Αρχική Απόψεις Aρθρα Μάρκος Σκούφαλος: ΣΤΟ ΦΟΝΤΟ ΤΟΥ ΤΡΥΠΑΤΕ.

Μάρκος Σκούφαλος: ΣΤΟ ΦΟΝΤΟ ΤΟΥ ΤΡΥΠΑΤΕ.

19


ΣΤΟ ΦΟΝΤΟ ΤΟΥ ΤΡΥΠΑΤΕ.


 “Ο πρώτος που έχοντας περιφράξει ένα κομμάτι γης, σκέφτηκε να πει: Αυτό είναι δικό μου, και βρήκε ανθρώπους αρκετά αφελείς ώστε να τον πιστέψουν, υπήρξε ο πραγματικός ιδρυτής της κοινωνίας των πολιτών. Από πόσα εγκλήματα, πολέμους, φόνους, από πόσες αθλιότητες και αίσχη θα είχε απαλλάξει το ανθρώπινο γένος εκείνος που, ξεριζώνοντας τους πασσάλους ή σκεπάζοντας το χαντάκι θα φώναζε στους συνανθρώπους του: “Μην ακούτε αυτόν τον αγύρτη. Χαθήκατε, αν ξεχάσετε πως οι καρποί ανήκουν σε όλους και η γη δεν ανήκει σε κανέναν.” ( Ζαν Ζακ  Ρουσσώ, Πραγματεία περί της καταγωγής και των θεμελίων της ανισότητας ανάμεσα στους ανθρώπους , σελ 113, Σύγχρονη Εποχή 1992.)
 Μα τι λόγια είναι αυτά! Οι νόμοι; Το σύνταγμα; Ο νομικός μας πολιτισμός; Τι προτροπές για επαναστατική γυμναστική!
Κρίμα που ο Ρουσσώ  δεν έζησε στις μέρες μας. Ίσως αν άκουγε τα κελεύσματα ορισμένων εφημεριδογράφων, κάποιων συνετών πολιτικών να γλίτωνε το σαρκίο του από πολλές ταλαιπωρίες, να ζούσε ως νομιμόφρων πολίτης. Ίσως να μην είχαμε Γαλλική Επανάσταση, τη δική μας επανάσταση του 21, τη μεγάλη Οκτωβριανή επανάσταση, το έπος του 40, της αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, το Πολυτεχνείο, αφού σήμερα για να είσαι “in” πρέπει να σέβεσαι τους νόμους.
 Ποιους νόμους; Μα αυτούς που φτιάξανε “οι αγύρτες” που περίφραξαν τη γη και την έκαναν δική τους. Αυτούς, που το πρώτο πράγμα που περιφρουρούν είναι η περιουσία των αστών. Αυτούς που στέλνουν τα ΜΑΤ να σπάνε κεφάλια. Αυτούς που καταργούνε το 8ωρο, που μας γυρνάνε στη δουλειά  “ήλιος με ήλιο”  που ξεφτιλίζουν την αξία της εργατικής δύναμης, που στήνουν κάμερες παρακολούθησης, που βγάζουν παράνομες και καταχρηστικές όλες τις απεργίες, που αφήνουν τα σαπάκια όπως το “Σαμίνα” να ταξιδεύουν και να πνίγουν κόσμο ή αεροπλάνα όπως της “Ήλιος” να πετούν. Σ’ αυτούς τους νόμους στηρίχτηκε ο πάλαι ποτέ Νομάρχης Βασιλάκος όταν κυνηγούσε με το αυτόφωρο τον Τζούμα για να τον κλείσει φυλακή άσχετα αν η “επαναστατική γυμναστική” του κόσμου τον σταμάτησε, αυτοί οι νόμοι επέβαλαν στην “Αλήθεια” πρόστιμο 40 χιλιάδες ευρώ για εξύβριση του δημάρχου.
Μπαίνει το ερώτημα: Αυτά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά έχει το κίνημα που ξεδιπλώθηκε για την περιοχή του Τρυπατέ; Ούτε κατά διάνοια ο δήμαρχος Ομηρούπολης και οι συν αυτώ ή οι διάφοροι τοπάρχες έχουν δείξει ή έδειξαν κατά το παρελθόν ότι υπάρχουν από πλευράς τους τέτοιοι πόνοι. Εξαίρεση αποτελεί η “Αγωνιστική Πρωτοβουλία” και ο επικεφαλής της που με μόνο όπλο την ανιδιοτέλεια βρέθηκε στο πλευρό αυτών των ανθρώπων.
 Όταν όμως ένας κόσμος κινητοποιείται, κάνει μια συνέλευση, παίρνει αποφάσεις  που αφορούν στον τόπο που ζουν εργάζονται και πεθαίνουν ε! αυτές οι αποφάσεις δεν μπορούν ΠΟΤΕ να μπαίνουν στον Προκρούστη της αστικής νομιμότητας. Δεν μπορούν διάφορα κουρασμένα παλικάρια του κινήματος,  με συνεχείς έντυπες και μη παροτρύνσεις να εγκαλούν αυτόν τον κόσμο να γυρίσει ξανά στο καβούκι του γιατί δεν είναι νόμιμος!
Μα αν – για να πάμε σε ένα τοπικό παράδειγμα- οι Λαγκαδούσοι και οι Συκιαδιώτες σκέφτονταν τη νομιμότητα και τον καθωσπρεπισμό, τότε η φορτηγίδα με τα καύσιμα θα ήταν σήμερα μέσα στο Θόλος.
 Αν κάτι σημαντικό υπάρχει στην υπόθεση Τρυπατέ αυτό κατά τη γνώμη μου δε βρίσκεται στο δίκαιο αίτημα των Καρούσων να  πάρουν τη γη τους και να τη χρησιμοποιήσουν για το κοινό καλό. Αυτή είναι μια πλευρά σημαντική για τους ίδιους και για το δήμο Ομηρούπολης, υπό προϋποθέσεις φυσικά μιας και έχει δείξει ότι ξέρει να πουλά τη γη του.(βλέπε Ρεζέρβα κλπ) Το σημαντικό, που αναδείχτηκε από όλη αυτή την υπόθεση είναι αν ο λαός,μέρος του ή ολόκληρος, έχει το δικαίωμα της καταπάτησης των αστικών νόμων. Αν έχει το δικαίωμα να τους καταργεί στην πράξη. Αν έχει το δικαίωμα  σε τελική ανάλυση να ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΙ. Αυτό έχει τεθεί επί τάπητος. Και αυτό δεν είναι μόνο δικαίωμά του αλλά και υποχρέωσή του , για να μπορέσει να αλλάξει τη μοίρα του και το μέλλον των παιδιών του.
 Δυστυχώς όμως μέρες τώρα βομβαρδιζόμαστε με μια ξέφρενη προπαγάνδα της  σύνεσης, της υποταγής, της προσαρμογής με τας υποδείξεις. Έρχεται στιγμές που αναρωτιέσαι αν το ποσοστό δίκιου το Νίτσε είναι μερικό ή ολικό όταν έγραφε: “…κι αντίθετα, εκείνη η γλοιώδης κοινωνική ομάδα που παρεμβλήθηκε σαν κόλλα ανάμεσα στις επιστήμες, δηλαδή οι εφημεριδογράφοι, να πιστέψουν ότι βρήκαν εδώ τον προορισμό τους. Και το έργο αυτό το εκπληρώνουν καθώς ταιριάζει στη φύση τους, καθώς το λέει και το ίδιο το όνομά τους: σαν μεροκάματο…” ( Η κουλτούρα των μέσων, σελ 51, εκδ. Αλεξάνδρεια 1991.)
 Το φαινόμενο βέβαια δεν είναι καινούριο ούτε ξένο προς την αστική χειραγώγηση. Οξύνεται όμως επικίνδυνα στο χώρο του τοπικού τύπου γι αυτό και χρειάζεται η κοινωνία μας στα συλλογικά της αιτήματα να βάζει και αυτά τα ζητήματα. Να υψώνει τείχη ψηλά με τη γνώση της για το τι διακυβεύεται κάθε φορά, αλλά κυρίως με τη δράση της να κουρελιάζει και την αστική νομιμοφροσύνη και τους κεκράκτες της.


ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ