Αρχική Απόψεις Aρθρα Γιώργος Παπαδόπουλος: ο γάμος της Αντζελας και η κήδευση του 15χρονου...

Γιώργος Παπαδόπουλος: ο γάμος της Αντζελας και η κήδευση του 15χρονου αυτόχειρα

30


Την  τελευταία  περίοδο  συνέβησαν  δύο  γεγονότα  που  έχουν  σχέση  με  την  Τέλεση  δύο  Ιερών  Ακολουθιών  της  Εκκλησίας  μας:  Το  πρώτο  έχει  να  κάνει  με  το  εάν  μπορεί  η  γνωστή  τραγουδίστρια  Άντζελα  Δημητρίου  να  ξαναπαντρευτεί  τον  πρώτο  της  άνδρα  με  τον  οποίο  έλαβε  διαζύγιο  και  το  δεύτερο  με  την  άρνηση  ενός  Ιερέα  να  κηδεύσει  έναν  15 χρονο  μαθητή  ο  οποίος  αυτοκτόνησε  επειδή  τον  απέβαλαν  από  το  σχολείο  του.
 Ξεκινώντας  όλα  όσα  έχουμε  να  πούμε,  πρέπει  κατ΄ αρχήν  να  καταστήσουμε  σαφές  όσο  και  γνωστό  ότι  στη  σημερινή  μας  εποχή,  αυτή  της  σήψης  και  της  διαφθοράς,  ο  κόσμος  ξέχασε  την  πραγματική  διάσταση  των  Ακολουθιών  της  Εκκλησίας  και  ιδιαίτερα  των  Μυστηρίων  της,  όπως  π.χ.  ο  Γάμος,  το  Βάπτισμα,  κλπ,  και  θεωρεί  ότι  αυτά  είναι  …κοσμικές  τελετές… (!).
   Λησμόνησε  ο  κόσμος  την  Ιερότητα  των  Μυστηρίων  και  των  Ακολουθιών  με  αποτέλεσμα  να  θεωρείται  ο  Γάμος  ΄΄σπόρ΄΄  για  την  επίδειξη  και  τη  συγκέντρωση  ΄΄πολλών  φίλων  και  γνωστών΄΄…
 Έτσι,  φθάσαμε  στο  σημείο  η  Κα  Δημητρίου,  παρά  την  άγνοια  που  έχει  για  τα  της  Εκκλησίας  να  ζητά  να  ξαναπαντρευτεί  τον  άνδρα  που  ήδη  παντρεύτηκε  και  να  τα  βάζει  με  την  Εκκλησία  και  με  ΄΄κύκλους  που  της  παίζουν  παιχνίδια΄΄…(!).
 Για  όσους  δεν  το  γνωρίζουν  τα  Μυστήρια  της  Εκκλησίας  τελούνται  μόνο  μια  φορά  στη  ζωή  του  ανθρώπου.  Μια  φορά  βαπτίζεσαι.  Εάν  αλλαξοπιστήσει  το  χάρισμα  δεν  εξαλείφεται  από  τον  ίδιο  αλλά  δεν  θεωρείται  ενεργό.  Το  ίδιο  και  όταν  ακόμη  καθαιρεθεί  κάποιος  Ιερέας.  Το  σφράγισμα  της  δωρεάς  του  Αγίου  Πνεύματος  παραμένει  σ΄ αυτόν,  πλην  όμως  ανενεργό.  Το  ίδιο  και  στο  Γάμο.  Η  Εκκλησία  θεωρεί  ως  Μυστήριο  τον  πρώτο  Γάμο.  Το  Πηδάλιο  της  Εκκλησίας  και  οι  Ιεροί  Κανόνες  αναφέρουν  χαρακτηριστικά:  << Ο  πρώτος  Γάμος  είναι  ευλογία,  ο  δεύτερος  συγκατάβαση  και  ο  τρίτος  ανοχή>>.
 Εάν  κάποιος  παρακολουθήσει  με  προσοχή  τα  λόγια  που  αναφέρει  ο  Ιερέας  στις  ευχές  του  δεύτερου  και  του  τρίτου  Γάμου  θα  διαπιστώσει  ότι  οι  περισσότερες  είναι  συγχωρητικές.
 Κατά  τον  τρόπο  αυτό  εάν  κάποιος  χωρίσει  και  αφού  λάβει  διαζύγιο  επιθυμεί  να  επανασυνδεθεί  επίσημα  με  την  πρώην  σύζυγό  του,  η  Εκκλησία  επιτρέπει  και  ευλογεί  την  πράξη  επανασύνδεσης  αυτή  με  ειδική  ευχή  που  διαβάζει  ο  Ιερέας  στο  ανδρόγυνο  και  δεν  τελεί  σε  καμία  περίπτωση  Γάμο  μεταξύ  των  ιδίων  προσώπων.
 Πρέπει  να  καταστεί  σαφές  ότι  οι  αποφάσεις  στην  όποια  ζωή  των  ανθρώπων  δεν  αποτελούν  πανάκεια  για  την  Εκκλησία,  την  οποία  θέλουν  οι  κατά  καιρούς  με  διάφορα  κοσμικά  γεγονότα  αρεσκόμενοι  να  ΄΄κόβουν  και  να  ράβουν  στα  μέτρα  τους΄΄.
 Συνεπώς,  οι  συνήγοροι  της  Κας  Δημητρίου  ας  μην  αναζητούν  ΄΄εχθρούς΄΄  στο  χώρο  της  Εκκλησίας  αλλά  αλλού…
 Στη  δεύτερη  περίπτωση,  με  αφορμή  την  αυτοκτονία  ενός  15  ετους  μαθητή  και  την  άρνηση  του  Ιερέα  της  ενορίας  του  να  τελέσει  την  ακολουθία  της  κηδείας,  γράφτηκαν  πολλά  και  ιδιαίτερα  από  πολλούς  και  διάφορους,  μάλλον  αδιάφορους  περί  την  Εκκλησία.
 Και  το  ίδιο  συμβαίνει  όποτε  έχουμε  αυτοχειρία (αυτοκτονία)  και  άρνηση  των  εκκλησιαστικών  αρχών  να  τελέσουν  την  νεκρώσιμη  Ακολουθία.
 Πρέπει  να  κηδεύονται  οι  αυτόχειρες  ή  όχι ?
 Σύμφωνα  με  τους  Ιερούς  Κανόνες  της  Εκκλησίας  η  μην  μνημόνευση  του  αυτόχειρα  είναι  επιταγή.
 Ειδικότερα,  τόσο  ο  14ος  Κανόνας  του  Τιμοθέου  Αλεξανδρείας  όσο  και  ο  2ος  της  6ης  Οικουμενικής  Συνόδου  απαγορεύουν  ρητά  τη  μνημόνευση  (Κηδεία)  του  αυτόχειρα,  εκτός  εάν  είναι  ψυχοπαθής  κατ΄ απόδειξη.
 Στην  ίδια  απαγόρευση  εμπίπτουν  όσοι  αυτοκτονούν  ακόμη  και  εάν  η  πράξη  τους  αυτή  προήλθε  από  σκληρή  και  απάνθρωπη  μεταχείριση  των  ιδίων  από  άλλους  (Πηδάλιο,  έκδοση  ΄΄Αστέρος΄΄,  Αθήνα  1976,  σελ. 673).
 Συνεπώς,  αδίκως  κατηγορούνται  οι  Κληρικοί  όταν  εφαρμόζουν  τους  Κανόνες  της  Εκκλησίας.
 Βέβαια,  ισχυρίζονται  μερικοί:  <<Και  πού  ξέρουμε  εάν  ένα  λεπτό  πριν  ξεψυχήσει  δεν  μετανόησε ?>>.  Απαντούμε:  Εάν  μετανόησε,  ο  παντογνώστης  και  εύσπλαχνος  και  ελεήμων  Θεός  μπορεί  να  του  παράσχει  τη  σωτηρία.  Δεν  δεσμεύεται  ο   Θεός  εάν  η  Εκκλησία  του,  που  κρίνει  με  ανθρώπινα  κριτήρια  και  δεδομένα  και  δεν  έχει  άλλη  πληροφορία,  αρνηθεί  να  τον  μνημονεύσει.
 Όμως,  το  ζήτημα  αυτό  της  αυτοκτονίας  πρέπει  να  μας  οδηγήσει  και  σε  κάποια  άλλα  συμπεράσματα.
 Η  αυτοκτονία  ενός  νεαρού  μαθητή,  αντί  να  προκαλέσει  την  επίθεση  εναντίον  του  Κληρικού  που  αρνήθηκε  να  τον  κηδεύσει,  έπρεπε  να  μας  οδηγήσει  στην  αναζήτηση  των  αιτίων  που  η  σημερινή  οικογένεια,  το  σχολείο  και  η  όλη  κοινωνική  αγωγή  οδηγεί  και  μετατρέπει  τα  παιδιά  σε  λαπάδες,  πλαδαρούς,  μαλθακούς,  δηλαδή  ετοιμόρροπους  ψυχικά  και  ηθικά  νέους  που  είναι  έτοιμοι  να  πέσουν  με  την  πρώτη  ελαφρή  ώθησή  τους.
 Παλαιότερα  που  η  όλη  ζωή  ήταν  αυστηρότερη  και  ειδικότερα  στην  εκπαίδευση  επικρατούσε  η  ειρωνεία  και  η  προσβολή  του  μαθητή,  δεν  υπήρξαν  αυτοκτονίες.
 Σήμερα  το  σύστημα  εκτρέφει  ΄΄μπούληδες΄΄  και  αντί  να  ανησυχούμε  γι΄ αυτό  τα  βάζουμε  με  τους  παπάδες.  Μήπως  το  ίδιο  δε  συμβαίνει  και  με  τους  τροχονόμους,  όταν  παραβαίνουμε  τους  κανόνες  του  ΚΟΚ ?
 Η  άρνηση,  λοιπόν,  της  Εκκλησίας  στην  κήδευση  και  τη  μνημόνευση  του  αυτόχειρα  θεωρείται  δεδομένη  όσο  και  αιτιολογημένη.
 ΄΄Κατ΄ οικονομίαν΄΄,  όπως  λέγεται,  επιτρέπεται  όταν  ο  αυτόχειρας  κριθεί  ψυχοπαθής  και  για  να  λέμε  την  αλήθεια  όσοι  αυτόχειρες  έχουν  κηδευτεί  δήλωσαν  οι  γιατροί  πως  ήσαν  ψυχοπαθείς  για  να  λάβουν  άδεια  τελέσεως  Κηδείας.
 Το  συμπέρασμα  και  στις  δύο  περιπτώσεις  που  προαναφέραμε  είναι  ένα  και  είναι  κοινό:  Οδηγείται  ο  κόσμος  μας  σε  μόνιμη  λήθη,  σε  ψυχική  αποχαύνωση,  σε  έλλειψη  κάθε  ηθικής  και  ψυχικής  αντίστασης,  δηλαδή  στην  πνευματική  νέκρωση.
 Κατόπιν,  εξανίστανται  όλοι  γιατί  η  Εκκλησία  με  την  άρνηση  τέλεσης  δεύτερου  Γάμου  με  τα  ίδια  πρόσωπα  ή  ταφής  των  προ  πολλού  πνευματικά  νεκρών,  μας  υπενθυμίζει  την  ευθύνη  και  την  ενοχή  μας  για  το  κατάντημα  τους,  να  θεωρούν  τις  Ακολουθίες  και  τα  Μυστήρια  της  Εκκλησίας  μας  κοσμικές  τελετές.
 Αυτή  είναι,  τελικά,  η  αιτία  των  αντιδράσεων  αυτών.
 Να  καθησυχάσουμε  τη  συνείδηση  μας  και  να  αποσείσουμε  την  ενοχή  για  την  ευθύνη  που  μας  αναλογεί,  μέσα  στις  ψαλμωδίες  της  εκκλησιαστικής  κηδείας  ή  του  Γάμου  που  θέλουμε  να  τελέσουμε  όχι  για  να  αποκαταστήσουμε  την  τιμή  και  την  υπόληψη  μας  μπροστά  στα  μάτια  του  Θεού  αλλά  των  ανθρώπων.


Του  Γιώργου  Φ.  Παπαδόπουλου – Δημοτικού  Συμβούλου  Χίου