Αρχική Απόψεις Aρθρα Στο Γκύζη της Χίου, άρθρο στο BHMAgazino

Στο Γκύζη της Χίου, άρθρο στο BHMAgazino

42


Μία εβδομάδα έμεινε στη Χίο ο δημοσιογράφος Κοσμάς Βίδος  και επιστρέφοντας στην Αθήνα έγραψε στο BHMAgazino, το ένθετο περιοδικό της εφημερίδας “ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής” τις εντυπώσεις του από το νησί μας.


Όπως και ο Ηλίας Μαμαλάκης, που απέφυγε να δείξει έστω και μια εικόνα της πόλης στην εκπομπή του, έτσι και ο Κοσμάς Βίδος, γράφει για την ωραία Χίο των χωριών, του Κάμπου και των παραλιών αλλά και για την ασχήμια μιας πόλης που έχει χάσει το χρώμα της και χωρίς λόγο έχει αντιγράψει πολλά από τα κακά της Αθήνας.


Για να ικανοποιηθούν μικροσυμφέροντα, εδώ και χρόνια, σταθερά, χαλάμε την πόλη που μένουμε. Όλο περηφάνεια χτίζουμε σπίτια για τα οποία θα ντρέπονται τα παιδιά μας και καταπατάμε κάθε νόμο που διασφαλίζει την ποιότητα της ζωής του γείτονά μας.


Μέσα σε μία εβδομάδα και λίγες γραμμές – με τη ματιά του ξένου – είδε και σχολίασε όλα αυτά που εμείς χρόνια προσπαθούμε να μην βλέπουμε και να μην σχολιάζουμε.

Το Chiosnews.com παραθέτει το κείμενο του Κοσμά Βίδου όπως αυτό δημοσιεύθηκε στο ΒΗΜΑgazino, της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής στο φύλλο της 24ης Ιουλίου 2005:

“ΚΥΡΙΑΚΗ 17


Στο Γκύζη της Χίου


Τα μέρη που γνώριζα, όποτε επιστρέφω, θαρρώ ότι τα βλέπω για πρώτη φορά. Μπαζώνουν, χτίζουν, ανοίγουν μπαράκια, μπαζώνουν, χτίζουν, ανοίγουν μπαράκια… Η οικιστική – τουριστική εξέλιξη της Ελλάδας! «Έχουμε υποδομές» λένε. Δηλαδή, μπετόν, μπετόν, μπετόν … και αλουμίνιο. Όπου μια ολόκληρη κυβέρνηση (όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις) κάνει τα στραβά μάτια. Αφήνοντας παραλίες να μετατρέπονται σε οικόπεδα, παραδοσιακούς οικισμούς να αλλοιώνονται τραγικά… Ποια Κυκλαδοχώρια; Ποια Μαστιχοχώρια; Ποια «Μαστοροχώρια»; Ποια Ζαγοροχώρια; Το μοντέλο – πρότυπο για την οικιστική ανάπτυξη της Ελλάδας είναι η Λούτσα, η Κυψέλη, το κέντρο του Αγρινίου… Έχω γράψει και έχω ξαναγράψει για την Τήνο. Μου απάντησαν ευγενικά: «Εσύ δεν ζεις εδώ, γι’ αυτό μη μιλάς». Εγώ όμως τους αφήνω τα λεφτά μου κάθε χρόνο. Εγώ τρώω στις ταβέρνες τους, ψωνίζω από τα μαγαζιά τους, στέλνω φίλους στα ενοικιαζόμενα δωμάτιά τους. Και όταν δεν πηγαίνω κλαίνε, που «εφέτος δεν έχουμε καθόλου κόσμο». Γιατί να έχετε; Για τις παροχές σας; Για τις τιμές σας; Για τα χωριά σας που τα καταστρέφετε; Δεν μιλώ φυσικά μόνο για την Τήνο. Το ίδιο συμβαίνει και με τη Σύρο, όπως μου έλεγε φίλη που ζει μόνιμα στο νησί. Το ίδιο συμβαίνει παντού. Το ίδιο πάνω κάτω είδα και στην πόλη της Χίου, γι’ αυτό είμαι κουρδισμένος σήμερα. Ούτε η Ιπποκράτους στις εννέα το πρωί δεν έχει τέτοια κίνηση. Ούτε τα στενά στου Γκύζη δεν είναι τόσο πνιγμένα στις πολυκατοικίες. Ούτε η λεωφόρος Αλεξάνδρας δεν έχει τόση φασαρία από τα μηχανάκια και τα αυτοκίνητα, που τρέχουν σαν τρελά, που κορνάρουν… Και αυτή η αφόρητη μυρωδιά της θάλασσας, τα βράδια, στην παραλία.. Κρίμα!


ΔΕΥΤΕΡΑ 18


Κάποιοι μας κλέβουν;


Ανατριχιαστική διαπίστωση για όσους δεν το γνωρίζουν – που όλοι το γνωρίζουμε …- αλλά το συνηθίζουμε, το ξεχνάμε: συμπολίτες, τα εν Αθήναις εστιατόρια μας κατακλέβουν. Δεν μπορεί όταν στην αθλιότερη ταβέρνα της πρωτεύουσας για ολίγους κεφτέδες, πατατούλες (προτηγανισμένες), τζατζίκι, χόρτα και κρασί (χύμα) να πληρώνουμε (ταρίφα) 20 ευρώ το κεφάλι, ενώ στη Χίο, όπου και τρώμε (τεράστιες μερίδες) (και πεντανόστιμες γεύσεις), να δίνουμε από επτά έως δώδεκα (το πάρα πολύ, με ψάρι στο τραπέζι) ευρώ ο καθένας. Ή οι Χιώτες έχουν τρελαθεί ή οι Αθηναίοι είναι απατεώνες! (Όχι, οι Χιώτες δεν έχουν τρελαθεί).


ΤΡΙΤΗ 19


Αναζητείται επειγόντως πάρκινγκ


Προσπαθούσαμε επί ένα τέταρτο να παρκάρουμε στο κέντρο της Χίου. Αδύνατον! Ούτε εκεί που το αφήναμε κάθε χρόνο, κοντά στο σημείο που δένουν τα πλοία, υπήρχε θέση. Ή μάλλον όλες οι θέσεις ήταν κατειλημμένες από δεκάδες αυτοκίνητα προς πώληση. Υποθέτω ότι ο ιδιοκτήτης της έκθεσης που είχε σκορπίσει όλη την πραμάτεια του στους γύρω δρόμους, καταργώντας τουλάχιστον 20 (για να μην πω περισσότερες θέσεις) πάρκινγκ, θα έχει κάνει συμφωνία με τον δήμο, θα πληρώνει κάποιο νοίκι. Εκείνος τη δουλειά του κάνει, υποθέτω, νόμιμος καθ’ όλα. Και ο δήμος θα εισπράττει, υποθέτω, το ενοίκιό του. Αυτός ο δήμος τον Χιώτη που κατεβαίνει για να κάνει τη δουλειά του στην πόλη και δεν βρίσκει θέση, όχι για να παρκάρει αλλά ούτε για να περπατήσει, καθώς και τον τουρίστα που καταταλαιπωρείται πότε και πώς θα τους φροντίσει; Οι Αθηναίοι το έχουμε μάθει: Για να παρκάρουμε πρέπει να χρυσοπληρώνουμε τα πάρκινγκ. Ή να γυρίζουμε με το αυτοκίνητο σε όλη τη γειτονιά, για πέντε, δέκα, τριάντα (και βάλε) λεπτά, ώσπου να ξεπαρκάρει κάποιος. Ή, τρελαμένοι, να το κλειδώνουμε το τετράτροχο στη στροφή του λεωφορείου και να ξυπνάμε χαράματα (μαζί με όλη τη γειτονιά) από τα κορναρίσματα του πρώτου δρομολογίου, που δεν μπορεί να στρίψει, και τα γαμοσταυρίδια του οδηγού του. Αυτά στην Αθήνα… Δεν είναι τρελό να συμβαίνουν τα ίδια στη Χίο;


ΤΕΤΑΡΤΗ 20


Οι κουμπάροι που (μπιπ!) την Ελλάδα


«Εσείς οι δημοσιογράφοι κακώς γράφετε για τα ωραία μέρη που ανακαλύπτετε, διότι, όταν μαθαίνονται, πλακώνει κόσμος και καταστρέφονται». Δεν θα ξαναγράψω τίποτε. Μόνο εδώ, στο εντελώς απόρρητο ημερολόγιό μου, θα καταγράψω πόσο όμορφη είναι η Χίος. Με τις μαγευτικές παραλίες της, με τα μοναδικής καλλονής χωριά της (Ανάβατος, Μεστά, Αυγώνυμα, Ολύμποι, Σιδηρούντα, Βολισσός…). Μόνο εδώ θα γράφω ότι μέρος σαν τον Κάμπο της δεν υπάρχει σε ολόκληρη την Ελλάδα. Ότι το φαγητό του νησιού είναι εξαιρετικό, ότι, ότι, ότι… (Την Ελλάδα δεν την καταστρέφουμε οι δημοσιογράφοι γράφοντας. Εκείνοι που γράφουν τους νόμους στα –μπιπ!- τους την καταστρέφουν. Και εκείνοι οι οποίο σε κάθε νόμο που ψηφίζουν αφήνουν και από 10, 20, 30 παράθυρα για να εξυπηρετήσουν τους κουμπάρους τους. Οι κουμπάροι είναι εκείνοι που (μπιπ!) την Ελλάδα.


ΠΕΜΠΤΗ 21


Τα πλοία δεν φτάνουν, οι ανδριάντες περισσεύουν


Όσο τη γυρίζω, όλο και περισσότερο ευγνωμονώ τα πολλά ναυτικά μίλια που τη χωρίζουν από την Αθήνα και από άλλα αστικά κέντρα. Τη Χίο δεν την γνωρίζουν οι πολλοί, γι’ αυτό και το νησί, στο μεγαλύτερο μέρος τους, έχει διατηρήσει το τοπικό χρώμα του, τις καλές τιμές, τις πεντακάθαρες θάλασσες. Να είχε και καλύτερες ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες! Τόσους εφοπλιστές έχει βγάλει. Δεν βρέθηκε ούτε ένας να φροντίσει για περισσότερα δρομολόγια από και προς; Για πιο βολικές ώρες αναχώρησης και άφιξης (όχι μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα ή τα άγρια χαράματα); Για πιο σύγχρονα πλοία; Όλες τους οι δωρεές στους καλλιτέχνες που φιλοτέχνησαν τα αγάλματά τους πήγαν; (Ειδικά στις – αφιλόξενες – Οινούσσες, πιο πολλοί είναι οι ανδριάντες των εφοπλιστών στις πλατείες και στους δρόμους παρά οι κάτοικοι).


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22


Δυστυχώς, γυρίσαμε


Όταν πηγαίνεις, δεν σε ενδιαφέρει τίποτα, δεν την καταλαβαίνεις την ταλαιπωρία. Γιατί έχεις να περιμένεις. Όταν επιστρέφεις, η νύχτα που διαρκεί το ταξίδι από τη Χίο στην Αθήνα μοιάζει αιώνας. Βγαίνεις το πρωί, σε πλακώνουν οι αντιαισθητικές πολυκατοικίες της προκυμαίας («μα όσο και αν ψάξω δεν βρίσκω άλλο λιμάνι, χάλια να το ‘χουν κάνει, όσο τον Πειραιά…») σε αρπάζει από τα μούτρα ο καυτός, βρώμικος αέρας… Κακομοίρη!”

Σχόλιο Chiosnews. Το Σάββατο 23 ο Κοσμάς Βίδος έχει πια επιστρέψει στην Αθήνα και γράφει για τις βρωμιές που συναντά περπατώντας σε ένα δρόμο στους Αμπελόκηπους… Αν είχε μείνει στη Χίο και είχε πάει στην Γιορτή της Αγίας Μαρκέλλας, θα είχε ανακαλύψει ότι είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι που αποφασίζουν να προχωρήσουν 300 μέτρα στην άκρη του γιαλού, σύρριζα στο βράχο για να πάνε να δουν το Αγίασμα, τον χώρο που σύμφωνα με την παράδοση μαρτύρησε η Αγία Μαρκέλλα και την ίδια στιγμή να έχουν πετάξει κάθε είδους σκουπίδι, βρωμίζοντας τελικά όχι μόνο τη διαδρομή αλλά και τον χώρο του Αγιάσματος!!!!