Αρχική Ομογένεια Επιστολή από την Ομογένεια

Επιστολή από την Ομογένεια

40

Επιστολή έφθασε στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο της εφημερίδας μας από μια ομογενή μας που γεννήθηκε στη Χϊο αλλά σήμερα ζει στο εξωτερικό.
Δημοσιεύομαι την επιστολή αυτή που σχολιάζει τα προβλήματα του τόπου, τις «φαγωμάρες» και πως φτάνουν μέχρι τους χιώτες που ζουν έξω από το νησί και καταλήγει με το σχόλιο ότι «υπάρχουν τόσα πολλά που όλοι μας μπορούμε να προσφέρουμε, αρκεί να υπάρχει κοινή θέληση, στόχος και οργάνωση». Η μόνη μας παρέμβαση στο κείμενο αφορά τυχόν ορθογραφικά και συντακτικά λάθη.


” Γεια σας,
συγχαρητήρια για την πολύ προσεγμένη και μελετημένη σελίδα σας και πάρα πολλά θερμά ευχαριστήρια για την ευκαιρία που προσφέρετε σε μας τους απόδημους έλληνες να έχουμε άμεση επαφή με τον τόπο της γέννησης μας. (Κάπου εδώ πρέπει να ομολογήσω, μια και είναι πολύ φανερό, ότι λείπω αρκετά χρόνια από την Ελλάδα και τα ελληνικά μου είναι του δημοτικού.)
Η Χίος είναι ο τόπος που γεννήθηκα, “το νησί μου” όπως μ’ αρέσει να λέω ως απάντηση σε όσους ρωτούν για την καταγωγή μου. Φανταστείτε τον ενθουσιασμό μου κα8ε φορά που αντικρίζω αυτή τη λέξη “ΧΙΟΣ” στην επικαιρότητα. Κάθε φωτογραφία του νησιού μας, φέρνει στην μνήμη μου κάτι γνώριμο, κάτι από τα παιδικά μου χρόνια. Στην προβολή ονόματος του ενός ή του άλλου κατοίκου του νησιού, ψάχνω να βρω κάτι το γνώριμο. Παιδιά που κάποτε ήταν συμμαθητές μου στο 1ο Δημοτικό της Χίου τώρα είναι μέλη της τοπικής αυτοδιοίκησης. Άλλα ονόματα μου θυμίζουν παιδιά που έπαιζα μαζί τους στα Καμπόχωρα (οι Βαβύλοι είναι το χωριό του πατέρα μου) και άλλα στην όμορφη Λαγκάδα, το χωριό της μητέρας μου.
Η περηφάνια μου για το νησί μας είναι αφάνταστα μεγάλη όμως μετριάζεται με την λύπη μου, – λύπη που αισθάνομαι όταν διαβάζω για “τσακωμούς”, “παρεξηγήσεις”, “χάος”, “δωροδοκίες”, “ψευτοεγω’ι’σμους” και τέτοιου είδους ασυναρτησίες στην Νομαρχία, Δημαρχία, στα διάφορα σωματεία, ενώσεις, και συλλόγους της τοπικής διοίκησης. Η προσβολή είναι μεγάλη όταν βρίσκομαι με άλλα μέλη της ελληνικής ομογένειας, εδώ στην Ουάσινγκτον (ΗΠΑ) – ενώ εγώ λέω με θαυμασμό ότι κατάγομαι από τη Χίο ο συνομιλητής μου εκφράζει ένα ” Α αα κατάλαβα!”
Πότε πρόκειται να σταματήσουν αυτά τα προσωπικά συμφέροντα στο νησί μας; Πότε θα φροντίσουν αυτοί που “στρογγυλοκάθονται” στις υπεύθυνες, αναπαυτικές πολυθρόνες της τοπικής διοίκησης να πράξουν “Θετικά” για το κοινό συμφέρον των κατοίκων και του νησιού μας? Ποια είναι τα έργα που πράττουν για την σωστή ανάπτυξη της παιδείας; -για όλα τα παιδιά – φτωχά και πλούσια– όχι μόνο ότι αφορά τα παιδιά των πλούσιων καταστηματαρχών και αναδειγμένων προσωπικοτήτων του νησιού.
Τι κάνει η διοίκηση για τους ηλικιωμένους κατοίκους; Ποια είναι η ιατρική περίθαλψη για τους άπορους και για κατοίκους των απόκρημνων χωριών όπως τα Κουρούνα π.χ.; Γνωρίζω ότι η Α.Χ.Ε.Π.Α. έχει επανειλημμένως βοηθήσει το Νοσοκομείο Χίου, όμως το νοσοκομείο παραμένει στην ίδια θλιβερή κατάσταση εδώ και δεκαετίες. Τι κάνει η Μητρόπολη Χίου με όλες τις εισπράξεις από τους πολλαπλούς εράνους κάθε χρόνο; Γιατί ακόμη υπάρχουν “ζητιάνοι” σε κα8ε γωνιά της Χώρας; Τι σχέδια κάνουν για τη μείωση της ανεργίας; Γιατί τα μοναστήρια, που στεγάζουν τόσους ιστορικούς πλούτους του νησιού είναι ετοιμόρροπα (π.χ. Νέα Μονή)?
Πολλές φορές έχω δει στα νέα μαζικής ενημέρωσης να προβάλλεται το νησί μας και να έχουν πλημμυρίσει πάρα πολλές οικίες, δρόμοι, καταστήματα. Το νησί όμως, απ’ ότι γνωρίζω, είναι σε μόνιμη κατάσταση ανυδρίας. Τι γίνεται με τα υδατικά έργα; Πότε θα ολοκληρωθούν?
Όσο για τη νεολαία του νησιού, όλα αυτά τα παιδιά που σπαταλούν τις ώρες τους στις “αιώνιες” βόλτες της Απλωταριάς, στο Βουνάκι, στην Προκυμαία…ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! – ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΤΗΣ ΧΙΟΥ– ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ– γιατί δεν χρησιμοποιείται ο άσκοπος χρόνος τους σε κάτι ωφέλιμο για το νησί;
Θα μπορούσαν να ασχοληθούν με τον καθαρισμό του περιβάλλοντος. Οι ακτές του νησιού είναι γεμάτες από σκουπίδια και διάφορα αχρηστεμένα αντικείμενα, – πιστεύω πως αν προσφέρονταν στα άσχολα παιδιά κάποια οικονομική ενίσχυση από τη Δημαρχία, θα μπορούσαν να αναλάβουν ένα τέτοιου είδους έργο. Υπάρχουν τόσα πολλά που όλοι μας μπορούμε να προσφέρουμε, αρκεί να υπάρχει κοινή θέληση, στόχος και οργάνωση.
Αρκετά ως εδώ. Εύχομαι, αλλά δεν περιμένω να αλλάξουν τα σημερινά συμβάντα στο νησί μας. Πάντως θα συνεχίζω να ελπίζω και όποτε βρίσκομαι στο λατρευτό, αγαπημένο μου έδαφος του, να μπορώ να προσφέρω κάτι το θετικό και ίσως κάποια μέρα οι απόγονοι μου να πράξουν το ίδιο.
Φιλικούς Χαιρετισμούς- Καλό Πάσχα!
Ειρήνη Χάμιλτον (Νικολακης-Τσορα’ι’δη)”