Αρχική Απόψεις Aρθρα Ξανά μαζί η τάξη του ’84!

Ξανά μαζί η τάξη του ’84!

13


Σα να μην πέρασε μια μέρα. Κι όμως  πέρασαν  δύο  δεκαετίες. Οι  συμμαθητές  μου.  Εικοσιένα   χρόνια  μετά.  Αυτή τη συνάντηση  «ελληνιστί» τη  λένε   reunion. Τους  ξαναβρήκα  στην  ίδια  αυλή  του σχολείου, όπως  τότε. Πηγαδάκια  πηγαδάκια, σαν να ετοιμάζονταν για σχολική εκδρομή. Ξαφνικά  ο  χρόνος  μου έκλεισε  το μάτι. Και   γύρισε  πίσω. Στα μαθήματα, στους  πρώτους  έρωτες, στα πάρτυ στον ‘Ομιλο. Τρικάβαλα, μεθύσια, πικροί καφέδες, πολυήμερη, Κέρκυρα,  γιαουρτώματα, μπουγέλα, νυχτερινά μπάνια, καταϊφια  με  τα  χρώματα  της  ανατολής   στου  «γιατρού», χοροί, διαγωνίσματα, σκονάκια,  πανελλήνιες, ξενύχτια, άγχος.


Σα  να μην πέρασε  μια μέρα. Οι καθηγητές  μας,  ο «αρχαίος» Σπανός,  ο  (φυσικός) Καρακωνσταντής (με  τον καταπιεσμένο… Δομάζο μέσα  του), ο Σακκάς  (αυτή  η  ιλαρά μας είχε στείλει  όλους…  αδιάβαστους), ο λυκειάρχης  μας  ο  κ.Μαρμαρινός. Και δίπλα τους  λειωμένα  σ΄ αγαπώ, ξεκούρδιστες αγάπες, όρκοι  διάρκειας  τόσο  όσο  να διαλυθεί  το παγάκι στο βερμούτ, αποφάσεις μιας ζωής, δάκρυα μιας νύχτας, υποσχέσεις  με ημερομηνία  λήξης.  Γεγονότα  τόσο  καλά φυλαγμένα, τόσο καλά μπερδεμένα στο κουβάρι  της  ύπαρξης  Και  ξαφνικά  να  που   ξεπετάγονται  με  δύναμη, άναρχα, διεκδικώντας το μερίδιό τους στον κόσμο των αναμνήσεων.


Σα  να μην πέρασε μια μέρα. Οι  συμμαθητές  μου. Απέναντί μου. Ξανά. Παντρεμένοι, με παιδιά, με πτυχία, με στρωμένες δουλειές, με  κάποιες ρυτίδες, λίγη φαλακρίτσα (κατά περίπτωση), νυν  κατάξανθες (πρώην μελαχρινές), κραγιόν και γόβες.  Κάποιοι έγιναν ζευγάρια, κάποιοι  ΄κάναν  κουμπαριές  κι  άλλοι  (οι  ελάχιστοι) παλεύουν με τους προσωπικούς τους δαίμονες. Οι περισσότεροι έμειναν στο νησί, μερικοί  πολιτογραφήθηκαν Αθηναίοι  αλλά  η  αρμύρα  εξακολουθεί  να  «κατατρώει»  τους αρμούς  της  ψυχής   τους. Οι διαδρομές της ζωής διαφορετικές. Τα  αισθήματα  τα ίδια. Αναλλοίωτα. Αυτά  μοιάζουν  σα να μην  ρυτιδιάζουν,  σα  να  μην  παλιώνουν,  να μην φθείρονται. Μήπως  ήταν  η  στιγμή; Η στιγμή τους; ‘Η μήπως η  χρονική  απόσταση  ωραιοποιεί τα πράγματα. Τό ΄χει αυτό η μνήμη. Να εξιδανικεύει. Το΄χει ανάγκη ο άνθρωπος. Να φιλτράρει και να κρατά το απόσταγμα. Εγώ αυτό το απόσταγμα   πήρα φεύγοντας.


Σα να μην πέρασε μια μέρα…  Συμμαθητές μου. Σας   ευχαριστώ  για τα  μαθητικά  (με κάποιους  ήμασταν  μαζί από το δημοτικό)  και  τα  εφηβικά χρόνια  που  περάσαμε μαζί. Πλάι-πλάι.  Σας  ευχαριστώ  για το τώρα  που δεν μουτζουρώσατε  τον πίνακα των αναμνήσεών μου. Σας  ευχαριστώ που δε με απογοητεύσατε! Εις το επανειδείν!


Υ.Γ.Τάξη  του ’84  του  2ου  Λυκείου  Χίου. Αυτή  την  εφηβεία   που  γίνεται  (πια)  σαράντα  μην την χάσεις!


Αντιγόνη  Καράλη


(αναδημοσίευση  από  το  «ΕΘΝΟΣ  της  Κυριακής»,  21  Αυγούστου 2005)