Αρχική Απόψεις Aρθρα Διονύσης Λεϊμονής: Η αποδέσμευση του Λυκείου

Διονύσης Λεϊμονής: Η αποδέσμευση του Λυκείου

8



Σήμερα το Λύκειο δεν αποτελεί μια ανεξάρτητη, δυναμική και αυθύπαρκτη βαθμίδα στην εκπαιδευτική κλίμακα. Δυστυχώς αντιμετωπίζεται μόνο ως μια προβαθμίδα, ένα προπαρασκευαστικό στάδιο για την εισαγωγή των νέων στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Κι αυτό αποτελεί μέγα ατόπημα, καθώς του στερείται η δυνατότητα να συμβάλλει στην ολοκλήρωση της ανθρώπινης προσωπικότητας όχι μόνο με καταιγισμό “ωφέλιμων” και αποκλειστικά “χρηστικών” γνώσεων αλλά και με τη διαμόρφωση ήθους και χαρακτήρα σε μια πολύ κρίσιμη και συνάμα ευαίσθητη φάση, αυτή της εφηβείας. Τα παιδιά με την είσοδό τους στο Λύκειο αυτοματοποιούνται. Αρχίζουν να ενεργούν σαν καλοκουρδισμένες μηχανές. Ακολουθούν σταθερά βήματα που τους οδηγούν στις πόρτες των φροντιστηρίων γυρεύοντας απελπισμένα να καλύψουν κενά προηγούμενων ετών μήπως και δεν καταφέρουν να εισαχθούν σε τρία χρόνια σε κάποια Σχολή! Αναλώνονται λοιπόν στο κυνήγι του ονείρου χάνοντας την ευκαιρία να χαρούν το πραγματικό περιεχόμενο των γνωστικών αντικειμένων, την απόλαυση μιας ξένοιαστης εφηβικής συμπεριφοράς, τη λύση καίριων προβλημάτων που αφορούν τις σχέσεις τους με τους άλλους, το άλλο φύλο, τον ίδιο τους τον εαυτό. Το παίρνουν μάλιστα απόφαση ή έτσι τουλάχιστον ακούνε ότι οφείλουν να κάνουν από όλους γύρω τους προκειμένου να επιτύχουν το στόχο της ζωής τους. Μα έτσι χάνουν την ουσία του όλου. Και χωρίς το όλο, κανένα μέρος δεν είναι ικανό να εξασφαλίσει την πληρότητα. Προς χάρη του μοναδικού σκοπού ατονούν άλλοι εξίσου σημαντικοί για την εξέλιξη και τη βιολογική αλλά και την ηθική τους ωριμότητα. Από την άλλη αποδυναμώνεται κι ο εκπαιδευτικός που “οφείλει” τυπικά και προγραμματισμένα να ανταποκριθεί όχι απλά στην υποχρέωση του να μεταδώσει γνώσεις στους μαθητές, μα και ένα συγκεκριμένο μέρος γνώσεων που καλύπτουν την εξεταστέα ύλη και πέραν τούτου, ουδέν. ΄όλα τα υπόλοιπα θεωρούνται κατάχρηση του ρόλου του στο Λύκειο και παρατυπία που μπορεί να μεταφραστεί διαφορετικά και ποικίλα από το περιβάλλον των μαθητών. Σε ένα τέτοιο λύκειο είναι σα να διδάσκεις με δεμένα χέρια. Είναι σαν να προσπαθείς να μιλήσεις με φίμωτρο. Είναι σαν να αποδέχεσαι μια προσπάθεια συστηματοποίησης της συμπεριφοράς σου και μια πρωτοφανή στέρηση της παρρησίας.
Γι αυτό επιβάλλεται η αποδέσμευση του Λυκείου από την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, αν επιζητούμε ένα Λύκειο που θα βοηθήσει πραγματικά την ωρίμανση και την καλλιέργεια των νεαρών μαθητών. Μήπως υπάρχει περίπτωση να είναι κάποια βαθμίδα εντελώς αποκομμένη από την περαιτέρω εξέλιξη του ατόμου; Μήπως η εισαγωγή μας στην Τριτοβάθμια δεν έχει εξαρτήσεις από την πρωτοβάθμια Εκπαίδευση αλλά και το Γυμνάσιο; Πολύ περισσότερο θα συμβάλλει το λύκειο σ’ αυτό. Αλλά κάτι τέτοιο είναι διαφορετικό από αυτή την δουλική πρόσδεση του λυκείου από το άρμα των ΑΕΙ και των ΤΕΙ. Ας μπουν κάποτε τα πράγματα στη θέση τους γιατί με θεραπαινίδες και άρχοντες δεν είναι δυνατόν ποτέ να επιτύχουμε τίποτα στη ζωή μας και να εξασφαλίσουν τα παιδιά μας τη ζωή που τους αξίζει.



Διονύσης Λεϊμονής
φιλόλογος