Αρχική Απόψεις Aρθρα Μάρκος Σκούφαλος: ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ΗΤΑΝ Η “ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ.”

Μάρκος Σκούφαλος: ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ΗΤΑΝ Η “ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ.”

15



Παρόλο που το  χρονικό διάστημα μέχρι τις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης α΄ και β΄ βαθμού δεν είναι λίγο, τα πολιτικά κόμματα του τόπου έχουν αρχίσει να ανασυντάσσουν σιγά σιγά τις δυνάμεις τους μπροστά στη μάχη που έρχεται. Μια μάχη με βαθύτατα ταξικά και πολιτικά χαρακτηριστικά στην οποία θα κριθεί ακόμα περισσότερο η πρόσδεση του θεσμού στην αστική κεντρική εξουσία- άσχετα από το ποιο κόμμα του κεφαλαίου κυβερνά ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ- ή  η  ρήξη και η οργάνωση της αντίστασης του λαού  απέναντί της.
 Ζούμε καθημερινά μια ολομέτωπη αντιλαϊκή  επίθεση την οποία σ’ αυτή τη φάση διαχειρίζεται το κόμμα της ΝΔ, έχοντας πάρει τη σκυτάλη από το ΠΑΣΟΚ. Έχουμε έναν καταιγισμό μέτρων που περιορίζουν ακόμα περισσότερο, που αναιρούν κιόλας βασικές κατακτήσεις των εργαζομένων είτε πρόκειται για εργασιακά δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα, είτε για κατακτήσεις δεκαετιών. Οι εξελίξεις αυτές ακουμπούν στις ανάγκες του κεφαλαίου για να φτηνύνει ακόμα περισσότερο την εργατική δύναμη,  εκφράζονται στα υπερεθνικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εξειδικεύονται στις συνθήκες του Μάαστριχτ, της Λισσαβόνας του Άμστερνταμ της Λευκής Βίβλου κλπ, συνθήκες που έχουν υπερψηφιστεί από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και έχουν λάβει τη θετική  μέχρι και Λευκή ψήφο του ΣΥΝ.
  Η μάχη λοιπόν των τοπικών εκλογών παίρνει αντικειμενικά γενικότερο πολιτικό χαρακτήρα με επίκεντρο την αντιλαϊκή πολιτική της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στη βάση των οξυμένων προβλημάτων των εργαζομένων. Η ψήφος του καθενός εξ ημών, η στήριξη σε τοπικό συνδυασμό ή παράταξη πρέπει να έχει κοινωνικοταξικά κριτήρια για να είναι αποτελεσματική, αφού ο θεσμός της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αποτελεί το μακρύ χέρι του αστικού κράτους,  έναν από τους πολιορκητικούς κριούς, για να περάσουν οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, δηλαδή μερική απασχόληση, κατάργηση οχταώρου, τοπικές φορολογίες, αποκέντρωση- ιδιωτικοποίηση σχολείων, εμπορευματοποίηση κοινωνικών υπηρεσιών στα πλαίσια των ΟΤΑ, κλπ.
Ζούμε όμως και πάλι μια νοσηρή κατάσταση, η παραγόμενη πολιτική, τα συγκρουόμενα ταξικά συμφέροντα  και στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης, να περιορίζονται στα πλαίσια εξυπνακίστικων κινήσεων σκακιού,  να οριοθετούνται από προσδιοριστικά επίθετα όπως έμπειρος, αποτελεσματικός, εκσυγχρονιστής, ανανεωτικός , ενεργός, σοβαρός, την ώρα που ο παρονομαστής αυτών που τεκταίνονται σε επίπεδο πολιτικής και  προσώπων είναι η μοίρα τούτου εδώ του τόπου και η ζωή των πληβείων που την αποτελούν.
 Αυτή η πολιτική μιζέρια και σε επίπεδο εκφοράς πολιτικού λόγου και σε επίπεδο ουσίας των όσων  έχουν δει το φως της δημοσιότητας αναφορικά με τις τοπικές εκλογές, αποτελεί συνειδητή πολιτική επιλογή του δικομματισμού, των παραπληρωμάτων του και των μέσων χειραγώγησης, μιας και καλλιεργείται ο αποπροσανατολισμός από τα μεγάλα που κρίνουν τις τύχες μας.
 Μέσα σ’ αυτό το πέπλο βερμπαλισμού και αερολογίας των μονομάχων του δικομματισμού και των δήθεν αριστερών που ανακάλυψαν ξανά προβλήματα την ώρα που αποτελούσαν μέρος τους, αποκρύπτεται το κύριο και ουσιώδες. Ότι οι ΟΤΑ έχουν μετατραπεί σε ανώνυμες εταιρείες με αιρετά οικονομικά στελέχη τα οποία παρέχουν υπηρεσίες βασισμένες στα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια της αγοράς, ότι αποτελούν ιμάντες μεταφοράς των αντιλαϊκών επιλογών των κυβερνήσεων του αστικού κράτους.
ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ “ΕΝΟΤΗΤΑΣ”.
 Η βασική πολιτική δύναμη του οπορτουνισμού1 στη χώρα μας-ο ΣΥΝ-  το προηγούμενο χρονικό διάστημα βρέθηκε σε δεκάδες δήμους και νομαρχίες αγκαλιά με το ΠΑΣΟΚ, σε κάποιες περιπτώσεις αγκαλιά και με τη ΝΔ ενίοτε δε και με τους δυο μαζί, ασκώντας εξουσία διαχειριζόμενος με “επιτυχία” όλο το αντιλαϊκό οπλοστάσιο που αφορά στη λειτουργία της τοπικής αυτοδιοίκησης. Στους δήμους πχ της Νέας Σμύρνης, της Καισαριανής και σε πληθώρα άλλους που σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ έχει την εξουσία ,αύξησε υπέρογκα τα ανταποδοτικά τέλη, προώθησε συμπράξεις με τους ιδιώτες, επέβαλε τοπική φορολογία, ίδρυσε δημοτική αστυνομία, έναν κατ’ εξοχήν κατασταλτικό μηχανισμό, ουδέποτε διεκδίκησε τους παράνομα παρακρατημένος πόρους από το κράτος των αντίστοιχων δήμων και με λίγα λόγια πολιτεύτηκε και συνεχίζει να πολιτεύεται ως άξιος μαθητής των πολιτικών του δικομματισμού.
 Σε κεντρικό επίπεδο, ψήφισε μαζί με το ΠΑΣΟΚ το νόμο Καποδίστρια που αποδεκάτισε τις κοινότητες και την ικμάδα των τοπικών κοινωνιών, έχει ταχθεί υπέρ των Συμπολιτειών στο χώρο των ΟΤΑ ,που πρόκειται για τα “τραστ” τη τοπικής αυτοδιοίκησης με πεμπτουσία των πολιτικών τους την ανταποδοτικότητα και την αυτοχρηματοδότηση, αποδέχεται την ανταγωνιστικότητα έτσι όπως την προωθεί η ΕΕ και οι υποταγμένες σε αυτήν κυβερνήσεις ως οικονομικό όρο ανάπτυξης της κοινωνίας μας. Ο Φιλίππου, στέλεχός του και μέχρι τώρα πρόεδρος του συνδέσμου τοπικών αυτοδιοικήσεων νομού Αττικής-συνεργασία με ΠΑΣΟΚ για την εκλογή του- είναι αυτός που διαπραγματεύεται την λειτουργία των ολυμπιακών εγκαταστάσεων σε συμπράξεις με τους ιδιώτες αλλά …υπό όρους, αντί να αποδοθούν στο λαό που τις πλήρωσε και το κόστος λειτουργίας να το έχει το δημόσιο. Από κοινού με την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στην ΚΕΔΚΕ ψήφισαν την εφαρμογή της μερικής απασχόλησης στην Τοπική Αυτοδιοίκηση πριν ψηφιστεί ο σχετικός νόμος και μάλιστα εισηγητής ήταν δικό του στέλεχος. Μαζί και πάλι ψήφισαν απόφαση στην ΚΕΔΚΕ, συνεπείς στην Ευρωλαγνεία τους να δοθούν χρήματα από τα κονδύλια της ΤΑ στην πολιτική στης “σύγκλισης”, με αποτέλεσμα να παρακρατηθούν τεράστια ποσά που θα πήγαιναν σε έργα για το συμφέρον των δημοτών.
 Για να έρθουμε και στο μικρόκοσμό μας, στο Δήμο Ομηρούπολης Χίου βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή ισότιμα μέλη της τρικομματικής συμμαχίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και ΣΥΝ με την ηγεσία του Μάρκου Μεννή και ξαναβρέθηκαν μαζί και στη δεύτερη τετραετία με την ηγεσία του Παπαληού για άλλα δύο χρόνια συμμετέχοντας μάλιστα και στη θέση του προέδρου του δημοτικού συμβουλίου αλλά και στη θέση του προέδρου της Τεχνικής Εταιρείας για μικρότερο διάστημα. Συμμετείχαν και ψήφιζαν σε αυτή την εξαετία, αυξήσεις στα ανταποδοτικά τέλη και παράδοση των δημοτικών επιχειρήσεων του Αίπους σε ιδιώτες επενδυτές,  στη σύμπραξη της Προμηθευτικής με τη “Ροδόκλινο ΑΕ” (εκμετάλλευση αιολικής ενέργειας) με όρους επαχθέστερους για την εταιρεία,  στη ρουσφετολογική πολιτική στις προσλήψεις και στη δημιουργία αυλικών που σιτίζονταν με επιμίσθια ως πρόεδροι εταιρειών και οργανισμών , στις προσλήψεις “ειδικών συνεργατών” που βάρυναν τον τοπικό προϋπολογισμό για την παραγωγή προγραμμάτων ,που αποδείχτηκαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Έχουν μεγάλες ευθύνες  και για τη στροφή στις αφαλατώσεις αντί των φραγμάτων, και για την πολιτιστική στέγνια που έχει περιέλθει ο δήμος- τα σωματεία φυτοζωούν- και για τη διασπάθιση των χρημάτων του δήμου που οδήγησε  στο σημερινό χάλι και του δήμου και των Εταιρειών του ειδικά δε της Τεχνικής που θα έχει άμεσα θύματα τους εργαζόμενούς της. Η κύρια ευθύνη τους όμως αφορά στο γεγονός ότι συνέβαλλαν δύο φορές οι δυνάμεις του δικομματισμού να βρίσκονται στο τιμόνι του δήμου, συνέβαλλαν στο δήθεν φιλολαϊκό τους προφίλ, συνέπραξαν και συμπράττουν πανελλαδικά οι συνειδήσεις των εργαζομένων να παραμένουν εγκλωβισμένες στο  πολιτικό κατεστημένο της καπιταλιστικής διαχείρισης με αντίτιμο να έχουν κι εκείνοι μια θεσούλα.
 Μετά από όλα αυτά, ήρθε η ώρα να  ανακαλύψουν για πολλοστή φορά την ενότητα της αριστεράς αφού οσονούπω πλησιάζουν οι εκλογές και πρέπει το ψάρεμα στα θολά νερά να αρχίσει από τη μια κι από την άλλη να φανεί ποιος δε θέλει την ενότητα  δηλαδή το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ τους σπρώχνει κάθε φορά στην αγκαλιά του δικομματισμού, το ΚΚΕ είναι εκείνο που με τον απομονωτισμό του δε δίνει φτερά στο κίνημα. Το ΚΚΕ είναι εκείνο που έσπρωξε στις 7 Ιούλη την ΚΠΕ του ΣΥΝ να βγάλει μια απόφαση για τις τοπικές εκλογές που έχει απ’ όλα. Και “επιδίωξη αυτόνομης καθόδου” στις τρεις μεγάλες πόλεις και στους μεγάλους δήμους και “αυτοδιοικητικές κινήσεις που θα αποφασίσουν από μόνες τους για τον τρόπο καθόδου τους στις εκλογές”, μπουρδούκλωμα για να είμαστε “in”. 
Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ.
 Το  ΚΚΕ , δεν κουράζεται να επαναλαμβάνει ότι η “ενότητα” την οποία ευαγγελίζεται η ηγεσία του ΣΥΝ, είναι ψευδεπίγραφη και ανειλικρινής.2 Έχει αποδειχθεί κατά το παρελθόν με απτά παραδείγματα, αποδεικνύεται και καθημερινά στους εργατικούς αγώνες στα συνδικάτα στα μαζικά κινήματα. Είναι δεδομένος ο αντικομουνισμός τους, στη ΓΣΕΕ, στην ΑΔΕΔΥ, στα εργατικά κέντρα και πρωτοβάθμια σωματεία, στα διάφορα Κοινωνικά Φορέματα της κεντροαριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας  στα οποία συμπλέει με τους εργοδοτικούς και κυβερνητικούς συνδικαλιστές, στα οποία συμμετέχει για έναν άλλο κόσμο εφικτό του τρέχα γύρευε αλλά στην ουσία του εξόχως καπιταλιστικό, με ανθρώπινο πρόσωπο.
 Οι ίδιοι διατυπώνουν σε αποφάσεις του συνεδρίου τους: “Απορρίπτει (σ.σ. το συνέδριο του ΣΥΝ)κάθε λογική συμπληρωματικότητας απέναντι στο ΚΚΕ που οδηγεί σε απόψεις περί στρατηγικής συνάντησης με το ΚΚΕ και δημιουργίας ενός ενιαίου πόλου της Αριστεράς.”(Βλ. Μάνου Δούκα Νέο Εμπρός 6/7/2005). Δεν είναι βέβαια του παρόντος άρθρου να αναφερθούμε σε δεκάδες δηλώσεις στελεχών της ηγεσίας του που πρεσβεύουν την ανατροπή των συσχετισμών στο χώρο της αριστεράς, δηλαδή να πάψει το ΚΚΕ να έχει την πρώτη θέση, ούτε στα ανέκδοτα του Προέδρου του για τον παπαγάλο του τον Πεπίτο, που προσομοίαζε τους κομμουνιστές με παπαγάλους που βερμπαλίζουν τη θεωρία τους όπως τα συμπαθή κατά τα άλλα πτηνά.
 Το σίγουρο είναι ότι η ενότητα της αριστεράς, η ενότητα της εργατικής τάξης, η συμμαχία της με τα άλλα εργαζόμενα στρώματα, η συμπαράταξή της με κινήματα και προσωπικότητες δεν είναι ζήτημα για να το θυμούνται κάποιοι λίγους μήνες πριν τις κάθε φορά εκλογές. Είναι ζήτημα που σφυρηλατείται στους αγώνες, στο μαζικό κίνημα καθημερινά, στην αέναη και οξυνόμενη ταξική πάλη.
 Η ενότητα της αριστεράς για το ΚΚΕ δε χωρά στη στρούγκα της συνθήκης του Μάαστριχτ, στη στρούγκα της ΕΕ και του ευρωσυντάγματος, στον κλοιό του ευρωστρατού και στη λογική της αδήριτης δήθεν ανάγκης της ενσωμάτωσης και ομογενοποίησης  των λαών στην καπιταλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η ενότητα της αριστεράς για τους κομμουνιστές δεν μπορεί να δίνει συγχωροχάρτι στα “λευκά κολάρα” της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ που ξεπούλησαν τους εργατικούς αγώνες και στρέβλωσαν τα ταξικά χαρακτηριστικά των συνδικάτων προκειμένου να γίνουν χαλί για να περάσουν όλες οι αντιλαϊκές επιλογές.
Η ενότητα της αριστεράς απαιτεί το μέτωπο στο δικομματισμό να είναι αρραγές και όχι όποτε έχουμε  βουλευτικές εκλογές να τον θυμόμαστε και μετά στις δημοτικές και τις νομαρχιακές εκλογές να τον ξεχνάμε προκειμένου να εκπροσωπηθούμε και σε κανένα δήμο ή νομαρχία. Οι καιροί “ου μενετοί” πάντοτε στον καπιταλισμό και όχι μόνο όταν δε μας βγει ο επικεφαλής του δικομματισμού.
Είναι προφανές λοιπόν, ότι το ΚΚΕ δεν αρνείται την ενότητα της Αριστεράς. Αρνείται να υπογράψει τη θανατική του καταδίκη. Αρνείται να μετατραπεί σε κολυμβήθρα του Σιλοάμ, σε δεκανίκι της σοσιαλδημοκρατίας. Για το ΚΚΕ η ενότητα της αριστεράς δεν είναι μια καραμέλα που τη χρησιμοποιεί με τον ανάλογο κάθε φορά συναισθηματισμό προκειμένου να επιτύχει την κοινοβουλευτική του επιβίωση ή για να καταλάβει κάποιο δήμο ή Νομαρχία. Για το ΚΚΕ η ενότητα της αριστεράς εντάσσεται μέσα στην πολιτική συμμαχιών του που κατέθεσε από το 14ο συνέδριό του και αφορά στην οικοδόμηση της κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας που είναι πολύ πιο ευρύτερη από την ενότητα της αριστεράς, στο Λαϊκό Μέτωπο που θα συσπειρώνει τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού σε αντιμονοπωλιακή αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Που θα αντιστέκεται  στο σήμερα  και θα αγωνίζεται για τη λαϊκή εξουσία του αύριο, που θα έχει διάπλατα ανοιχτό το παράθυρο στο σοσιαλισμό. Με δύο λόγια το ΚΚΕ έχει άλλη πολιτική πρόταση που είναι ταυτόχρονα και αμυντική και επιθετική αφού στοχεύει στην αλλαγή του κοινωνικού συστήματος στη βάση των συσχετισμών και της ταξικής πάλης.
 Ένα μετερίζι αυτού του αγώνα είναι για μας και οι δήμοι και οι Νομαρχίες. Δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι μπορούμε να φτιάξουμε στα πλαίσια του καπιταλισμού φιλολαϊκή τοπική αυτοδιοίκηση. Μπορούμε όμως με δημοτικές αρχές που θα βγουν από τα σπλάχνα του λαού, που θα υπηρετούν τις ανάγκες του να αποτρέψουμε εξελίξεις εις βάρος του. Μπορούμε με αγώνα να διεκδικήσουμε λύσεις για τα λαϊκά προβλήματα. Μπορούμε να αποτρέψουμε τοπικές φορολογίες, κατασταλτικούς μηχανισμούς παραπέρα φαλκίδευση των εργασιακών σχέσεων των εργαζομένων. Μπορούμε να διασφαλίσουμε μια αξιοπρεπή στάση ζωής απέναντι στη λογική του “όλα έχουν μια τιμή”.
Σ’ αυτό τον αγώνα έχουμε βρεθεί κατά το παρελθόν, θα βρεθούμε και σήμερα με ψηφοφόρους όλων των κομμάτων και της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ και του ΔΗΚΚΙ. Έχουμε δώσει κοινό αγώνα  μαζί τους για τα δίκαια της εργατικής τάξης, για τα δικαιώματα των λαϊκών στρωμάτων, της νεολαίας, Για τα δικαιώματα και την ποιότητα ζωής στους οικισμούς των δήμων, αγώνες για να μην περάσει η υποβάθμιση της ζωής τους, για να μην αποφασίζουν άλλοι γι αυτούς χωρίς αυτούς. Μαζί με ριζοσπάστες της αριστεράς με προοδευτικούς ανθρώπους έχουμε φτιάξει δημοτικά μέτωπα ή κινήσεις και δίνουμε αταλάντευτα τη μάχη. Μαζί τους νιώθουμε για να παραφράσουμε το Μαγιακόφσκι ότι, “δεν έχουμε ούτε μια άσπρη τρίχα στην ψυχή μας, ούτε σταγόνα γεροντίστικης ευγένειας.” Μαζί μ’ αυτούς που με συνέπεια υπηρέτησαν αρχές και θέσεις όλο αυτό το διάστημα, μαζί μ΄ εκείνους που αρυτίδωτοι πολιτικά θέλουν να μπουν στον αγώνα θα συνεχίσουμε μέχρι την τελική νίκη.
ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ
1 Η ουσία του οπορτουνισμού, ως ρεύματος που αναπτύσσεται μέσα στις γραμμές του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος βρίσκεται στην υποταγή των συμφερόντων της εργατικής τάξης στα συμφέροντα της αστικής. Στο κλασικό ερώτημα μεταρρύθμιση ή επανάσταση τάσσεται με το πρώτο που αφορά τη διαχείριση του καπιταλισμού και τίποτε παραπάνω. Ο όρος αφορά και καιροσκοπισμό.
2 Πεδίο εφαρμογής της κατά το ΣΥΝ “ενότητας” θα μπορούσε να αποτελεί η τελευταία πρόταση του προέδρου του για την ελευθερία του σεξουαλικού προσανατολισμού και του γάμου των ομοφυλοφίλων. Οι ομοϊδεάτες τους στο γαλλικό ΚΚ προτείνουν μάλιστα ποσόστωση στα όργανα.


Μάρκος Σκούφαλος, μέλος του Γραφείου της Νομαρχιακής Επιτροπής Χίου του ΚΚΕ.