Αρχική Νέα Τοπικά Επιστολή προσωπικού του ΚΔΑΠ ΜΕΑ: Το λεωφορειάκι ήταν η αφορμή…

Επιστολή προσωπικού του ΚΔΑΠ ΜΕΑ: Το λεωφορειάκι ήταν η αφορμή…

36

 Βρισκόμαστε στο ξεκίνημα μιας νέας σχολικής χρονιάς, παρακολουθώντας στα Μ.Μ.Ε. θέματα σχετικά με το μέλλον των Ατόμων με Αναπηρίες στη Χίο.
Είναι μια πραγματικότητα ότι υπάρχουν σοβαρά προβλήματα, όπως για παράδειγμα η ανάγκη απόκτησης καινούργιου λεωφορείου μεταφοράς των παιδιών στο ΚΔΑΠ ΜΕΑ ( Μονάδα Επαγγελματικής Κατάρτισης ΑΜΕΑ στον Κοφινά),στο οποίο και εργαζόμαστε. Οι συχνές βλάβες που παρουσιάζονται καθιστούν αδύνατη την μεταφορά των ΑμεΑ και δυσχεραίνουν τη λειτουργία του χώρου, ενώ παράλληλα η μεταφορά τους δεν είναι ασφαλής.
Ωστόσο, το γεγονός ότι τα προβλήματα στο χώρο των ΑμεΑ είναι τόσο όμοια, σχεδόν επαναλαμβανόμενα για δεκαετίες, μας κάνει να αναρωτιόμαστε για ποιο λόγο είναι τόσο αργή η πρόοδος και η εξέλιξη;
Μήπως ο τρόπος που χρησιμοποιούμε για να προσεγγίσουμε το στόχο είναι δυσλειτουργικός;
Είναι μάταιο να ελπίζουμε ότι θα πραγματοποιήσουμε το στόχο μας κατηγορώντας την οποιαδήποτε τοπική αρχή, την εκάστοτε κυβέρνηση για τα λάθη της και την παραμέληση της ή θίγοντας τον επαγγελματισμό των ανθρώπων που εργάζονται στους χώρους εκπαίδευσης.
Αυτό άλλωστε είναι και το πιο εύκολο.
Ας κάνουμε πρώτα την αυτοκριτική μας λοιπόν όσον αφορά στο δικό μας το χρέος, στο δικό μας τρόπο αντιμετώπισης και στα δικά μας λάθη.
Παραπονιόμαστε και γκρινιάζουμε για ρατσισμό προερχόμενο από την ευρύτερη κοινωνία απέναντι στα ΑμεΑ. Όμως χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή η αντιμετώπιση είναι αναπόφευκτη, από τη στιγμή που ο μεγαλύτερος ρατσισμός υπάρχει μέσα στο χώρο, μεταξύ των ίδιων των γονέων ή ακόμη και των συλλόγων.
Επιτρέπεται να μιλάμε για παιδιά ” διαφορετικού επιπέδου” ή να λέμε τα ” τα παιδιά μας και τα παιδιά σας”; Αυτή την απάντηση θα δώσουμε εμείς σαν προσωπικό στον γονέα που ζητάει την συμβουλή μας, τη συμπαράσταση και τη στήριξή μας;
Όλα τα παιδιά με αναπηρίες έχουν δικαίωμα στη εκπαίδευση.
Δεν είναι δυνατό να απαιτούμε ευαισθησία από τον κόσμο όταν κάποιοι από εμάς δεν τη διαθέτουν ή την διαθέτουν επιλεκτικά.
Παράλληλα δεν υπάρχει δυστυχώς η πολυτέλεια να ενταχθούν στην καταλληλότερη γι’ αυτά δομή γιατί απλά δεν υπάρχει…..
Και πώς να υπάρξει άλλωστε, αφού ο στόχος είναι κοινός αλλά ο αγώνας δίνεται χωριστά;
Αυτή τη στιγμή αναφερόμαστε σε ένα πρόβλημα που δεν θίγεται πρώτη φορά, πρόκειται για την αιώνια διαμάχη μεταξύ των Συλλόγων ΑΜΕΑ του νησιού.
Τα Διοικητικά των Σωματείων εργάζονται, αγωνίζονται καθημερινά για την βελτίωση της ποιότητας ζωής των ΑΜΕΑ. Όμως η προσπάθεια τους αυτή είναι ατομική και διαφοροποιημένη, καθώς αποβλέπουν περισσότερο στην κοινωνική αναγνώριση και τους ξεφεύγει η ουσία…..
Από τη μέχρι τώρα εμπειρία μας κρίνουμε ότι τα πράγματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά, αν όλες αυτές οι προσπάθειες ενώνονταν και υπήρχε συνεργασία μεταξύ των Συλλόγων.
Τότε η φωνή θα δυνάμωνε και οι πιθανότητες επίτευξης του στόχου θα ήταν ασφαλώς μεγαλύτερες. Αυτή την έλλειψη συνεργασίας προς το παρόν προσπαθεί να καλύψει το προσωπικό των διαφόρων χώρων εκπαίδευσης ΑΜΕΑ έχοντας συνειδητοποιήσει ότι χωρίς αυτήν δεν υπάρχει αποτέλεσμα. Όμως αυτό φαίνεται ότι δεν αρκεί.
Τελειώνοντας θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε ( και το εννοούμε) όσους μας έδωσαν, άθελά τους, την ευκαιρία, μέσω της παρουσίας τους στα Μ.Μ.Ε , να τοποθετηθούμε.


[Τα μέλη του προσωπικού του ΚΔΑΠ ΜΕΑ: Καλλιόπη Κουρίδου- κλινική ψυχολόγος/Διευθύντρια, Βασιλική Κουτελάκη – κοινωνική λειτουργός, Μαρία Σκουλά- εργοθεραπεύτρια, Αγγέλα Ξύδα- Γυμνάστρια, Δέσποινα Ουζουνίδου- Επιμελήτρια κοινωνικής πρόνοιας, Εύη Μισετζή – Εκπαιδεύτρια, Ελευθερία Μεργέ – γεωπόνος/εκπαιδεύτρια, Δημήτρης Φουντούλης – εκπαιδευτής ξυλουργός, Γιάννης Γεωργούλης- οδηγός, Ελένη Ποδιά – εκπαιδεύτρια ειδικής αγωγής, Νίκη Δοντά – υπεύθυνη καθαριότητας, Αγγελική Χαψιά- κοινωνική φροντίστρια, Μιχάλης Γιοβανάκης- εκπαιδευτής ειδικής αγωγής].