Αρχική Νέα Τοπικά «Χάσαμε κάθε ελπίδα»

«Χάσαμε κάθε ελπίδα»

17

Ιδιαίτερη όξυνση παρουσιάζει από το καλοκαίρι το κύμα προσφύγων που παράνομα περνούν στη Χίο, προερχόμενοι κυρίως από τις μικρασιατικές ακτές με τη χρήση μικρών πλαστικών λέμβων ή μεγαλύτερων ξύλινων σκαφών. Μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου στο Κέντρο Κράτησης Προσφύγων, που βρίσκεται περίπου 10 χιλιόμετρα από την πόλη της Χίου, στην περιοχή Μερσινίδι, «φιλοξενούνταν» περίπου 200 άτομα.

Οι υποδομές, φτιαγμένες πριν από περίπου 4 χρόνια από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χίου, έχουν πλέον υποστεί σημαντικές φθορές, πράγμα που ανάγκασε τους πρόσφυγες να ανεβούν στις στέγες των λυόμενων κατασκευών του καταυλισμού στις 25 Σεπτεμβρίου για να διαμαρτυρηθούν για τις συνθήκες διαβίωσής τους, δημοσιοποιώντας σε γράμμα τους τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν μέσω της Επιτροπής Αλληλεγγύης στους πρόσφυγες.


«Εμείς οι πρόσφυγες σ’ αυτό το στρατόπεδο (του Μερσυνιδίου) χάσαμε κάθε ελπίδα ακόμη και για να μπορούμε να παραπονιόμαστε, γι’ αυτό απευθυνόμαστε σε σας, σαν την τελευταία μας ελπίδα.


Μετά από πολλές κραυγές και διαμαρτυρίες για τις συνθήκες και την κατάστασή μας εδώ, κανείς δεν έχει ενδιαφερθεί. Είμαστε σχεδόν 225 άνθρωποι σ’ αυτό το στρατόπεδο εδώ και δύο εβδομάδες, και 190 εδώ και ένα μήνα, και ξέρουμε ότι στο στρατόπεδο αυτό μπορούν να παραμείνουν μόνο 108 άτομα. Σχεδόν 21 άνθρωποι μένουν σε κάθε οικίσκο και κοιμούνται ο ένας πάνω στον άλλο. Σχεδόν 90 δεν έχουν παντόφλες, ρούχα, φλιτζάνια, σαπούνι και κουβέρτες. Οι τουαλέτες είναι κατεστραμμένες και πολλά δωμάτια είναι γεμάτα με βρώμικα νερά που μας εμποδίζουν ακόμη και να κοιμηθούμε. Οι ασθένειες πολλαπλασιάζονται και για τους αρρώστους κανείς δεν νοιάζεται, ενώ η αστυνομία μάς δίνει “panadol”. Δύο γεύματα δεν αρκούν. Το ψωμί είναι σαν πέτρα και κάποιες φορές το φαγητό είναι χαλασμένο. Ο αυξανόμενος αριθμός των κρατουμένων δημιουργεί περισσότερα προβλήματα άθελά μας.


Αισθανόμαστε ότι είμαστε σε μια απομονωμένη φυλακή, κανείς δεν μας μιλά, και όταν ενημερώνουμε την αστυνομία, λένε ότι δεν είναι δική τους αρμοδιότητα. Γι’ αυτό σας παρακαλούμε να ενημερώσετε οποιαδήποτε αρχή ή οργανισμό για να μας σώσει, γιατί οι συνθήκες έχουν γίνει αβάσταχτες και η κατάστασή μας είναι απάνθρωπη.


Δεν ξέρουμε ποιο είναι το έγκλημα που διαπράξαμε για να μας αξίζει τέτοια τιμωρία και σκληρή αντιμετώπιση. Ξεφύγαμε από τον πόλεμο, τη φτώχεια, την καταπίεση και επιθέσεις γενοκτονίας και ήρθαμε εδώ για να βρούμε καταφύγιο σε γη ειρήνης.


Απευθύνουμε έκκληση σε κάθε Επιτροπή, τον Ερυθρό Σταυρό, των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τα Ηνωμένα Εθνη και κάθε Αρχή.


Απευθύνουμε έκκληση στην Ελλάδα και την πολιτισμένη Ευρώπη.


Οι κρατούμενοι στο Μερσυνίδι»


Ο αντινομάρχης Παντελής Στεφάνου αναγνώρισε τα προβλήματα που υπάρχουν στο κέντρο κράτησης και ειδικά τις σημαντικές φθορές στους οικίσκους εξαιτίας των διαρροών νερού από τα μπάνια, πρόβλημα που μεγαλώνει καθώς στον κάθε οικίσκο βρίσκεται μεγαλύτερος αριθμός ατόμων από τον προβλεπόμενο, με αποτέλεσμα κάποιοι να κοιμούνται στα γεμάτα υγρασία δάπεδα. Δόθηκε εντολή να γίνει προμήθεια 60 ράντζων, εξετάζεται η κατασκευή λουτρών εκτός των οικίσκων, έτσι ώστε να μειωθούν οι φθορές σ’ αυτά, ενώ δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές ελλείψεις σε άλλα είδη, όπως καταγγέλλεται.


Σε ό,τι αφορά το θέμα με το φαγητό, από την πλευρά του κ. αντινομάρχη σημειώθηκε ότι πράγματι το πρόβλημα με το πρωινό είναι υπαρκτό, όμως η ποσότητα και η ποιότητα του φαγητού είναι γενικά καλή (κάθε μήνα άλλο εστιατόριο της πόλης αναλαμβάνει τη σίτιση). Τόνισε εξάλλου ότι η παρούσα νομαρχιακή αρχή είχε φροντίσει να δημιουργηθεί ο σημερινός χώρος κράτησης, που σε καμιά περίπτωση δεν έχει σχέση με τις άθλιες συνθήκες κράτησης σε εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο που είχαν να αντιμετωπίσουν πριν από 4 χρόνια.


Το κέντρο επισκέπτεται εβδομαδιαίως αγροτικός γιατρός, ενώ πραγματοποιούνται μία επίσης φορά την εβδομάδα μεταφορές προς το Νοσοκομείο Χίου αυτών που παρουσιάζουν πρόβλημα υγείας, πέραν των επείγοντων περιστατικών.


Θυμίζουμε ότι τον περασμένο Ιούλιο η Επιτροπή Αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, που δραστηριοποιείται στη Χίο, είχε διαμαρτυρηθεί έντονα γιατί δεν επιτρεπόταν η είσοδος στον καταυλισμό μελών της, για να πετύχει τελικά έγκριση μίας επίσκεψης την εβδομάδα.

Του Θοδωρή Πυλιώτη, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία