Αρχική Νέα Εκπαίδευση - Επιστήμη Εξωγήινοι: Υπάρχουν αλλά όχι όπως τους ξέρουμε, του Τάσου Σαραντή

Εξωγήινοι: Υπάρχουν αλλά όχι όπως τους ξέρουμε, του Τάσου Σαραντή

7

 Αν και οι αστρονόμοι έχουν εστιάσει τις προσπάθειές τους στην αναζήτησή τους τα τελευταία 50 χρόνια, στα πλαίσια μιας εκτεταμένης διαστρικής έρευνας, δεν έχουν καταφέρει να τους εντοπίσουν.


Παρά την επίμονη έρευνα, η ανθρωπότητα δεν έχει εντοπίσει ακόμη ούτε ένα ίχνος πειστικής μαρτυρίας για την ύπαρξη νοήμονος εξωγήινης ζωής στο γαλαξία μας. Όμως, φαίνεται ότι το Μουσείο Επιστημών του Λονδίνου κατάφερε να βρει μια συμβιβαστική λύση που συνδέται με τη διοργάνωση μιας έκθεσης, η οποία θα αποκαλύπτει τις καλύτερες προβλέψεις των επιστημόνων για  τα είδη των εξωγήινων που μπορεί κάποτε να συναντήσουμε.


“Είναι αλήθεια ότι μερικοί επιστήμονες πιστεύουν πως οι πολύπλοκες μορφές ζωής κάπου στο Σύμπαν είναι σπάνιες ή πιθανόν ανύπαρκτες”, λεει ο Στέφεν Φούλγκερ, διευθυντής της έκθεσης με τίτλο “Η επιστήμη των Εξωγήινων”.
“Εντούτοις, η πλειοψηφία τους εξακολουθεί να πιστεύει ότι εξωγήινες πολυσύνθετες μορφές ζωής υπάρχουν. Το πρόβλημα είναι ότι βρίσκονται τόσο μακριά που δεν μπορούμε να τις εντοπίσουμε. Το γεγονός αυτό δεν πρέπει να μας εμποδίζει να υποθέτουμε και να αναρωτιόμαστε σε τι είδους κόσμους μπορεί να ζουν ή πώς μοιάζουν. Και αυτό είναι που κάνουμε στην έκθεση του Μουσείου Επιστημών”.


Η έκθεση στοχεύει να δείξει ότι οι εξωγήινοι μπορεί να είναι εξαιρετικά διαφορετικοί από οτιδήποτε έχει απεικονιστεί μέχρι σήμερα στις ταινίες  επιστημονικής φαντασίας. Σε αυτές τα τέρατα και οι εξωγήινοι εμφανίζονται πολύ ανθρωπόμορφοι, όπως στην  ταινία “Ε.Τ. ο εξωγήινος” ή το τέρας στην ταινία “Allien”.


Για να ξεπεράσουν αυτό το πρόβλημα οι επιστήμονες, συμπεριλαμβανομένου και του κορυφαίου παλαιοντολόγου του πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ,  Σάιμον Μορίς, επέλεξαν για την έκθεση δύο πολύ διαφορετικά εξωγήινα τοπία. Το ένα ονομάζεται “Οριλία” και το άλλο “Μπλε Φεγγάρι”. Σε αυτά εστιάζεται η έκθεση, η οποία θα ξεκινήσει να λειτουργεί από τις 16 Οκτωβρίου.


Η Οριλία είναι ο πλανήτης ενός ερυθρού νάνου, ενός αστεριού πολύ πιο ψυχρού από τον ήλιο μας. Μόνο οι πλανήτες κοντά σε ένα τέτοιο αστέρι θα μπορούσαν να έχουν ικανοποιητική θερμότητα για να υποστηρίξουν την ύπαρξη της ζωής. Αλλά οι νόμοι της φυσικής υπαγορεύουν ότι ένας πλανήτης σε μια τέτοια στενή τροχιά θα ήταν ανίκανος να περιστρέφεται. Θα κλειδωνόταν στην τροχιά του, με την μία του πλευρά να είναι διαρκώς στραμμένη προς τον ήλιο και την άλλη προς τα ψυχρά βάθη του διαστήματος. Ετσι, η Οριλία δεν θα είχε εποχές, αλλά ούτε ημέρες και νύχτες.


Το μεγαλύτερο αρπακτικό σ’ αυτόν τον κόσμο θα ήταν ένα είδος αδηφάγου χοίρου  υποθέτουν οι επιστήμονες. Με ύψος πέντε μέτρα, με δύο μεγάλα πόδια, μακρύ και με χοντρό λαιμό, αλλά με μικρό κεφάλι, αυτό το αλλόκοτο είδος θα μπορεί να τρέχει με ταχύτητα μέχρι και 65 χιλιομέτρων την ώρα. Θα μπορεί να κυνηγά κάποια πλάσματα με έξι πόδια τα οποία τρέχουν στην επιφάνεια του πλανήτη και ζουν σε υπόγεια λαγούμια.


Άλλοι κάτοικοι αυτού του κόσμου θα ήταν κάποια όντα σαν φυτά, τα οποία στην πραγματικότητα είναι ζώα με σάρκα και αίμα που χρησιμοποιούν γλιστερά πλοκάμια για να κινούνται, ώστε να μπορούν να παγιδεύουν ανεπαίσθητες ακτίνες φωτός που φτάνουν την επιφάνεια της Οριλία.


Ο δεύτερος εξωγήινος κόσμος που παρουσιάζεται στην έκθεση είναι το “Μπλε Φεγγάρι”. Κινείται σε τροχιά γύρω από έναν πλανήτη στο μέγεθος του Δία, ο οποίος κινείται σε τροχιά γύρω από ένα ζεύγος άστρων σε έναν μακρινό βραχίονα του γαλαξία μας. Σ’ αυτό το φεγγάρι ζουν ουράνιες φάλαινες που γλιστρούν μέσα σε μια συννεφιασμένη ατμόσφαιρα, με φτερά μήκους δέκα μέτρων και ταξιδεύουν μέσα στα ισχυρά θερμικά ρεύματα του φεγγαριού. Οι μοναδικοί φυσικοί τους εχθροί είναι αετόμορφα σαρκοφάγα, ενώ πελώρια δέντρα που φτάνουν σε ύψος τα τρία χιλιόμετρα φιλοξενούν μια φανταστική ποικιλία πλασμάτων.


Αυτοί οι παράξενοι κόσμοι και πλάσματα θα επιδειχθούν σε γιγαντοοθόνες στο Μουσείο Επιστημών του Λονδίνου. Κι αν όλα αυτά σας φαίνονται πολύ εξωπραγματικά, θα πρέπει να λάβετε υπόψη σας τις απόψεις των επιστημόνων που
τονίζουν ότι, αν και τέτοια πλάσματα μπορούν να φαίνονται παράξενα, απλώς ανταποκρίνονται στους νόμους της φυσικής επιλογής οι οποίοι επέτρεψαν την ανάπτυξη της ζωής στον πλανήτη μας.


Όπως επισημαίνει ο παλαιοντολόγος Σάιμον Μορίς “τα στοιχεία που έχουμε από τη διαδικασία της εξέλιξης υποδεικνύουν πώς, παρά το γεγονός ότι οι εξωγήινες περιοχές οι οποίες φαίνεται να υποστηρίζουν την ύπαρξη ζωής μάς φαίνονται ξένες, κατά βάθος θα έχουν πολλές ομοιότητες με αυτές της Γης”.



Από τον Ντένικεν στη “θεωρία της κατευθυνόμενης πανσπερμίας”


Το 1968 τρεις αστροναύτες του “Απόλλων 8” έκαναν για πρώτη φορά το γύρο της σελήνης, ενώ κυκλοφόρησε η πρώτη έκδοση του βιβλίου “Αναμνήσεις από το μέλλον” του Ελβετού ΄Εριχ φον Ντένικεν το οποίο απέσπασε την προσοχή  εκατομμυρίων αναγνωστών. Οι επιστήμονες της εποχής “έτρεχαν και δεν έφταναν” προκειμένου να αποκαταστήσουν τις δόσεις αυθαιρεσίας και υπερβολών του Ντένικεν, που υποστήριζε ότι κατά τη διάρκεια της προϊστορικής εποχής διαστημάνθρωποι προσεδαφίστηκαν σε διάφορα σημεία της γης, αλλάζοντας τα γενετικά χαρακτηριστικά των ανθρωποειδών και πλάθοντας τον νοήμονα άνθρωπο όπως τον γνωρίζουμε σήμερα. Δεκατρία χρόνια αργότερα εμφανίστηκαν οι Κρικ (βραβείο νόμπελ φυσιολογίας-ιατρικής το 1962) και Οργκελ με τη “θεωρία της κατευθυνόμενης πανσπερμίας”, σύμφωνα με την οποία η ζωή που γνωρίζουμε σήμερα δεν εμφανίστηκε αυτοδύναμα στον πλανήτη μας, αλλά προήλθε από έναν άλλον πλανήτη, έξω από το πλανητικό μας σύστημα, με φορείς μικροοργανισμούς τους οποίους μετέφεραν πολύ εξελιγμένα λογικά όντα. Τα όντα αυτά, σύμφωνα με τους δύο ερευνητές, μεταφέρθηκαν με διαστημόπλοια και ράντισαν κυριολεκτικά τον πλανήτη μας με μικροοργανισμούς.
 


του Τάσου ΣΑΡΑΝΤΗ, ΗΜΕΡΗΣΙΑ 24/9/05