Αρχική Απόψεις Aρθρα Αλέξης Παπαχελάς στην Καθημερινή: Το δέλεαρ του πολιτικού χρήματος

Αλέξης Παπαχελάς στην Καθημερινή: Το δέλεαρ του πολιτικού χρήματος

10

Πόσο εύκολο είναι για έναν πολιτικό να γλιστρήσει στον κατήφορο της διαφθοράς; Η απάντηση, για όποιον έχει λίγο «περπατήσει» την πολιτική πιάτσα, είναι: «εξαιρετικά εύκολο». Ενας υποψήφιος μεσαίου νομού χρειάζεται περί τις 300.000-500.000 ευρώ για να έχει παρουσία τα τέσσερα χρόνια πριν από τις εκλογές αλλά και για να κάνει μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή προεκλογική εκστρατεία. Σε αυτό το ποσό συμπεριλαμβάνονται τα εκλογικά κέντρα, οι πληρωμές «κάτω από το τραπέζι» σε τοπικές εφημερίδες και κανάλια, οι μισθοί των συνεργατών του και άλλα έξοδα. Τα λεφτά είναι πολλά, ιδιαιτέρως για κάποιον που δεν έχει προσωπική περιουσία.


Αίφνης, όμως εμφανίζονται διάφοροι «φίλοι». Ο ένας προσφέρεται να βρει χρήματα από μικρομεσαίους επιχειρηματίες, ο άλλος από ιδιοκτήτες νυκτερινών κέντρων που έχουν άφθονο μαύρο χρήμα να μοιράσουν. Αν ο υποψήφιος προέρχεται από την τοπική αυτοδιοίκηση, όπου έχει μεταφερθεί ένα μεγάλο κομμάτι της διαφθοράς, τα χρήματα έρχονται από εκείνους που ζούσαν με τα κονδύλια του νομού ή του δήμου. Οι πρόθυμοι φίλοι αρχίζουν παράλληλα να βρίσκουν πρακτικές λύσεις σε σημαντικά προβλήματα: ένα διαμέρισμα για να μένει ο υποψήφιος σε κάποια πόλη, ένα αυτοκίνητο από «φίλο έμπορο» για τις μετακινήσεις του, ένα «φίλο διαφημιστή» που μπορεί να κάνει σχεδόν τζάμπα την καμπάνια.


Χωρίς ακριβώς να καταλάβει το τι έχει συμβεί, ο υποψήφιος μπλέκεται σε έναν κυκεώνα υποχρεώσεων και ανεξόφλητων γραμματίων. Σε κάποιο σημείο, κουρασμένος από τις συνεχείς του υποχρεώσεις, σταματάει να ρωτάει καν «βρε παιδιά, τον ξέρουμε αυτόν που μας δίνει το αυτοκίνητο; Μήπως είναι απατεώνας;». Οι συσσωρευμένες μικροεξυπηρετήσεις αλλά και οι οικονομικές εισφορές μοιάζουν τόσο βολικές και λογικές μετά από λίγο…


Σε αυτό το δίκτυο των «φίλων», κομβικό ρόλο παίζουν πάντοτε 2-3 «γάτοι» που είναι άλλοτε εφοριακοί και άλλοτε δάσκαλοι. Αν ο υποψήφιος εκλεγεί βουλευτής, η προεκλογική τους συνεισφορά τούς ωθεί στη θέση του διευθυντή του γραφείου του βουλευτή, αν πάλι γίνει υπουργός τότε πια χρήζονται σύμβουλοι ή ειδικοί γραμματείς. Η μέθοδος της απόσπασης, που εμφανίζεται ως φτηνή, αποδεικνύεται πολύ ακριβή όταν ο αποσπασμένος υπάλληλος χρησιμοποιεί την δύναμή του για να αυξήσει τα έσοδά του.


Οσο για τους «φίλους», αρχίζουν να αναζητούν την απόδοση των χρημάτων που επένδυσαν στον χθεσινό… υποψήφιο. Κανείς εξ αυτών δεν το έκανε από ρομαντισμό ή προσωπική συμπάθεια. «Ο Γιάννης που μας είχε βοηθήσει με το εκλογικό κέντρο έχει μια επιχείρηση και θέλει μια δουλειά. Να του τη δώσουμε και θα τα κανονίσω εγώ να είναι ΟΚ με τον νόμο», είναι η εισήγηση του συμβούλου. Ο υπουργός δίνει το πράσινο φως, καθώς σκέπτεται την επανεκλογή του και εκεί αρχίζει το ολισθηρό μονοπάτι της διαφθοράς, όπου η εξυπηρέτηση μεταφράζεται σε κομπίνα.


Το άρθρο του Αλέξη Παπαχελά δημοσιέυθηκε στην μόνιμη στήλη του, στην Καθημερινή της Κυριακής 24 Σεπτεμβρίου 2006