Αρχική Απόψεις Aρθρα “Ξένοι Τόποι” από την Ευγενία Ασλανίδου

“Ξένοι Τόποι” από την Ευγενία Ασλανίδου

16


Θέατρο δυο βήματα απ τη γειτονιά μου. Άλλη αίσθησή!
Σαββατόβραδο βγήκα απ το σπίτι με ένδυμα περιπάτου δίχως τσάντα, στη τσέπη τα απαραίτητα, και τράβηξα για το Παζάρι.
Συνήθως  όταν κάνω γεμιστά που χρειάζομαι πολλά  κηπευτικά, τραβάω κατά εκεί και βέβαια πρωινές ώρες.
Και τώρα κάτι να γεμίζω ήθελα…Την ψυχή μου!
Σας το λέω εκ πείρας, όταν νιώθετε χάλια, ανοίξτε την πόρτα του σπιτιού σας βγείτε στο δρόμο, και μπείτε όπου δείτε “φως”.Αλλά κι αν ακόμα δε βλέπετε  “φως” πουθενά, ο περίπατος έτσι κι αλλιώς από μόνος του είναι πολύ φωτεινό  πράγμα.
Τι σας έλεγα; Α. μάλιστα.
Τις τελευταίες ημέρες καθώς περνούσα απ την λαχαναγορά, είχα την αίσθηση ότι η γειτονιά γιόρταζε. Πώς γιορτάζει μια γειτονιά  όταν πανηγυρίζει ο άγιος της ενορίας της; Ένα τέτοιο πράγμα.
Όχι, δε μπορώ να την περιγράψω με λόγια αυτή την αίσθηση…ή μήπως μπορώ;
Ήταν πριν από δεκαπέντε χρόνια περίπου πριν, που για πρώτη φορά, γνώρισα από κοντά  χάρη σε ένα ρεπορτάζ που έκανα, τα βάσανα των περίοικων, που ξυπνούσαν καθημερινά  από τις τρεις το πρωί, ώρα που έφταναν οι λαχαναγορίτες με το εμπόρευμα, και αυτό ήταν το λιγότερο.
Στα χρόνια που ακολούθησαν ουκ ολίγες φορές έγινα δέκτης των παραπόνων τους, της απόγνωσής τους, της απελπισίας τους ώρες- ώρες. “Βρε, ας την πάρουν από εδώ να ησυχάσουμε, κι ας μας λείπει και ο χώρος αναψυχής” ήταν η απάντηση τους, στα σχέδια του Δήμου Χίου, που τα ανακοίνωνε, από καιρού εις καιρόν  για να τους ηρεμεί.(Αν δεν το έχετε ακουστά μια άλλη φορά θα σας διηγηθώ το ανέκδοτο “Βάρα συσσίτιο” που ταιριάζει στην περίπτωση).
Βεβαίως χώρος αναψυχής δεν έγινε ακόμα, μα σάμπως περίμενε κανείς ότι θα γίνει χώρος ψυχαγωγίας; Να που έγινε όμως. Το οποίον σημαίνει ότι κοντά είναι και τα υπόλοιπα.
Και ερχόμαστε τώρα στο προκείμενο που είναι φυσικά η παράσταση εφαρμογής του θεατρικού εργαστηρίου του ΔΗΠΕΘΕ
Για να είμαστε δίκαιοι αυτό που είδαμε ήταν κάτι παραπάνω από μια παράσταση.
Ήταν ένα  δώρο για τη γειτονιά, για τους λόγους που είπαμε παραπάνω
Ήταν  ένα ρεπορτάζ για την προσφυγιά.
Ένα ρεπορτάζ  με σπαρακτικές εικόνες που την περιέγραψαν συγκλονιστικά τα παιδιά του εργαστηρίου.
Με ελάχιστα μέσα απέδωσαν μέγιστα συναισθήματα, νομίζω κάπως έτσι το είπε ο δάσκαλός τους Γιώργος Μπινιάρης.
Θέλω να πω χίλια μπράβο για την επιλογή των κειμένων, της μουσικής, και του χώρου βεβαίως, αλλά θέλω να πω και μπράβο αμέτρητα για την επιλογή του θέματος.


Υ.Γ.


Ένα κορίτσι από Ξένο Τόπο, έστεκε έξω από το μπαρ στο Ριζάρι την ώρα που εμείς φεύγαμε από την παράσταση για να πάμε στα σπίτια μας. Μιλούσε στο τηλέφωνο σε ξένη γλώσσα.
Μπορεί να μιλούσε με τη μάνα της , τον καλό της, ή μήπως με το παιδί της…
Μπορεί και άλλη φορά να συνάντησα την ίδια ή άλλη γυναίκα εκεί, καθώς είναι ο δρόμος μου. Για πρώτη φορά όμως άνοιξα τη σκέψη μου και την άφησα να περάσει.
Κάποτε, απ τη σκέψη αρχίζουν όλα.


ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΗΛΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ:
“ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ… Ευγενίας”, της Ευγενίας Ασλανίδου