Αρχική Απόψεις Aρθρα Ιάκωβος Μπριλής: Δυο Παράμετροι απαξίωσης του Σχολείου

Ιάκωβος Μπριλής: Δυο Παράμετροι απαξίωσης του Σχολείου

6


 Απόψεις- προβληματισμοί


                                Δυο  παράμετροι  απαξίωσης
                       του Δημόσιου Σχολείου Β/θμιας Εκπαίδευσης
.      
                                                                
                                                                       Ιακώβου Γ. Μπριλή
                                                        Προέδρου ΔΕΣΜΟΥ ΤΟΥ ΦΡΑΓΚΟΜΑΧΑΛΑ
                                                                  ΜΕΛΟΥΣ Δ.Σ. της ΕΛΜΕ ΧΙΟΥ.
  
     Δεν είναι πολύς καιρός που γράψαμε τις απόψεις μας για τις πολυήμερες εκδρομές της Γ’ Λυκείου που “ροκανίζουν” το παραγωγικό σχολικό έτος . Έγιναν πάλι κι αυτές και το ευτύχημα είναι ότι πήγαν και γύρισαν σώα και αβλαβή τα παιδιά με τους καθηγητές τους.
   Σήμερα όμως θα πρέπει να γράψουμε τη συνέχεια, όχι της εκδρομής αλλά του υπολοίπου της φοίτησης των μαθητών της Γ’ Λυκείου σχεδόν στο σύνολό της.
 Από την επομένη ημέρα της εκδρομής και μέχρι την τελευταία  ημέρα μαθημάτων εμφανίσθηκε στη μεγαλοπρέπειά του το φαινόμενο της αποχής από τα σχολικά μαθήματα και αντικαταστάθηκε από την κατ΄ οίκον και κατά φροντιστήριο εκπαίδευση.
  Μάλιστα. Η πλειοψηφία των μαθητών της Γ’ Λυκείου (και την εβδομάδα μετά τις διακοπές του Πάσχα όλοι) εγκατέλειψαν το σχολείο και αφοσιώθηκαν στις κατ΄ ιδίαν επαναλήψεις για τις Πανελλαδικές εξετάσεις που μακάρι να πάνε για όλους όσο πιο καλά γίνεται.
 Βεβαίως εύλογο είναι για το θέμα των επαναλήψεων ύλης να γεννώνται πολλά ερωτήματα όπως:
    Μήπως οι καθηγητές του Δημοσίου σχολείου δεν μπορούν να κάνουν επαναλήψεις της ύλης κάθε μαθήματος σε ικανοποιητικό βαθμό;
  Μήπως οι καθηγητές του φροντιστηρίου είναι οι ειδήμονες και οι έμπειροι έναντι των άλλων που στέκουν στην έδρα άνω της εικοσαετίας;
Μήπως το μεταμεσονύκτιο διάβασμα είναι αποδοτικότερο από το πρωϊνό μάθημα;
 Μήπως το ακριβοπληρωμένο ιδιαίτερο μάθημα  είναι πάντα και καλύτερο;
   Ασφαλώς η απάντηση είναι αρνητική!
  Ωστόσο, δυστυχώς διαπιστώνουμε ότι όσο το Λύκειο  εξακολουθεί να είναι προθάλαμος εισαγωγικών εξετάσεων στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και δεν γίνεται απεγκλωβισμός και αναβάθμισή του τόσο θα διαιωνίζεται και διευρύνεται η διάλυσή του.
  Αυτό το διάστημα στο σχολείο το μόνο που συνέβαινε ήταν η προσκόμιση δικαιολογητικών για κάλυψη απουσιών που μόνο ο Θεός ξέρει την ακρίβεια και ειλικρίνεια τους.
Αυτές οι λεγόμενες “δικαιολογημένες” απουσίες  ως πότε θα μας κοροϊδεύουν; Προτιμότερο να πει το Υπουργείο μας  αντί 50 αδικαιολόγητες να πάνε  στις 80 απουσίες το χρόνο και  τελειώσαμε ούτε δικαιολογημένες ούτε τίποτα.
Η αλλιώς ας το βάλει αντίστροφα  1000 παρουσίες το χρόνο κι αυτό είναι όλο. Τα πολλά μάλλον “ψευτόχαρτα” πρέπει επιτέλους να τελειώσουν.
  Κι επειδή θα πείτε πως υπάρχουν και αληθινές και  ξαφνικές παρατεταμένες ασθένειες μαθητών ασφαλώς γι αυτές τις λίγες περιπτώσεις κάτι θα πρέπει να γίνει αλλά με απόλυτη  διασταύρωση στοιχείων. Γιατί τώρα εδώ που τα λέμε και γιατροί γράφουν ότι τους λένε οι γονείς για να δικαιολογούν απουσίες. 
        Νομίζουμε λοιπόν ότι αυτά τα φαινόμενα των καιρών μας  πρέπει να τα αντιμετωπίσει η πολιτεία μας, η οποία αν και γνωρίζει την κατάσταση αυτή εν τούτοις δείχνει αμέτοχη στην αντιμετώπισή της. Δεν λαμβάνει τολμηρές αποφάσεις. Δείχνει να κωφεύει ή να  αισθάνεται ότι όλα βαίνουν καλώς. Αφήνει σ΄αυτά τα θέματα σε ισχύ  διατάξεις που σχεδιάστηκαν σε άλλα χρόνια  ενώ οι εποχές αλλάζουν.
     Αποτέλεσμα δαπανά το κράτος χρήματα του φορολογούμενου πολίτη  για να εκπαιδεύει για κάποιο διάστημα του έτους τους ανύπαρκτους μαθητές της Γ Λυκείου και να υποθάλπει κάποιους δήθεν δικαιολογημένους απόντες μαθητές.   
  Κι εμείς όλοι οι πολίτες αυτής της χώρας ακολουθούμε την παραπάνω “πεπατημένη οδό” για τα παιδιά μας , όχι απλά δεν αντιλέγουμε, αλλά έχουμε ευθυγραμμιστεί πλήρως στα νέα αυτά ήθη της αποχής από το σχολείο και της “δικαιολογημένης” απουσίας.
Τελικά , απαξιώνουμε  εμείς οι ίδιοι   καθημερινά το δημόσιο σχολείο   με αποκορύφωμα το Λύκειο, θεωρώντας το ως εκπαιδευτήριο μειωμένων  δυνατοτήτων ως προς την παροχή επαρκών γνώσεων, ναι ή όχι;
     Αν ναι, τότε ας πούμε στην πολιτεία ότι δεν χρειάζεται δημόσια παιδεία και ο καθένας ας πάρει το δρόμο του και οι φτωχοί τα όρη και τα βουνά αφού η μόρφωση θα μείνει ως προτέρημα των πλουσιότερων στρωμάτων.
   Αν όχι, τότε ας πούμε στην πολιτεία προχώρησε σθεναρά σε καλύτερη σχολική εκπαίδευση διαθέτοντας περισσότερους πόρους , ώστε να κόψουμε όλοι τα ιδιαίτερα και τα απογευματινά έξτρα μαθήματα και  μέσα σε σύγχρονα  σχολεία με εξοπλισμό και αξιοπρεπώς αμειβόμενους εκπαιδευτικούς  θα πάρουμε τη μόρφωση που μας χρειάζεται όπως τούτο γίνεται στα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μάλιστα με τρόπο που τα παιδιά δεν έχουν απογευματινές και βραδινές ταλαιπωρίες μαθημάτων.
Φυσικά εμείς υποστηρίζουμε από τα πιο πάνω το όχι .
Καταλήγοντας πάντως θεωρούμε  ότι τούτο το σύστημα Παιδείας που έχει δομηθεί εδώ και  μια δεκαπενταετία  πρέπει πια να βελτιωθεί, έστω κι αν βολεύει πολλούς να συντηρείται ως έχει!
.. Και κάτι ακόμη. Ο καθένας μας και όλοι μαζί έχουμε ευθύνη για την Παιδεία γι αυτό όλοι μαζί πρέπει να διεκδικούμε το καλύτερο. Η Παιδεία μπορεί να νομίζουμε ότι είναι ευθύνη του Υπουργείου και των εκπαιδευτικών αλλά στην πραγματικότητα είναι ευθύνη όλων μας!!!