Αρχική Νέα Εκπαίδευση - Επιστήμη Από που πάνε προς τη χαμένη Ατλαντίδα;, του Τάσου Σαραντή

Από που πάνε προς τη χαμένη Ατλαντίδα;, του Τάσου Σαραντή

22


Έντονος προβληματισμός, ως προς τα κριτήρια που πρέπει να εκπληρώνει μια γεωγραφική περιοχή για να προταθεί ως η τοποθεσία της Ατλαντίδας, αναπτύσσεται στο διεθνές συνέδριο με θέμα “Η υπόθεση της Ατλαντίδας: Αναζητώντας τη Χαμένη Ήπειρο” που πραγματοποιείται στη Μήλο από 11 έως 13 Ιουλίου με τη συμμετοχή ερευνητών και ειδικών από 15 χώρες.


Ο καθηγητής Αντώνης Κονταράτος κάλεσε τους συνέδρους να συμφωνήσουν στην ανάγκη ύπαρξης κριτηρίων και πρότεινε, με βάση τις μαρτυρίες του Πλάτωνα, να ορισθούν τα ακόλουθα κριτήρια:
Η μητρόπολη της Ατλαντίδας πρέπει να ήταν ένα νησί το οποίο πλέον δεν υπάρχει, είτε υπάρχει ακόμα κάποιο τμήμα του.
Εξάλλου, πρέπει να είχε μια μοναδική γεωμορφολογία, αποτελούμενη από εναλλασσόμενους δακτυλίους ξηράς και θάλασσας με ένα κεντρικό νησί στο μέσον.


Η Ατλαντίδα πρέπει να βρισκόταν έξω από τις Στήλες του Ηρακλή, τόσο η μητρόπολη όσο και η υπόλοιπη χώρα και να είχε το μέγεθος ηπείρου.
Πρέπει να φιλοξενούσε ένα αναπτυγμένο πληθυσμό εγγράμματο, με μεταλλουργικές γνώσεις και ναυτική εμπειρία.
 
Πρέπει να ήταν εύκολα προσεγγίσιμη από τους Αθηναίους, αλλά και να βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση μαζί τους. Η μητρόπολη της Ατλαντίδας πρέπει να υπέστη μία φυσική καταστροφή ανεπανάληπτης σφοδρότητας και μετά από αυτήν πρέπει να καταποντίστηκε. Η καταστροφή της Ατλαντίδας πρέπει να συνέβη το 9.600 π.Χ.


Σύμφωνα με τους διάλογους του Πλάτωνα, η Ατλαντίδα ήταν ένα νησί κράτος που υπήρχε πριν από περισσότερα από 12.000 χρόνια. Είχε κατοικηθεί από αριστοκρατική και ισχυρή φυλή που απολάμβανε μεγάλο πλούτο χάρη στις φυσικές της πηγές και το γεωγραφικό της σχεδιασμό που συνεπώς, την είχαν καταστήσει σημαντικό κέντρο εμπορίου. Οι κάτοικοι της Ατλαντίδας ζούσαν απλά και ενάρετα για πολλές γενιές. Όπως καταγράφει ο Πλάτωνας, σιγά σιγά ξεκίνησαν να αλλάζουν, καθώς η πλεονεξία και η ισχύς άρχισαν να τους διαφθείρουν. Τελικά ο Δίας απάντησε στην ανηθικότητά τους με μία άγρια τιμωρία: με ένα ισχυρό κύμα η θάλασσα “κατάπιε” το νησί και τους κατοίκους του.


του Τάσου Σαραντή, από την ΗΜΕΡΗΣΙΑ 13/7/2005