Αρχική Απόψεις Aρθρα Στέλιος Τάτσης: «Στα ξένα είμαι Έλληνας και στην Ελλάδα ξένος»

Στέλιος Τάτσης: «Στα ξένα είμαι Έλληνας και στην Ελλάδα ξένος»

104

του Στέλιου Τάτση 

 

Κατά τις καλοκαιρινές μου διακοπές στη Χίο και σε μια από τις εξορμήσεις μου βρέθηκα στο μεσαιωνικό χωριό Αυγώνυμα. Ήταν απογευματάκι, πήγα εκεί με σκοπό ν’ απολαύσω το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα, η εικόνα του οποίου ίσως να μην υπάρχει δεύτερη σε όλο τον κόσμο.
Το Χωριό με τα πέτρινα σπίτια που μοιάζουν σαν μικρά φρούρια, βρίσκεται σε πολύ μεγάλο ύψος από τη θάλασσα και από τη βεράντα του εστιατορίου βλέπεις τον ήλιο που μοιάζει σαν ένα τεράστιο πορτοκάλι να βυθίζεται στα καταγάλανα νερά του Αιγαίου μας.
Στο κέντρο του χωριού υπάρχει μια αρκετά μεγάλη πλατεία, όπου βρίσκεται και η χωριοεκκλησιά πέτρινη κι αυτή. Προχώρησα με το αυτοκίνητο μέσα στο χωριό και παρκάρισα στην πλατία. Δεν πρόλαβα ν’ ανοίξω την πόρτα και ο καταστηματάρχης που έχει το εστιατόριό του επί της πλατείας μ’ άρπαξε από τα μούτρα. Δεν διάβασες την πινακίδα που υπάρχει στην είσοδο της πλατείας; Όχι δεν την πρόσεξα, του απάντησα. Τι γράφει η πινακίδα; Γράφει ότι απαγορεύεται το παρκάρισμα στην πλατεία. Εντάξει, συγγνώμη, θα φύγω. Θα παρκάρω αλλού, όμως υπάρχουν τόσα άλλα αυτοκίνητα που είναι παρκαρισμένα στην πλατεία, αυτά δεν σας πειράζουν; Όπως ήταν φυσικό δεν πήρα καμία απάντηση.
Πριν αλλάξω θέση πάρκινγκ περιεργαζόμουνα τον χώρο της πλατείας. Προσπαθούσα να διαβάσω τα’ όνομά της. Δεν υπήρχε καμία πινακίδα.
Δεν μου λέτε σας παρακαλώ, τους ρώτησα, τι έγινε η πινακίδα που έγραφε πλατεία Δημοσθένους Κωστάλου; Την είχα δει σε παλιότερή μου επίσκεψη. Για τον Αμερικάνο μιλάς; Συγχωριανός σας ήταν ο άνθρωπος και ζούσε στην Αμερική. Το όνομα της πλατείας άλλαξε, μου απάντησαν. Άλλος έλεγε ότι πήρε το όνομα του παπα-Ξενάκη και άλλος ότι ονομάζεται Πύργος.
Γνωρίζω πολύ καλά την ιστορία του Κώσταλου. Ήταν για πολλά χρόνια Πρόεδρος του Παγχιακού Συλλόγου Νέας Υόρκης «Ο Κοραής» και μάλιστα ένας από τους πλέον δραστήριους που υπηρέτησαν αυτή τη δακτυλοδεικτούμενη οργάνωση η οποία έχει προσφέρει τόσα πολλά στη Χίο. Ήταν εκείνος που μεταξύ των άλλων έφερε περί τους είκοσι μαθητές Γυμνασίου από τη Χίο στην Αμερική, τους εσπούδασε και έγιναν όλοι επιστήμονες. Γνωρίζω ακόμη ότι αυτός ο γίγαντας της προσφοράς τον καιρό που δεν είχατε σταγόνα νερό στο χωριό, με δικά του χρήματα, σας έφερε το νερό μπροστά στα σπίτια σας και γι’ αυτή την ευεργεσία του δώσατε το όνομά του στην πλατεία. Ναι όμως τα πράγματα άλλαξαν, το Χωριό ανήκει στο Δήμο και ο Δήμος κάνει κουμάντο. Όσα δεν φτάνει η αλεπού, μονολόγησα και έτσι όπως προχωρούσα προς το αυτοκίνητο μούρθαν στο νου τα λόγια των Αρχαίων προγόνων μας: «Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος!!..
Πήρα το αυτοκίνητό μου και την οικγένειά μου συντροφιά και παρκάρισα στο άλλο εστιατόριο.
Όταν ήλθε ο καταστηματάρχης να πάρει τις παραγγελίες του εξήγησα αυτά που μου συνέβησαν και η απάντησή του ήταν: «Δυστυχώς είμαστε ακόμη χωριάτες… δεν προήχθημεν σε χωρικούς». Ήταν κι αυτός ένας από τους λίγους που είχαν διαφωνήσει με την κακή πράξη.
Σε λίγο ο ήλιος άρχισε να χαμηλώνει και σιγά-σιγά ακούμπησε τον ορίζοντα κι άρχισε να βυθίζεται στη θάλασσα. Όταν βυθίστηκε εντελώς χάθηκε, βυθίστηκε και ο σπάνιος φυσικός πίνακας. Εκείνες που δεν βυθίσθηκαν ήταν οι σκέψεις μου από την πικρή διαπίστωση την οποία παρομοίωσα με το άγαλμα του Τρούμαν το οποίο κατεποντίσθη από το πόστο του αντί της ευγνωμοσύνης για την προσφορά του.
Δυστυχώς κάπου κάπου το πανέμορφο νησί, η Χίος, που σαν όμορφη γοργόνα καμαρώνει στο Αιγαίο βιάζεται από τα ίδια της τα παιδιά που η ίδια βύζαξε με μαστιχέλαιο και άλλες αιθέριες μυρωδιές.
Επιστρέφοντας στη βάση μας, στον Λιλικά, σε κάποια στιγμή ο εγγονός μου ο Γιώργος πίεσε το κουμί του ραδιοφώνου που εκείνη ακριβώς τη στιγμή από τα κύματα των FM τραγουδούσε το τραγούδι του Στέλιου Καζαντζίδη που έλεγε: «Στα ξένα είμαι Έλληνας και στην Ελλάδα ξένος».
Πόσο δίκαιο είχε ψέλλισα πικραμένος.

Ν.Υ. 4 Οκτωβρ. 2006

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗ “ΓΝΩΜΗ της ΧΙΟΥ”