Αρχική Απόψεις Aρθρα Ιάκωβος Μπριλής: Τα σχολεία άνοιξαν, Πολιτεία- Γονείς –...

Ιάκωβος Μπριλής: Τα σχολεία άνοιξαν, Πολιτεία- Γονείς – Εκπαιδευτικοί- παιδιά, αγκαλιαστείτε!

13

 ΑΠΟΨΕΙΣ – ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ.


                              
                                      Τα σχολεία άνοιξαν!
               Πολιτεία- Γονείς – Εκπαιδευτικοί- παιδιά , αγκαλιαστείτε!
                                                 
                                                                     Ιακώβου Γ. Μπριλή
                                                        Προέδρου “ΔΕΣΜΟΥ ΦΡΑΓΚΟΜΑΧΑΛΑ”
                                                              Μέλους Δ.Σ. της ΕΛΜΕ ΧΙΟΥ.


  Είναι λίγες ημέρες που άνοιξαν τα σχολεία μας! Οι αρχές μας διαβεβαίωσαν  και μας διαβεβαιώνουν πως όλα είναι έτοιμα. Σχολεία, αίθουσες, θρανία, βιβλία….Πράγματι τουλάχιστον στη Χίο όλα τρέχουν τώρα με ρυθμό πληρότητας που αγγίζει το 96-98%…
 Τα ωρολόγια εβδομαδιαία προγράμματα ετοιμάζονται   κανονικά και το κάθε παιδί με την οικογένειά του οφείλει να  επιστρέψει ευσυνείδητα στο σχολικό ρυθμό! 
Άραγε αυτή η προσαρμογή στο σχολικό ρυθμό γίνεται στο βαθμό που πρέπει από κάθε οικογένεια; Κι όταν διατυπώνουμε αυτή την απορία εννοούμε φυσικά όχι αν γίνεται αυτή η προσαρμογή  σε επίπεδο αγοράς υλικών αγαθών μόνο (θέμα όχι ευκαταφρόνητο), αλλά σε επίπεδο ψυχικής προετοιμασίας του μαθητή, σε επίπεδο ουσιαστικής στοργής και φροντίδας που χρειάζεται ο μαθητής της όποιας ηλικίας.
  Μήπως υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι στις μέρες μας η πίεση πλήθους καθημερινών παραγόντων σπρώχνει αδιάκοπα την παραδοσιακή οικογένεια προς τη διάλυσή της;
  Μήπως είναι λάθος να πούμε ότι υπάρχουν πια πολλές οικογένειες  που ο πατέρας και η μητέρα δουλεύουν νυχθημερόν κι αν συναντιούνται το βράδυ πιθανά για να δουν μαζί λίγη τηλεόραση ή να τσακωθούν ξεσπώντας  τα νεύρα τους από το φόρτο της ημέρας;
   Το παιδί, που είναι το παιδί μέσα σ΄ αυτό το πλαίσιο; Αυτό ανατρέφεται μόνο του και κάνει δυστυχώς του κεφαλιού του! Μα πως ένα τέτοιο παιδί θα πάρει την “ταυτότητά του” και διαμορφώσει το “εγώ” του και την προσωπικότητά του;
 Πως θα παραμείνει δεμένο με την ανύπαρκτη οικογένειά του; Πως θα νιώσει  την κάλυψη της ανάγκη της ψυχαγωγίας και της ψυχικής αρμονίας που παρέχει η οικογενειακή συντροφιά;
  Θα μας πουν οι σημερινοί σύγχρονοι γονείς, ότι ας πάρει ότι μπορεί από το σχολείο και το φροντιστήριο , εμείς ξοδεύουμε συνεχώς και με στερήσεις τόσα ευρώπουλα, έτσι δεν είναι;
  Όμως είναι έτσι; Για πρέπει, ο πατέρας κι  η μάνα να σκύψουν πάνω από τους παιδικούς ώμους και να προσφέρουν  με τη ζωντάνια και την κουβέντα και την ζεστασιά τους  στοργή, αγάπη , συμπαράσταση, καθοδήγηση και ότι άλλο χρειάζεται η ζωή; Κι αν δεν υπάρχει χρόνος πρέπει οπωσδήποτε να εξοικονομηθεί γιατί δεν επαρκεί η νταντά , η παιδική φύλακας ή η μοναξιά να καλύψει την έλλειψη των γονιών!
Πολλά μπορούν να γραφούν για τις διαλυτικές τάσεις στην οικογένεια τους παράγοντες και τις επιπτώσεις ωστόσο περιοριζόμαστε μόνο στα βασικά περί παιδιών την ώρα που άνοιξαν τα σχολεία μας.
    Λοιπόν , τα   αγγελούδια μας μικρά και μεγάλα πήραν από τις 12 Σεπτεμβρίου τις σχολικές τσάντες στους ώμους και βαρυφορτωμένα  άρχισαν τα πήγαινε- έλα στο σχολείο τους.
 Άραγε πόσα απ΄ αυτά τα αγγελούδια διψούν για πραγματική μάθηση;
 Άραγε πόσα απ΄ αυτά τα υπέροχα παιδάκια έχουν κέφι για απόκτηση γνώσης;
Άραγε πόσα θα δουλέψουν  χωρίς την αφόρητη καταπίεση που τους προκαλεί το ίδιο το επίσημο εκπαιδευτικό πρόγραμμα  και  το άγχος που τους προσθέτει το εξωσχολικό μάθημα μα και  η οικογένεια πολλές φορές;
 Άραγε το σχολείο και το περιβάλλον του και ο τρόπος οργάνωσης και λειτουργίας του ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες;
Με το θάρρος της γνώμης που μας διακρίνει, αν τολμήσουμε  να πούμε ότι και το Σχολείο μας περνά μεγάλη και παρατεταμένη κρίση θα είναι λάθος εκτίμηση;
Θα πείτε μα κατά καιρούς γίνεται προσπάθεια από την πολιτεία να γίνουν κάποια δειλά βήματα βελτίωσης της κατάστασής του Σχολείου γενικά ώστε να υπάρξει και ποιοτική αναβάθμιση και μέγιστη απόδοση.  Σωστά,  αλλά παρά τις προσπάθειες πάντοτε υστερούμε σε πολλά…
Δυστυχώς! Μπορούμε να δεχτούμε ότι το σχολείο του σήμερα έχει τον απαιτούμενο βηματισμό και είναι μπροστάρης των σύγχρονων εξελίξεων;
Δυστυχώς δεν είναι πολύ φανερό ότι το σχολείο  έχει μείνει πολύ πίσω κι έχει μάλλον χάσει έδαφος οριστικά στον ρόλο της παρεχόμενης κοινωνικής μόρφωσης και Αγωγής που πρέπει να δίνει προς τον μαθητή ;  Σ΄ αυτό μήπως έχουμε ευθύνη και εμείς ως εκπαιδευτικοί οι οποίοι σε μεγάλο βαθμό έχουμε γίνει επαγγελματίες και αδιαφορούμε για την ψυχή του παιδιού και τη διάπλαση του χαρακτήρα του; Μήπως θεωρούμε ότι αρκεί να δίνουμε ξερές γνώσεις και τίποτα άλλο; Ποιο είναι το παράδειγμά μας, οι συμπεριφορές μας  και ο τρόπος ζωής μας που θα μιμηθεί το παιδί; 
  Μπροστά στη νέα σχολική χρονιά, εκτός των όσων η πολιτεία μπορεί και οφείλει να κάνει στην Παιδεία όπως εξάλλου έχει εξαγγείλει, πρέπει εμείς οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί να συνειδητοποιήσουμε τις μεγάλες κοινές ευθύνες μας προς τα βλαστάρια μας.
Επιβάλλεται να αλλάξουμε την ροή των πραγμάτων εκτρέποντάς την  από τη σημερινή μοναχική πορεία και να επαναπροσδιορίσουμε την κοινή γραμμή πλεύσης για τη γενιά του αύριο. Ας μη ρίχνει ο ένας μόνος του τις ευθύνες στον άλλο. Ας παραδεχτούμε όλοι ότι είμαστε   ικανοί συνεργαζόμενοι πολλά να πράξουμε προς όφελος των παιδιών μας.
 Η συνεργασία Πολιτείας-γονιών – εκπαιδευτικών- παιδιών είναι το μάλλον το πιο μεγάλο  κλειδί για την επιτυχία στην ζωή κάθε παιδιού αλλά και έχει προεκτάσεις στο μέλλον της χώρας μας . Αυτό ας μη το ξεχνάμε όλοι ούτε στιγμή! Με αυτές τις σκέψεις ευχόμαστε η νέα σχολική χρονιά να είναι αποδοτική και καρποφόρα όσο ποτέ άλλοτε! Μήνυμα και σύνθημα  όλων μας ας είναι:Πολιτεία- Γονείς – Εκπαιδευτικοί- παιδιά , αγκαλιαστείτε!