Αρχική Απόψεις Aρθρα “Η Μικρή μας πόλη”, μια ωραία παράσταση από τη Θεατρική Ομάδα Χίου

“Η Μικρή μας πόλη”, μια ωραία παράσταση από τη Θεατρική Ομάδα Χίου

29


“Η Μικρή μας Πόλη” από τη Θεατρική Ομάδα Χίου
Μια ωδή στις μικρές στιγμές απόλαυσης


Δύσκολη η δουλειά ενός δημοσιογράφου χωρίς εμπειρία από το συγκεκριμένο ρεπορτάζ να προβεί στην παρουσίαση και εν δυνάμει κριτική μιας παράστασης.
Το οφείλουμε όμως τόσο στη Θεατρική Ομάδα Χίου που παρουσίασε μια πολύ αξιόλογη δουλειά αλλά και στο στενό μας συνεργάτη Μπάμπη Σαχτούρη αφού από την ώρα που βρισκόταν επί σκηνής δεν θα ήταν δυνατό να κάνει και την παρουσίαση του έργου.
Γραμμένο στα 1938 το έργο “Η μικρή μας Πόλη” του βραβευμένου με Πούλιτζερ αμερικανού μυθιστοριογράφου και θεατρικού συγγραφέα Θόρτον Ουάιλντερ (1897-1975) μας μεταφέρει σε μια μικρή πόλη της Αμερικής και καταφέρνει να μας βάλει στα σπίτια της μικρής κοινωνίας, ζώντας μαζί με τους πρωταγωνιστές τις μικροχαρές και μικροστιγμές της καθημερινότητας.
Όπως τονίζεται και στο καλαίσθητο πρόγραμμα της σχετικής παράστασης από τη Θεατρική Ομάδα Χίου (ΑΝΟΙΞΗ 2005), η γέννηση, ο έρωτας και ο θάνατος καθορίζουν την εξέλιξη και σφραγίζουν την ταυτότητα του έργου.
Χωρισμένο σε τρεις πράξεις το έργο, κούρασε λίγο στην πρώτη ήταν όμως και η πιο δύσκολη αφού έπρεπε να μας βάλει στην υπόθεση του έργου.
Στο ρόλο του Διευθυντή σκηνής (όπως επίσης του κ. Μόργκαν και του ιερέα) ο Μπάμπης Σαχτούρης ανέλαβε να “καθοδηγήσει” τους θεατές στο έργο συνδέοντας τις σκηνές μεταξύ τους (αρκετά ήταν τα “ευχαριστώ” με τα οποία έπρεπε να συνοδεύει τις παρεμβάσεις του).
Ρεαλιστικό το παιχνίδι των παιδιών των δύο οικογενειών με τα παιχνίδια τους, τις δυσκολίες του πρωινού ξυπνήματος για το σχολείο (τι βάσανο και αυτό να φωνάζει η μάνα σου “ξύπνα έχεις αργήσει!”), τις δυσκολίες στα μαθήματα.
Και στη συνέχεια τα πρώτα σκιρτήματα της καρδιάς με τους Τζωρτζ Γκιμπς (Δημήτρη Κουτσουράκη) και Εμιλυ Γουέμ (Νίτσα Κλούβα) να αποδίδουν θαυμάσια τους ρόλους τους.
Στις δύο μητέρες κυρία Γκιμπς (Μαρία Φούτσου) και κυρία Γουέμπ (Ντέπη Στουπάκη) αξίζουν συγχαρητήρια που είχαν την υπομονή να… φτιάχνουν πρωινό για τόσα χρόνια σε όλη την οικογένεια (δείγμα του πόσο σημαντική είναι η δουλειά της νοικοκυράς που ακόμα δυστυχώς δεν αναγνωρίζεται). Ειδικά η Μαρία Φούτσου στην τελευταία πράξη νομίζουμε ότι απέδωσε υπέροχα το ρόλο της, στην υποδοχή της νεοφερμένης Εμιλυ στον κόσμο των νεκρών, όπου θωρούν από ψηλά όλα όσα συμβαίνουν στα αγαπημένα τους πρόσωπα.
Ο Γιατρός Γκιμπς (Σταύρος Κουμπιάς) μας άρεσε με τη… δυναμική που είχε για να ζητήσει από το γιο του να βοηθά περισσότερο τη μητέρα του, ενώ ο κύριος Γουέμπ (Στέλιος Μακριάς) υπέροχος στις συμβουλές του προς το γαμπρό του!
Πολύ καλός επίσης στο ρόλο του ο γαλατάς (Σίμος Καραολάνης), που με φυσικότητα μοίραζε το γάλα μαζί βέβαια και με τα νέα της ημέρας.
Η 2η σκηνή αφιερωμένη στον έρωτα γύρισε τους περισσότερους από το ακροατήριο
 χρόνια πίσω, εκεί στα 16, όπως μας ζήτησε ο “Διευθυντής σκηνής”. Οι στιγμές καθημερινές, αυτές δηλαδή που έχουν τη γοητεία και που πάντα μας συγκινούν αναπολώντάς τες.
 Η τρίτη πράξη ήταν αυτή που μας καθήλωσε στις θέσεις μας, στο φιλόξενο ΟΜΗΡΕΙΟ. Πολύ καλή η σκηνοθετική ιδέα, με τους νεκρούς σε καρέκλες να μοιάζουν με τις ταφόπλακες σε κοιμητήριο (μάλλον διαμαρτυρομένων). Η επιστροφή της Εμιλυ στο παρελθόν συνταρακτική, μόνο που τα απλά πράγματα δεν μπορούμε να τα ξαναζήσουμε. Περνούν και φεύγουν. Όσο ζούμε δεν τα νιώθουμε, τα προσπερνάμε μέσα στην καθημερινότητά μας. Στοιχείο που έχει χειροτερέψει στις μέρες μας με το άγχος να μας κυνηγά και τα… τηλέφωνα να χτυπούν ακόμα και στις πιο προσωπικές μας στιγμές. Θα θέλαμε λίγο ο φωτισμός να ξεχώριζε τους δύο κόσμους να μοίραζε κατά κάποιο τρόπο τη σκηνή.
Άρεσε η επιλογή να παρουσιάζει χορωδία (υπό την Ελευθερία Λυκοπάντη) τα μουσικά κομμάτια, όμως χρειαζόταν και ο μαέστρος Σίμον Στίμσον (Ανδρέας Παπασταμάτης) να ακολουθεί στο μέτρο του δυνατού τη μαέστρο, αφού και οι δύο ήταν ορατοί στο ακροατήριο.
Η απόδοση όλων των ηθοποιών που έπαιξαν στη “Μικρή μας πόλη” και η σκηνοθεσία του Γιώργου Πάχου (που μετά από αρκετά χρόνια βρέθηκε στη Χίο για να αναλάβει αυτή τη δουλειά) νομίζουμε ότι ήταν πάρα πολύ καλή. Το καλύτερο μνημόσυνο στην Τίνα Παπαδοπούλου, που όπως σημειώνεται και στο πρόγραμμα επιθυμούσε να επιμεληθεί το ανέβασμα του συγκεκριμένου έργου.
Αν το έργο κατάφερε να αλλάξει έστω και λίγο τον τρόπο που καθημερινά αντιμετωπίζουμε τα πράγματα, πιστεύουμε ότι πρόσφερε πολλά. Καλλιτεχνική το σίγουρο είναι ότι έδωσε ένα πολύ αξιόλογο αποτέλεσμα. Συγχαρητήρια!


Θοδωρής Πυλιώτης από τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ