Αρχική Νέα Τοπικά Μίκης Θεοδωράκης: χαιρετισμός για τον Τσεσμέ της μάνας του και πρόταση για...

Μίκης Θεοδωράκης: χαιρετισμός για τον Τσεσμέ της μάνας του και πρόταση για ενιαία Κύπρο στην Ε.Ε.

7


Για την εκπλήρωση ενός χρέους, που όσο δεν τον έκανε ήταν “σαν να πετούσε με μια φτερούγα”, έκανε λόγο ο Μίκης Θεοδωράκης ευχαριστώντας από τη Χίο τους Δήμους Χίου και Τσεσμέ για τη διοργάνωση των “Θεοδωράκειων”, προς τιμή των 80 χρόνων του, που του έδωσαν τη δυνατότητα να επισκεφθεί τον τόπο γέννησης της μητέρας του, τον Τσεσμέ στη Μικρά Ασία.
Λίγο μετά τα εγκαίνια του θεάτρου, που πήρε το όνομά του, όπου την Πέμπτη πραγματοποιήθηκε η συναυλία του Ζουλφί Λιβανελί και χθες βράδυ η συναυλία από τη Λαϊκή ορχήστρα “Μίκης Θεοδωράκης”, ο κ. Θεοδωράκης δεν έκρυψε τη συγκίνησή του για το γεγονός ότι η γενέτειρά του Χίος, αλλά και ο Τσεσμές της μητέρας του, διοργάνωσαν από κοινού τις εκδηλώσεις αυτές.
“Χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί ο Δήμαρχος Χίου και οι συνεργάτες του που ανέλαβαν την πρωτοβουλία γι’ αυτές τις γιορτές, είχαν αυτή την τόσο ωραία ιδέα να συνδέσουν την επέτειο με την ελληνοτουρκική φιλία”, είπε ο Μίκης Θεοδωράκης και σημειώνοντας ότι “από την πρώτη στιγμή που μαζί με το Ζουλφί Λιβανελί ίδρυσαν την πρώτη Επιτροπή Ελληνοτουρικής Φιλίας στα 1986 τόνισαν ότι δεν είναι δική τους δουλειά να υποκαταστήσουν τις Κυβερνήσεις.
“Εμείς ξεκινήσαμε από τη διαπίστωση ότι οι απλοί άνθρωποι κι από τις δυο πλευρές δεν έχουν να μοιράσουν τίποτα μεταξύ τους”, τόνισε.
Το κύριο βάρος της ομιλίας του το έριξε πάντως στην Κύπρο που όπως είπε νομίζει “πως είναι λάθος να αντιμετωπίζουμε το “σήμερα” με τις αρνητικές εμπειρίες του “χθες”.
Κάνοντας ιδιαίτερα αναφορά στη νέα γενιά πολιτών αλλά και στους πιο ηλικιωμένους, σημείωσε πως πιστεύει ότι “είναι ώριμοι να χτίσουν όλοι μαζί, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, την Ενιαία Κύπρο. Ένα κράτος με δύο κοινότητες, μέσα στο οποίο θα συνεργάζονται αδελφικά για το κοινό καλό του νησιού τους”.
Την αντιμετώπιση των προβλημάτων που έχουν να κάνουν με την ισοτιμία, τη διασφάλιση των δικαιωμάτων της μειοψηφίας, της δημοκρατίας και της ελευθερίας για όλους ο κ. Θεοδωράκης τόνισε ότι μπορούν να αντιμετωπιστούν από την ώρα που η Κύπρος έχει γίνει ισότιμο μέλος της Ευρώπης.
Μάλιστα η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση απαντά για τον ίδιο και στο θέμα της ασφάλειας, που στο όνομά της -όπως είπε- εξακολουθούν να υπάρχουν διαχωριστικά τείχη.
“Δεν αρκεί τάχα το γεγονός ότι η αυριανή ενιαία Κύπρος θα είναι μέλος της Ευρώπης; Και δεν αρκεί η εγγύηση της Ευρώπης που όπως είναι γνωστό όλοι οι μηχανισμοί αγρυπνούν για ό,τι συμβαίνει, ακόμα και στο πιο μικρό χωριό της “επικράτειάς” της;”, έθεσε τα ερωτήματα ο κ. Θεοδωράκης.
“Αντί λοιπόν, συνέχισε, να διαιωνίζουμε τις συζητήσεις βάζοντας ξένους διαιτητές (ορισμένους μάλιστα με βεβαρημένο βιογραφικό) για να μας επιβλέπουν, σαν να είμαστε ανώριμα παιδιά, γιατί δεν βοηθάμε εμείς από δω, Έλληνες και Τούρκοι τους αδελφούς μας στην Κύπρο να γίνουν όλοι Ευρωπαίοι -δηλαδή μια προοπτική ρεαλιστική- εφικτή που θα φέρει την ηρεμία στο νησί και θα τους κάνει όλους ευτυχισμένους”, σημείωσε ο Μίκης Θεοδωράκης.
Επειδή μάλιστα όπως είπε “ο δρόμος ως την πλήρη εξομάλυνση σε επίπεδο κυβερνητικό, πιθανόν να είναι ακόμα μακρύς”, πρότεινε στην ουσία -χωρίς όμως να της δώσει και σαφή χαρακτηριστικά- να δημιουργηθεί μια πρωτοβουλία από τους απλούς πολίτες Έλληνες και Τούρκους που στηριγμένη στις αντικειμενικές συνθήκες και στην ωριμότητα των δύο λαών θα βοηθήσει για να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο “ώστε να καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι και να χαράξουν το μέλλον της Κύπρου μια για πάντα οι ίδιοι οι Κύπριοι”.


“Η μάνα μου η Τσεσμελιά”
Ιδιαίτερα φορτισμένα ήταν τα λόγια του Μίκη Θεοδωράκη για την ανάγκη να επισκεφθεί την πατρίδα της μητέρας του.
“Ήταν μια μεγάλη εσωτερική ανάγκη και όσο δεν το έκανα, ήταν σαν να πετούσα με μια φτερούγα”, είπε και συνέχισε.
“Από το 1933 έως τον πόλεμο του 1940, δηλαδή από 8 έως 14 ετών, τα καλοκαίρια τα περνούσα εδώ στη Χίο, όπου έμεναν οι γονείς και οι συγγενείς της μητέρας μου. Εκείνο που χαράχτηκε βαθειά μέσα στην ψυχή μου ήταν η καθημερινή ιεροτελεστία, όταν η γιαγιά μου Σταματία με τις δύο αδελφές της, την Ερωφίλη και το Μαριγάκι και τις δύο κόρες της, την Φρόσω και την Ασπασία, τη μητέρα μου, άνοιγαν το απόγευμα το παράθυρο, απ’ όπου βλέπαμε τη Μικρασία. Όλη μέρα ήταν κλειστό, ακριβώς για να ανοίγει όσο βαστούσε η “τελετή”, που ξεκινούσε με ψαλμούς μπροστά στα εικονίσματα…”.
>> Αυτή η καθημερινή σκηνή ήταν επόμενο να προκαλέσει μέσα μου μια βαθειά πληγή, που αιμορραγούσε μέχρι χτες. Χτες που πάτησα τα ιερά χώματα, ένοιωσα τις σκιές των γυναικών μέσα μου να ημερεύουν, να γαληνεύουν και κοντά τους γαλήνεψα κι εγώ.
“Θα μου πείτε, τι τις χρειάζομαι τώρα στα ογδόντα μου τις δυο φτερούγες. Κι όμως η εκπλήρωση του Χρέους, όποτε κι αν έρθει, είναι ένα μεγάλο δώρο για κάποιον που θέλει να ζήσει ως την τελευταία του στιγμή ακέραιος”, είπε ο Μίκης Θεοδωράκης και ενώ απόλυτη σιωπή επικρατούσε στο θέατρο που φέρει πλέον το όνομά του.


Στην εκδήλωση μίλησε επίσης ο καθηγητής της Ψυχολογίας και Πρόεδρος του Τμήματος  Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου  Γιάννης  Κουγιουμουτζάκης με θέμα: “Μίκης Θεοδωράκης, μια φωνή από το μέλλον”, όπου και τόνισε την ανάγκη να μελετηθεί το έργο του Μίκη Θεοδωράκη
Οι τριήμερες εκδηλώσεις έκλεισαν χθες βράδυ με συναυλία στο ίδιο θέατρο της Λαϊκής Ορχήστρας “Μίκης Θεοδωράκης”.
 Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων”Θεοδωράκεια 2005-Πολιτισμός στις ακτές του Αιγαίου”, λειτουργεί εξάλλου έκθεση 10 επωνύμων Τούρκων ζωγράφων στη Δημοτική Πινακοθήκη Χίου.