Αρχική Απόψεις Συνεντεύξεις ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΙΕΡΗ, του Γιώργου Παπαδόπουλου

ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΙΕΡΗ, του Γιώργου Παπαδόπουλου

41

 ΓΕΓΟΝΟΤΑ  ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ  ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ  ΙΕΡΗ
Του  Γιώργου Παπαδόπουλου – Αντιδημάρχου  Χίου


 Τα  γεγονότα  αυτά  επαναλαμβάνονται  αρκετές  φορές  κατά  τη  διάρκεια  του  έτους,  όμως  την  περίοδο  αυτή  το  κλίμα  που  αποπνέεται  μέσα  από  τα  συναισθήματα  χαρμολύπης  της  Μεγάλης  Εβδομάδας  και  του  Πάσχα,  δημιουργούν  ένα  ιδιαίτερο  κλίμα  κατάνυξης  στην  ψυχή  μας  και  γρανιτώνουν  το  φρόνημα  και  τις  ιδέες  μας.
 Τα  δημοτικά  μου  καθήκοντα  στον  Οργανισμό  Πρόνοιας  με  οδήγησαν  την  Μεγάλη  Τετάρτη  στο  ΄΄Σκυλίτσειο΄΄  Νοσοκομείο  μας.  Στον  χώρο  που  συνάνθρωποί  μας  αναζητούν  τη  θεραπεία  του  σώματός  τους  και  που  με  τη  σειρά  της  θα  ανακουφίσει  την  ψυχή.
 Υποχρέωση  ιερή  έναντι  ανθρώπων  που  είτε  έμειναν  μόνοι  στον  κόσμο  αυτό  είτε  ο  ψεύτικος  γυάλινος  κόσμος  μας  τους  οδήγησε  τις  Άγιες  τούτες  Ημέρες  σε  έναν  θάλαμο  αναρρωτηρίου,  στο  κρεβάτι  του  πόνου  και  της  μοναξιάς.
 Δυο  κουβέντες  ανθρωπιάς,  ένα  συμβολικό  δώρο,  δυο  λόγια  για  το  νόημα  των  ημερών,  ένα  άκουσμα  συμπαράστασης  έρχονται  σαν  βάλσαμο στην  ψυχή  των  ασθενών.
 Κάποιοι  συγκινήθηκαν  και  ζήτησαν  τον  Πνευματικό  Ιερέα  του  Ιδρύματος  να  εξομολογηθούν.  Δεν  δίστασα  να  τον  καλέσω  αμέσως  στο  τηλέφωνο.  Κάθε  λεπτό  που  περνά,  σκέφθηκα,  πολύτιμο  για  τη  σωτηρία  του  ανθρώπου.
 Με  βαρύ  αίσθημα  ευθύνης  στις  πλάτες  μας,  φορτωμένο  από  τους  πόθους,  τις  απογοητεύσεις  αλλά  και  τις  ελπίδες  των  ασθενών  μας  φίλων  πορευθήκαμε  για  το  επόμενο  στάδιο,  με  μιαν  ανάλαφρη  ικανοποίηση  στα  εσώψυχά  μας  ότι  πράξαμε  κάτι  το  ελάχιστο  γι΄ αυτούς  που  μας  είχαν  ανάγκη  όλους,  μα  έβρισκαν  ερμητικά  την  πόρτα  κλειστή  στο  κάλεσμα  βοήθειας  και  ζεστασιάς  που  απηύθυναν  καρτερικά.
 Μέρος  δεύτερο.  Μεγάλη  Πέμπτη  μεσημέρι.  Οι  βαριές  σιδερόπορτες  των  δικαστικών  Φυλακών  της  Χίου  άνοιξαν  για  να  τις  επισκεφθούμε.  153  δέματα  με  είδη  καθαριότητας  και  πρώτης  ανάγκης  θα  δοθούν  από  τον  Δ.Ο.Π.  σε  ισάριθμους  κρατούμενους.
 Άνθρωποι  γεμάτοι  απορία  και  θλίψη.  Άλλοι  με  γνώση  των  συνεπειών  που  οι  πράξεις  τους  προξένησαν  και  άλλοι  δίχως  καλά – καλά  να  έχουν  ακόμη  συνειδητοποιήσει  το  πως  και  το  γιατί  βρέθηκαν  στο  πίσω  μέρος  του  κελιού.
 Συγκινήθηκα  από  τρία  πράγματα: Το  πρώτο  ήταν  το  σφίξιμο  του  χεριού  από  όλους  τους  φυλακισμένους.  Κάτι  μέσα  μου  έσπασε  όταν  αντίκρισα  τους  αλλοδαπούς  κρατούμενους  να  τρέχουν  μέσα  στα  κελιά  για  να  μας  σφίξουν  το  χέρι  πριν  προλάβουμε  να  φύγουμε,  λες  και  κάτι  ήθελαν  να  μας  πουν.  Αυτό  έγινε  κατανοητό  στη  σκέψη  μου  μόλις  κατάλαβα  πως  ήμασταν  οι  μόνοι  επισκέπτες  που  θα έβλεπαν  το  Πάσχα  μέσα  στα  κελιά  τους.  Τι  να  τα  κάνεις  τα  δώρα  όταν  δεν  υπάρχει  ανθρώπινη  επαφή…
 Το  δεύτερο  που  με  συγκίνησε  ήταν  η  περιποίηση  και  ο  ζήλος  που  έχουν  δείξει  ορισμένοι  για το  ναίδριο  του  Αγίου  Ελευθερίου.  Το  ναίδριο  προήλθε  από  τη  μετατροπή  ενός  κελιού  σε  Εκκλησία  την  οποία,  μάλιστα,  εγκαινίασε  πριν  από  15  περίπου  χρόνια  ο  Σεβασμιώτατος  Μητροπολίτης  μας.  Θυμάμαι  τότε,  ότι  ήταν  τη  χρονιά  που  χειροθετήθηκα  Αναγνώστης,  μαθητής  ων  της  Α΄ Γυμνασίου  και  με  τα  χρήματα  που  είχα  συγκεντρώσει  το  καλοκαίρι  που  δούλευα  σε  φαρμακείο  αγόρασα  έναν  Απόστολο (βιβλίο  με  τα  Αποστολικά  αναγνώσματα  για  τη  Θεία  Λειτουργία)  και  το  δώρισα  στο  ναίδριο  αυτό  των  Φυλακών  όπου  χρησιμοποιείται  μέχρι  σήμερα.   
 Πόσες  ψυχές,  άραγε,  θα  απόθεσαν  από  τότε  στην  εικόνα  του  Αγίου  Ελευθερίου  τους  καημούς,  τις  πίκρες  και  τα  βάσανά  τους (!).  Και  πόσες  άλλες  λούστηκαν  με  το  φως  της  Θείας  Χάριτος  όταν  προσήλθαν  με  πόνο  ψυχής  για  τη  μετάληψη  του  Σώματος  και  Αίματος  Χριστού (!).  Ρίγος  διακατέχει  όσους  το  σκέπτονται  συνειδητά.
 Το  τρίτο,  λίαν  συγκινητικό  και  ελπιδοφόρο,  ήταν  το  γεγονός  ότι  κάποιοι  κρατούμενοι  μαζί  με  τον  Δ/ντη  μας  ζήτησαν  να  κάνουμε  κάποια  εκδήλωση  μουσικού  ή  πολιτιστικού  χαρακτήρα  στον  χώρο  των  Φυλακών.
 Δεν  δίστασα  αμέσως  να  καλέσω  τον  συνάδελφο  Αντιδήμαρχο  Πολιτισμού  για  κάτι  τέτοιο,  ο  οποίος  ήταν  ήδη  ενημερωμένος.  Αποφασίσαμε  από  κοινού,  Δήμος  και  φυλακές,  να  διοργανώσουμε  κάτι  σύντομα.
 Μετά  την  δίωρη,  περίπου,  παραμονή μας  εντός  και  εκτός  του  χώρου  αποχωρήσαμε,  ανανεώνοντας  το  ραντεβού  μας  ερχόμενοι  την  επόμενη  φορά  με  άλλου  είδους  δώρα,  ψυχαγωγικού  χαρακτήρα.
 Δεν  πρόλαβα  να  βγω  από  την  κεντρική  πύλη  της  Φυλακής  όταν  με  ζήτησε  στο  τηλέφωνο  η  Κοινωνική  Λειτουργός  του  Νοσοκομείου.  Είχε  πεθάνει  ένας  δυστυχής  αλκοολικός  άπορος. Γύριζε  μες  τους  δρόμους  και  κοιμόταν  τη  νύχτα  στα  παγκάκια.  Όπως  είχαμε  φροντίσει  άλλους  δυο,  τους  οποίους  καταφέραμε  να  πάρουμε  από  τα  παγκάκια  του  κήπου  και  να  εντάξουμε  στην  τοπική  μας  κοινωνία,  φροντίσαμε  για  κατάλυμα  εδώ  και  δυο  χρόνια  αλλά  δεν  ήθελε  να  πάει  παρά  τις  συνεχείς  επίπονες  πιέσεις  μας.  Είχαμε  φροντίσει  και  για  την  απεξάρτησή  του  στέλνοντάς  τον  3  φορές  στην  Αθήνα,  όμως  και  πάλι  κυλούσε  μετά από  1-2  μήνες  στην  μάστιγα  της  φθοροποιού  μέθης.
       Ήταν  μια  εξαιρετικά  δύσκολη  περίπτωση.  Ο  Θεός  να  τον  αναπαύσει.  Εμείς  κληθήκαμε  για  τελευταία  φορά  να  ασχοληθούμε  μαζί  του,  καλύπτοντας το μεγαλύτερο μέρος για τη δαπάνη της κηδείας και ταφής του.
      Η  Κυριακή  του  Πάσχα  μας  έφερε  σε  ένα  αγαπημένο  σ΄ εμένα  ίδρυμα  κοινωνικής  προστασίας  στον  τόπο,  το  Γηροκομείο  ΄΄ΖΩΡΖΗΣ  ΜΙΧΑΛΗΝΟΣ΄΄  στον  Κάμπο.
      Το  ίδρυμα  αυτό  το  αγάπησα  διότι  από  μαθητής  Δημοτικού  αλλά  και  στη  συνέχεια  Γυμνασίου και  Λυκείου  είχα  εντρυφήσει  στα  προστάγματα  της  συνείδησής  μου  και  τις  παραινέσεις  των  Κατηχητών  μου,  των  κ.κ.  Ευάγγελου  Ζύμαρη  και  Ευάγγελου  Αλιβάνογλου αρχικά  και  των  Αρχιμανδριτών  π.  Νίκωνος  Χαρέα  και  π.  Γεωργίου  Λιαδή  στη  συνέχεια,  ότι  από  τα  κύρια  μελήματά  μας  είναι  η  συχνή  επίσκεψη  στους  χώρους  των  Οίκων  Ευγηρίας  για  τη συμπαράσταση  των  εκεί  διαβιούντων  αφενός  και  για  τη  δική  μας  ψυχική  καλλιέργεια  και  διαμόρφωση  προσωπικότητας  με  υγιή  κοινωνική  υπόσταση  αφετέρου.
      Στον  χώρο  του  Γηροκομείου  ήλθαν  στο  μυαλό  μας  οι  ίδιες  σκέψεις,  αυτές  που  έρχονται  όσες  φορές  το  επισκεφθούμε.  Άραγε  οι  άνθρωποι  αυτοί  πως  έφθασαν  μέχρι  εδώ,  πως  ζούσαν,  τι  να  αισθάνονται  σήμερα …
      Η  περιήγηση  από  τον  Δ/ντη,  την  Πρόεδρο  και  τα  μέλη  της  Διοικούσας  Επιτροπής  συνεχίστηκε  σε  όλους  τους  χώρους  των  κτιριακών  εγκαταστάσεων.
      Χαρήκαμε,  πραγματικά,  για  την  αισθητή  βελτίωση  των  χώρων,  την  καλή  παροχή  υπηρεσιών,  την  άριστη  ποιότητα  των  φαγητών  και  την  προθυμία  των  εργαζομένων.
      Επίσης  με  χαρά  διαπίστωσα  ότι  ένας  θάλαμος  του  Ιδρύματος  μετατράπηκε  σε  Ναό  κι  έτσι  η  Θεία  Λειτουργία  δεν  τελείται  πλέον  σε  ένα  τραπέζι  μέσα  στο  καθιστικό  αλλά  σε  ιδιαίτερο  χώρο.  Πιστεύω  να  καθιερωθεί  και  επισήμως  με  θυρανοίξια  προς  τιμήν  των  Αγίων  Ιωάννου  του  Ελεήμονος  και  Στεφάνου  του  Γηροκόμου,  αμφοτέρων  προστατών  των  γερόντων.  Ας  το  ερευνήσει  αυτό  η  Διοικούσα  Επιτροπή  του  ιδρύματος.
      Ο  Αναστάσιμος  χαιρετισμός  και  οι  ευχές  μας  για  υγεία  και  δύναμη   κυριάρχησαν  στους  διαλόγους  μας  με  τους  γέροντες  οι  οποίοι  ήσαν  προθυμοποιημένοι να  μας  μιλούν  επί  ώρες  για  τη  ζωή  τους.
      Αναχωρήσαμε  κι  από  εκεί,  έχοντας  παραθέσει  το  Πασχαλινό  γεύμα  και  έχοντας  δώσει  την  υπόσχεση  να  συνεχίσουμε  όσο  μπορούμε  κι  ακόμη  περισσότερο  να  ενισχύουμε  οικονομικά  το  ίδρυμα  για  την  κάλυψη  των  λειτουργικών  του  αναγκών  και  τη  συνέχιση  του  φιλανθρωπικού  του  έργου.
      Κινήσαμε  ο  καθένας  για το  σπίτι  του,  πλημμυρισμένοι  από  το θεϊκό  φως  της  Ανάστασης  του  Κυρίου  και  τη  θύμηση  των  επισκέψεων  που  κάναμε.
         Τι άλλο θα μπορούσαμε να πράξουμε?  Μέσα μας πιστεύουμε πολλά ακόμη.
      Χρειάζεται,  όμως,  θάρρος  και  ελπίδα.  Και  η  πεποίθηση  πως  με τέτοιες  πράξεις  από  όλους μας  και  τον  καθένα  ξεχωριστά  υπάρχει  μέχρι  σήμερα  το  αίσθημα  της  ανθρωπιάς,  μιας  ανθρωπιάς  εσώψυχης,  ανόθευτης,  ανυπόκριτης,  αφιλοκερδούς,  που  οδηγεί  στο  δρόμο  της  αληθινής  ευτυχίας  για  την  καρδιά,  το  μυαλό  και  τη  συνείδηση  όσων  πραγματικά  θέλουν  να  τον  ακολουθήσουν,  έναντι  οποιουδήποτε  τιμήματος  και  εμποδίου  στην  καθημερινή  τους  ζωή.
      Χριστός  Ανέστη (!).  Χρόνια  πολλά.