Αρχική Απόψεις Aρθρα Διονύσης Λεϊμονής: για την ημέρα του “λευκού μπαστουνιού”

Διονύσης Λεϊμονής: για την ημέρα του “λευκού μπαστουνιού”

9

 Με ευκαιρία την ημέρα του Λευκού Μπαστουνιού (15/10) θα ήθελα να καταθέσω την προσωπική μου εμπειρία από το χώρο των τυφλών ατόμων. Μέχρι πριν λίγο καιρό δεν είχα καμία επαφή με άτομα που αντιμετωπίζουν προβλήματα όρασης. Παρόλα αυτά η έμπνευση με οδήγησε να γράψω ένα διήγημα με τίτλο “Ζωή απ’ τα χαλάσματα” στο οποίο ο ήρωας είναι ένας νεαρός φοιτητής που από τη μια στιγμή στην άλλη από ένα τροχαίο χάνει το φως του και ο αγώνας του να επιβιώσει σ’ έναν κόσμο που είναι φτιαγμένος μόνο για τους αρτιμελείς. Το διήγημα αυτό, όπως ξέρετε βραβεύτηκε και όταν άρχισε να δημοσιεύεται σε περιοδικά, το διάβασαν τυφλοί μαθητές και τυφλές δασκάλες του ΚΕΑΤ(Κέντρο Εκπαίδευσης και αποκατάστασης Τυφλών). Μετά από επικοινωνία του Κέντρου μαζί μου θέλησα να γνωρίσω από κοντά αυτόν τον άγνωστο κόσμο κι έτσι βρέθηκα ανάμεσα στα άτομα αυτά. Στην αρχή σοκαρίστηκα από τη διαφορετικότητα. Γρήγορα όμως η έκπληξη μετατράπηκε σε θαυμασμό για τη δύναμη και την αξιοσύνη ανθρώπων που πολλοί θεωρούν “πάσχοντες” και “καταδικασμένους”. Αντιλήφθηκα λοιπόν πόσο αδικημένοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι όχι τόσο από το Θεό ή τη μοίρα αλλά από μας τους ίδιους τους συνανθρώπους τους. Παρακολούθησα από κοντά τον αγώνα των λειτουργών του Κέντρου για την κοινωνικοποίηση κι ανεξαρτητοποίησή τους, ώστε να μπορούν να στέκονται στα πόδια τους χωρίς να πρέπει να επιβιώνουν παρασιτικά. Αναλογιζόμενος το μέλλον των τυφλών παιδιών μετά το Δημοτικό όπου έχουν την ευκαιρία να λάβουν εκπαίδευση στα ειδικά σχολεία, αντιλήφθηκα πως στο Γυμνάσιο πρέπει απλά να επαιτούν να τους αποδεχτούμε σε μια αίθουσα διδασκαλίας προγραμματισμένη να παρέχει γνώσεις στους βλέποντες. ΄Ετσι αποφάσισα να κάνω κάτι για εκείνους τους μαθητές που ίσως κάποτε με χρειαστούν μα κυρίως επειδή ένιωσα πως έτσι θα έκανα κάτι σημαντικό για μένα τον ίδιο. Με την πολύτιμη καθοδήγηση των ανθρώπων του ΚΕΑΤ αλλά και παρακολουθώντας στο εαρινό εξάμηνο δύο αντικείμενα (θεωρητικό και πρακτικό) του τμήματος ειδικής αγωγής Θεσσαλίας έμαθα τη γλώσσα Braille και αισθάνομαι μεγάλη ικανοποίηση γι αυτό. Ο λόγος που θέλησα να μπω σ’’ αυτήν τη διαδικασία ήταν ότι αν στην πορεία της καθηγητικής μου σταδιοδρομίας βρεθεί στην τάξη μου ένας μαθητής με προβλήματα όρασης να μπορώ να τον αντιμετωπίσω όχι σαν μια ιδιαίτερη περίπτωση, μια προβληματική μονάδα, αλλά σαν έναν από τους μαθητές του τμήματος έχοντας τη δυνατότητα να επικοινωνώ γραπτά στη γλώσσα του, διορθώνοντας τα γραπτά του, παρέχοντάς του σημειώσεις όπως στα υπόλοιπα παιδιά. Η διαδικασία αυτή πραγματικά με γέμισε χαρά και ικανοποίηση αλλά και αυτοπεποίθηση πως αν χρειαστεί να αντιμετωπίσω μια τέτοια περίπτωση δε θα πανικοβληθώ, δε θα τα χάσω και κυρίως δε θα “πετάξω” το μαθητή σ’ ένα θρανίο ρίχνοντας το στην απομόνωση του συμβατικού ακροατή”.
Κύριε Σπανέ, οι παγκόσμιες ημέρες – το έχω γράψει κι άλλες φορές σε άρθρα μου- εμένα δε μου λένε πραγματικά τίποτα, αν δεν αποτελούν το έναυσμα για ανάληψη πρωτοβουλιών, ώστε να ελαχιστοποιούνται οι αδικίες απέναντι σε “μειονότητες” που βιώνουν πέρα από το προσωπικό τους δράμα την εγκατάλειψη και την αδιαφορία των γύρω τους.
ΥΓ. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων θέλω να ξεκαθαρίσω πως το σχετικό διήγημα δεν πωλείται και επομένως καμιά χρησιμοθηρική διάθεση δεν με σπρώχνει να γράψω αυτό το άρθρο. Βεβαίως χαρίζεται με πολλή αγάπη σε όσους επιθυμούν να το διαβάσουν.


Διονύσης Λεϊμονής
φιλόλογος

Διαφήμιση
Προηγούμενο άρθροΔελτίο καιρού για τα… επόμενα 100 χρόνια, του Τάσου Σαραντή
Επόμενο άρθροΜάθετε Μπριτζ…τώρα και στη Χίο