισμού εισάγεται προς συζήτηση με λάθος μεθοδολογικά τρόπο. Όχι απλά γιατί δεν προηγήθηκε κανένας συγκροτημένος διάλογος (που άλλωστε είναι συχνά προσχηματικός και οργανώνεται προκειμένου να νομιμοποιήσει προειλημμένες αποφάσεις), αλλά γιατί εμφανίζεται να διαχειρίζεται “οργανωτικά προβλήματα”, ενώ στην ουσία θέτει “από το παράθυρο” κρίσιμα ζητήματα για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς, αλλά και για τις εργασιακές σχέσεις στο δημόσιο τομέα.  Είναι προφανές, ότι ο κάθε Οργανισμός Υπουργείου σχεδιάζεται για να υπηρετήσει και να υλοποιήσει συγκεκριμένες πολιτικές αντιλήψεις. Από τη σκοπιά αυτή το σχέδιο του Νέου Οργανισμού είναι μία κατεξοχήν πολιτική πράξη και ως τέτοια πρέπει να ερμηνευθεί και να απαντηθεί από τους εργαζόμενους στο ΥΠΠΟ. Εντάσσεται δε, στη συνολική προσπάθεια της κυβέρνησης της ΝΔ για συντηρητική αναδιάρθρωση και συρρίκνωση του δημόσιου τομέα, για προσπάθεια υλοποίησης της προεκλογικής εξαγγελίας περί “επανίδρυσης του κράτους”.

3. Στο σχετικό “Ενημερωτικό σημείωμα” που διένειμε ο υφυπουργός Πολιτισμού οι πολιτικές προθέσεις των εμπνευστών του σχεδίου του Νέου Οργανισμού γίνονται από την αρχή κατανοητές: “Η βελτίωση της διοικητικής ικανότητας της Δημόσιας Διοίκησης αποτελεί υποχρέωση της πολιτείας και εντάσσεται στις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την περίοδο 2007-2013”. Όπως αναφέρεται, στρατηγικοί στόχοι της Ε.Ε. για την περίοδο αυτή είναι, μεταξύ άλλων, η “Βελτίωση των θεσμών και της διοικητικής ικανότητας σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης, ώστε να εξασφαλίζεται η προσαρμογή στις αλλαγές που επιβάλλουν οι εξελίξεις (;)”, η “Ενίσχυση της στρατηγικής προσέγγισης του προγραμματισμού της Δημόσιας Διοίκησης. με παράλληλη αποκέντρωση των αρμοδιοτήτων μέσω εταιρικών σχέσεων (;) σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο”, η “Διεύρυνση της ικανότητας συνεργασίας δημόσιων-ιδιωτικών φορέων και κινητοποίησης (μόχλευσης) ιδιωτικών πόρων για τη συγχρηματοδότηση επενδύσεων”.
Με άλλα λόγια, ιδιωτικοποίηση και στον πολιτισμό ή απλώς θεσμική αποτύπωση του σλόγκαν “Τέλος στον κρατικοδίαιτο πολιτισμό”. Αντίστοιχες πολιτικές επιχειρείται να εφαρμοστούν τα τελευταία χρόνια σε όλη την Ευρώπη. Πιο πρόσφατα παραδείγματα (αρκούντως διδακτικά, για όσους θέλουν να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα χωρίς υπεκφυγές): η απόφαση της γαλλικής κυβέρνησης να “ξεφορτωθεί” εκατοντάδες κάστρα και πύργους εκχωρώντας τη διαχείρισή τους (και το κόστος συντήρησης και λειτουργίας τους) στην τοπική αυτοδιοίκηση, προκαλώντας τη σθεναρή αντίσταση της τελευταίας, αλλά και η πρόθεση της ιταλικής κυβέρνησης να προχωρήσει στην εκποίηση σε ιδιώτες μεγάλου μέρους του μνημειακού πλούτου της χώρας.

4.  Το σχέδιο του Νέου Οργανισμού δεν έρχεται ως κεραυνός εν αιθρία. Βαδίζει πάνω σε μία σειρά από τομές που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε προωθήσει (σταδιακά και με μεγαλύτερη μεθοδικότητα, είναι η αλήθεια) με την ανοχή των κυρίαρχων συνδικαλιστικών και πολιτικών δυνάμεων. Η προσπάθεια το ΥΠΠΟ να “εκσυγχρονιστεί”, να γίνει “ευέλικτο”, “ανταγωνιστικό” και “ανταποδοτικό” έχει την αφετηρία του την εποχή που το ΠΑΣΟΚ ξεκινούσε τη διάλυση του ΤΑΠΑ, με την ίδρυση του ΟΠΕΠ, γιγάντωνε το ΤΔΠΕΑΕ, με την απόσπαση χώρων και έργων από τις αρμόδιες Εφορείες, εγκαινίαζε την παραχώρηση αρχαιολογικών χώρων για εκδηλώσεις χορηγών, ίδρυε ατελείωτους και ποικιλώνυμους Οργανισμούς, ΝΠΔΔ, ΝΠΙΔ, ΑΕ κ.λπ. Η ΝΔ παίρνει απλά τη σκυτάλη από το ΠΑΣΟΚ και συνεχίζει περισσότερο συστηματικά και συγκροτημένα ό,τι εκείνο είχε ξεκινήσει. Η σχεδιαζόμενη μετατροπή έντεκα μεγάλων μουσείων σε ΝΠΔΔ είναι απλώς “η κορυφή του παγόβουνου”…

5. Βασικό στοιχείο του σχεδίου του Νέου Οργανισμού είναι η ψευδεπίγραφη  “αποκέντρωση”. Οι 10 Περιφερειακές Υπηρεσίες Πολιτισμού (ΠΕΥΠ) δεν συνιστούν αποκέντρωση, αλλά δημιουργία ενός παράλληλου μηχανισμού που θα μπορεί να λειτουργεί στην πραγματικότητα εκτός κεντρικού ελέγχου, “διαπλέκοντας” τμήματα και μικροσυμφέροντα της λεγόμενης τοπικής κοινωνίας με την κεντρική γραμμή της εκχώρησης των πλέον κερδοφόρων δραστηριοτήτων του ΥΠΠΟ στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Η επίκληση της “αποκέντρωσης” λειτουργεί ως άλλοθι για την επέλαση της ιδιωτικοποίησης και σε τοπικό επίπεδο, ενώ η εμπλοκή “εκπροσώπων” της “τοπικής κοινωνίας” επιχειρεί να δημιουργήσει συνενόχους σε ένα προμελετημένο έγκλημα. Την ίδια στιγμή, οι τοπικές Εφορείες, υποστελεχωμένες και χωρίς χρηματοδότηση, θα είναι καταδικασμένες να φυτοζωούν.

6. Παράλληλα με την υποτιθέμενη αποκέντρωση, ενισχύεται και η υπερσυγκέντρωση εξουσιών απευθείας στον εκάστοτε Υπουργό. Τι άλλο μπορεί να σημαίνει η σχεδιαζόμενη δημιουργία “Διεύθυνσης Επιθεώρησης και Ελέγχου”, υπαγόμενης στον Υπουργό, αποτελούμενης από πέντε τμήματα και με αρμοδιότητα την “αποτίμηση και αξιολόγηση του έργου των Κεντρικών και Περιφερειακών Υπηρεσιών, καθώς και των εποπτευόμενων νομικών προσώπων και οργανισμών του Υπουργείου”; Τι άλλο μπορεί να σημαίνει η δημιουργία “Μονάδας Σχεδιασμού και Ανάλυσης Πολιτιστικής Πολιτικής”, επίσης υπαγόμενης στον Υπουργό, ή η (άκρως επικίνδυνη) “Μονάδα Διαχείρισης Κρίσεων, έργο της οποίας είναι η προληπτική (!) διαχείριση κρίσεων και η αντιμετώπιση έκτακτων προβλημάτων” (ενώ διατηρείται η υφιστάμενη Διεύθυνση Παλλαϊκής Άμυνας – Πολιτικής Σχεδίασης Έκτακτης Ανάγκης);

7. Στο σχέδιο του Νέου Οργανισμού απουσιάζει εσκεμμένα οποιαδήποτε αναφορά στο προσωπικό που θα στελεχώσει το ΥΠΠΟ (αριθμός οργανικών θέσεων ανά κλάδο, κατανομή των θέσεων ανά υπηρεσιακή μονάδα, ειδικότητα των θέσεων ευθύνης). Η ρύθμιση των αντίστοιχων θεμάτων παραπέμπεται σε ένα μελλοντικό Π.Δ. (άρθρο 61), προκαλώντας εύλογες υπόνοιες τόσο για την πιθανή συρρίκνωση των θέσεων εργασίας όσο και για τις υπόλοιπες αναδιαρθρώσεις που σχεδιάζονται.  Ωστόσο, στην πραγματικότητα το σχέδιο του Νέου Οργανισμού περιγράφει με σαφήνεια και πλευρές των νέων εργασιακών σχέσεων. Η μετατροπή των ένδεκα μουσείων σε ΝΠΔΔ είναι μία επιθετική κίνηση και στον τομέα της εργασίας, αφού οι εργαζόμενοι σε αυτά εξέρχονται από το “στενό” δημόσιο τομέα. Είναι μία επιθετική κίνηση που εκδηλώνεται σε μία περίοδο κατά την οποία οι εργασιακές σχέσεις στο Δημόσιο βρίσκονται στο στόχαστρο, η μονιμότητα της εργασίας αμφισβητείται, οι συμβασιούχοι παραμένουν σε ομηρία, οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις παγιώνονται.

8. Είναι προφανές ότι οποιαδήποτε συζήτηση για τον “Οργανισμό του ΥΠΠΟ” εύκολα μπορεί να διολισθήσει σε προσεγγίσεις που εκκινούν από την ανάγκη υπεράσπισης των συμφερόντων του κάθε “κλάδου” εργαζομένων στο Υπουργείο. Οι συντεχνιακές αυτές αντιλήψεις έχουν χρωματίσει την ιστορία στο ΥΠΠΟ και η Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση είχε χαρακτηρίσει τον υφιστάμενο οργανισμό ως προϊόν συμβιβασμού μεταξύ των ισχυρότερων κλάδων του Υπουργείου: των αρχαιολόγων και των μηχανικών. Ασφαλώς τέτοιες προσεγγίσεις μπορούν και στη σημερινή συζήτηση να εμφανιστούν, ανάλογα με την οπτική των επιμέρους ενδιαφερομένων. Ωστόσο, μία προσεκτική ανάγνωση του σχεδίου του Νέου Οργανισμού αποδεικνύει ότι κυρίαρχο ζήτημα στην παρούσα φάση δεν είναι η υποβάθμιση ή η αναβάθμιση κάποιου κλάδου αλλά η συνολική συντηρητική αναδιάρθρωση του ΥΠΠΟ και η μεταβολή των εργασιακών σχέσεων.

9. Ασφαλώς, η κυβέρνηση της ΝΔ θα μπορούσε να κάνει ορισμένους συμβιβασμούς, με ρυθμίσεις για τους ήδη υπηρετούντες ή άλλες “υποχωρήσεις” σε επιμέρους ζητήματα, αν τουλάχιστον αντιληφθεί ότι μία πεισματική εμμονή στο σύνολο του σχεδίου του Νέου Οργανισμού θα προκαλέσει γενικευμένη και οξύτατη σύγκρουση που θα αγγίξει και το εσωτερικό της (γιατί κακά τα ψέματα, είτε ΔΑΚίτης είτε ΠΑΣΚίτης αν πας από την Αθήνα στην 3η ΠΕΥΠ δεν μπορεί να είσαι ευτυχισμένος, πολύ περισσότερο αν από το βιβλιάριο του Δημοσίου βρεθείς με βιβλιάριο του ΙΚΑ…). Το κλειδί (και το δόλωμα) είναι οι μεταβατικές ρυθμίσεις που παραπέμπονται στη μελλοντική έκδοση Π.Δ. ή υπουργικών αποφάσεων. Σε κάθε περίπτωση, οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να πέσουν στην παγίδα.  Τα σχέδιο του Νέου Οργανισμού δεν χωρεί τροποποιήσεις ή διορθώσεις. Πρέπει να αποσυρθεί άμεσα στο σύνολό του.

10. Είναι ωστόσο ανάγκη η απόρριψη του σχεδίου του Νέου Οργανισμού να μη γίνεται από τη θέση υπεράσπισης του ισχύοντος. Η συζήτηση έχει ανοίξει και είναι χρήσιμο να βαθύνει. Τα ερωτήματα που πρέπει όλοι να απαντήσουμε είναι μπροστά μας: για ποιον πολιτισμό μιλάμε, με ποιον τρόπο και προς όφελος τίνος γίνεται η προσπάθεια διατήρησης, προστασίας και προβολής της πολιτιστικής κληρονομιάς; Για μας υπάρχουν δύο δρόμοι: εκείνος των δυνάμεων της ζωντανής εργασίας και των αναγκών της κοινωνίας για κριτική γνώση του παρελθόντος και εκείνος της υποταγής στα κελεύσματα της αγοράς, των ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων, της “ανταποδοτικότητας” και της κερδοφορίας. Οι εργαζόμενοι στο ΥΠΠΟ πρέπει να επιλέξουν στρατόπεδο πριν να είναι πολύ αργά τόσο για την πολιτιστική κληρονομιά και τον τόπο όσο και για τους ίδιους…


ΝΑ ΧΤΙΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΕΝΙΑΙΟ ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ:
> ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ
> ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
> ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ ΥΠΠΟ
> ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΙΣ ΕΛΑΣΤΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ        ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΟΜΗΡΙΑ