Αρχική Νέα Εκπαίδευση - Επιστήμη Σεληνιακή βάση με ασπίδα προστασίας από την ακτινοβολία, του Τάσου Σαραντή

Σεληνιακή βάση με ασπίδα προστασίας από την ακτινοβολία, του Τάσου Σαραντή

25



Εχει περάσει ενάμισης χρόνος από την εξαγγελία του αμερικανού προέδρου Τζορτζ Μπους για επανδρωμένη αποστολή στη Σελήνη που θα έχει ως στόχο την δημιουργία μιας μόνιμης βάσης, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως εφαλτήριο για την αποστολή  ανθρώπων στον Αρη και οι ερευνητές της NASA καλούνται να αντιμετωπίσουν έναν από τους μεγαλύτερους εχθρούς για τη ζωή των αστροναυτών: την διαστημική ακτινοβολία.


Αν και έχουν κατατεθεί αρκετές  προτάσεις για την προστασία των αστροναυτών που θα εγκατασταθούν στη Σελήνη από την διαστημική ακτινοβολία, φαίνεται ότι ένα σενάριο κατά το οποίο θα δημιουργηθεί μια ηλεκτροστατική ασπίδα ακτινοβολίας πάνω από τη σεληνιακή βάση εξετάζεται σοβαρά.


Το διάστημα, πέρα από το ύψος μιας χαμηλής γήινης τροχιάς, κατακλύζεται από έντονη ακτινοβολία που προέρχεται από τον Ηλιο και από μακρινές γαλαξιακές πηγές, όπως οι σουπερνόβα. Οι αστροναύτες, ακόμη και καθοδόν προς τη Σελήνη και τον Αρη, διατρέχουν τον κίνδυνο να εκτεθούν σε αυτή την ακτινοβολία και να προσβληθούν από καρκίνο και άλλες ασθένειες. Ετσι, γίνεται επιτακτική η ανακάλυψη μιας καλής ασπίδας προστασίας.


Ο πιο κοινός τρόπος για να απομονωθεί η ακτινοβολία είναι να εμποδιστεί με φυσικό τρόπο, όπως γίνεται με το παχύ σκυρόδεμα με το οποίο περιβάλλεται ένα πυρηνικός αντιδραστήρας. Όμως. η κατασκευή διαστημικών σκαφών  από σκυρόδεμα δεν θα ήταν η καλύτερη ιδέα, αν και έχει προταθεί η δημιουργία μιας βάσης στη Σελήνη χτισμένης από ένα συγκεκριμένο μίγμα σκόνης του φεγγαριού και νερού, εφόσον αυτό υπάρχει στο φεγγάρι.


Οι επιστήμονες της NASA ερευνούν τη δυνατότητα πολλών υλικών που θα μπορούσαν να παρεμποδίσουν την ακτινοβολία, όπως το αργίλιο, τα προηγμένα πλαστικά και το υγρό υδρογόνο. Εντούτοις, καθένα από τα υλικά αυτά έχει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του. Ετσι, εξετάζουν μία ακόμη λύση που δεν στηρίζεται σε φυσικά υλικά αλλά προσφέρει εγγυήσεις μεγάλης προστασίας: την δημιουργία ενός ισχυρού ηλεκτρικού πεδίου, εγκατεστημένου πάνω από τη σεληνιακή βάση που θα έχει δυνατότητα να αποκρούει την επικίνδυνη ακτινοβολία.


Το μεγαλύτερο μέρος της επικίνδυνης ακτινοβολίας στο διάστημα δημιουργείται από τα ηλεκτρικά φορτισμένα σωματίδια, τα υψηλών ταχυτήτων ηλεκτρόνια και πρωτόνια που προέρχονται από τον Ηλιο και τους μεγάλους θετικά φορτισμένους ατομικούς πυρήνες που προέρχονται από τους απόμακρους σουπερνόβα. Ετσι, οι αστροναύτες θα μπορούσαν να προστατευτούν εάν περιβληθούν με ένα ισχυρό ηλεκτρικό πεδίο που θα έχει το ίδιο ηλεκτρικό φορτίο με την εισερχόμενη ακτινοβολία, το οποίο θα μπορούσε να την εκτρέψει μακριά.


Πολλοί ερευνητές εκφράζουν τις επιφυλάξεις τους για το κατά πόσο τα ηλεκτρικά πεδία μπορούν να λειτουργήσουν προστατευτικά για τους αστροναύτες. Όμως, ο Τσαρλς Μπούλερ και ο Τζον Λέιν, επιστήμονες της αεροδιαστημικής εταιρείας ASRC που εδρεύει στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι, θεωρούν ότι η ιδέα είναι εφικτή.


Όπως εξηγούν, σε ύψος 5 μέτρων πάνω από την σεληνιακή βάση θα πρέπει να τοποθετηθούν περίπου 6 αγώγιμες σφαίρες, οι οποίες στη συνέχεια θα φορτίζονταν με 100 μεγαβόλτ ή και περισσότερο. Αυτή η τάση μπορεί είναι πολύ μεγάλη, αλλά επειδή θα υπήρχε πολύ μικρή ροή δεν θα χρειαζόταν πολλή ισχύς για να διατηρηθεί το φορτίο τους. Οι σφαίρες θα πρέπει να είναι κατασκευασμένες από ένα λεπτό ανθεκτικό ύφασμα, όπως το βεκτράν που χρησιμοποιήθηκε για τα μπαλόνια που μείωσαν την πρόσκρουση κατά τη κάθοδο των ρομποτικών εξερευνητών που προσεδαφίστηκαν στον Αρη. Επιπλέον, θα πρέπει να ντυθούν με ένα πολύ λεπτό στρώμα ενός αγωγού, όπως είναι ο χρυσός. Οι υφασμάτινες σφαίρες θα μπορούσαν να διπλωθούν, προκειμένου να μεταφερθούν στη Σελήνη ή αλλού και στη συνέχεια να διογκωθούν με ένα ηλεκτρικό  φορτίο.


Με μια επιμελώς μελετημένη τοποθέτηση των σφαιρών, οι επιστήμονες μπορούν να μεγιστοποιήσουν την αποτελεσματικότητά τους ως προς την απόκρουση της ακτινοβολίας, ελαχιστοποιώντας τον αντίκτυπό της στους αστροναύτες και στον εξοπλισμό που θα βρίσκεται στην επιφάνεια. Δεδομένου ότι η ακτινοβολία φτάνει με θετικά και αρνητικά φορτισμένα μόρια,  βασική προϋπόθεση για την επιτυχή έκβαση της ιδέας είναι η τοποθέτηση των σφαιρών να γίνει έτσι ώστε το ηλεκτρικό τους πεδίο να είναι αρνητικό πολύ επάνω από τη βάση για να αποκρούει τα αρνητικά φορτισμένα μόρια και θετικό πιο κοντά στο έδαφος για να αποκρούει τα θετικά φορτισμένα μόρια.


Η ιδέα της δημιουργίας μιας ηλεκτροστατικής ασπίδας ακτινοβολίας πάνω από και σεληνιακή βάση χρηματοδοτείται από το Ινστιτούτο για Προηγμένες Ερευνες της NASA.


(κείμενο στη βάση)


Προς τι το ξαφνικό ενδιαφέρον για τη Σελήνη;


Στις 20 Ιουλίου συμπληρώνονται 36 χρόνια από τότε που οι πρώτοι άνθρωποι πάτησαν το πόδι τους στη Σελήνη. Επακολούθησαν 14 χρόνια εξερευνητικών αποστολών μέχρι το 1972, οπότε θεωρήθηκε ότι το φεγγάρι μας ήταν ένα νεκρό σώμα που δεν έκρυβε κανένα μυστικό.


Σήμερα τόσο η NASA, όσο και η ESA, καθώς και οι διαστημικές υπηρεσίες της Κίνας, της Ιαπωνίας και της Ινδίας εκδηλώνουν το ενδιαφέρον τους για επανδρωμένες διαστημικές αποστολές στον δορυφόρο της Γης, καθώς και για τη δημιουργία σεληνιακής βάσης. Τι είναι αυτό που προκαλεί εκ νέου τόση κινητικότητα προς το φεγγάρι;


Κατά πρώτον, η διαπίστωση ότι η Σελήνη διαθέτει πολύ περισσότερο νερό απ’ ότι υποψιαζόμαστε μέχρι σήμερα. Εάν αυτό εξακριβωθεί, τότε είναι εφικτή η δημιουργία καυσίμων από υδρογόνο και οξυγόνο, κάτι που θα καθιστούσε τα διαστημικά ταξίδια πιο εύκολα λόγω της μικρής βαρύτητας και της ανυπαρξίας ατμόσφαιρας. Επιπλέον, τα αποθέματα πάγου μπορούν να δώσουν το πολυπόθητο για την ύπαρξη ζωής οξυγόνο.


Οποιος δημιουργήσει μια βάση στη Σελήνη θα μπορεί να ελέγχει πιο εύκολα τις τηλεπικοινωνίες στη Γη, αλλά και να εγκαταστήσει τηλεσκόπια πολύ πιο αποδοτικά για την εξερεύνηση του διαστήματος.


Εξάλλου, στη Σελήνη εκτιμάται ότι υπάρχουν πάνω από ένα εκατομμύριο τόνοι  ενός στοιχείου που ουσιαστικά δεν υπάρχει στη Γη, του ήλιον-3. Επειδή το ισότοπο αυτό είναι μια πηγή καυσίμου σύντηξης υψηλής ενέργειας, που μάλιστα δεν μολύνει, τα κοιτάσματα της Σελήνης θα έφταναν για να καλύψουν τις ενεργειακές ανάγκες του πλανήτη μας για χιλιάδες χρόνια.


του Τάσου Σαραντή, από την ΗΜΕΡΗΣΙΑ 16/7/05

Διαφήμιση
Προηγούμενο άρθροΜήνυμα ενότητας Καραμανλή από Αϊ Στράτη- αντιδράσεις από ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ
Επόμενο άρθροΜικρή φωτιά στο Νεραύλακα Καρδαμύλων