Αρχική Νέα Τοπικά Προβολή ταινίας από την Κινηματογραφική Λέσχη Χίου στις 24/11

Προβολή ταινίας από την Κινηματογραφική Λέσχη Χίου στις 24/11

7

 

Την Παρασκευή 24/11/2006 θα προβληθεί η ταινία με τίτλο: “Ο Xτύπος που Έχασε η Καρδιά μου”

 

De battre mon coeur s’est arrêté, 55ο Φεστιβάλ Βερολίνου – Διαγωνιστικό

Βραβείο BAFTA Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας

Ο βραβευμένος στο Φεστιβάλ των Καννών το 1996 για το σενάριο της ταινίας “Ένας Πολύ Διακριτικός Ήρωας” (“Un Héros Très Discret”), Ζακ Οντιάρ, επιστρέφει με μία συγκινητική ιστορία που διακρίθηκε στο Φεστιβάλ του Βερολίνου το 2005.




Ο Τομ είναι 28 ετών και ζει μία ήρεμη ζωή, ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του στον άθλιο και συχνά βάρβαρο κόσμο των κτηματομεσιτών. Είναι έξυπνος, αστείος και σεξουαλικά δυναμικός, όμως κατά έναν παράδοξο τρόπο παραμένει τρυφερός απέναντι στον άσωτο πατέρα του. Ο Τομ περνάει ένα κρίσιμο στάδιο στη ζωή του, εκείνο που θέλει τα παιδιά να γίνονται γονείς των γονιών τους… Μέχρι που μία τυχαία συνάντηση θα τον ενθαρρύνει να πάρει τη ζωή του στα χέρια του και να γίνει ό,τι ήταν και η μητέρα του: επαγγελματίας πιανίστας. Μια νεοφερμένη στην πόλη ταλαντούχα πιανίστρια από την Κίνα θα γίνει η δασκάλα του και η μουσική θα είναι η μόνη γλώσσα επικοινωνίας τους, αφού εκείνη δε μιλάει λέξη γαλλικά. Οι πιέσεις όμως από την καθημερινότητά του θα αποτελέσουν μεγαλύτερο εμπόδιο από ότι εκείνος φανταζόταν…

    

Συνέντευξη με το σκηνοθέτη – σεναριογράφο, Ζακ Οντιάρ

 

Τι σε έκανε να σκηνοθετήσεις μία νέα εκδοχή του “Fingers” του Τζέιμς Τόμπακ;
Η απάντηση ήταν προφανής. Η ταινία είχε μεγάλη επιρροή πάνω μου όταν πρωτοπροβλήθηκε, φυσικά. Αλλά και γιατί ήταν μία ταινία που είναι δύσκολο να δεις τώρα. Δεν προβάλλεται πολύ οπότε φέρει μία αύρα μυστηρίου.

Βασικά, το “Fingers” αντιπροσωπεύει την μία άκρη του κομήτη του αμερικανικού ανεξάρτητου κινηματογράφου της δεκαετίας του εβδομήντα. Ο ήρωας – Τομ ή Τζόνι, δεν θυμάμαι το όνομα του χαρακτήρα – ενσαρκώνεται από τον Χάρβεϊ Καϊτέλ, λίγο καιρό μόνο μετά τους “Κακόφημους Δρόμους” του Μάρτιν Σκορσέζε. Το υπόλοιπο του καστ προέρχεται από τον “κόσμο” του Κόπολα. Είναι μία πολύ καλά συνδυασμένη ταινία!

 

Γιατί σου αρέσει τόσο πολύ το “Fingers”;
Για τα διάφορα θέματα που θίγει, τόσο τα προφανή όσο και αυτά που υπονοούνται, πράγματα όπως, “η πατρότητα”, “η μητρότητα”, “τι σημαίνει να είσαι γιος;” και “πώς μπορείς να αλλάξεις τη ζωή σου;”, “το τίμημα που πρέπει να πληρώσεις για να κάνεις ό,τι θες να κάνεις”, “η σκληρή δουλειά για να γίνεις ενήλικος, πώς ένας άνδρας γίνεται άνδρας”…

 

Γιατί τοποθετήσατε τη δράση – το έγκλημα – στον κόσμο της κτηματομεσιτικής;
Η αυθεντική ταινία διαδραματίζεται στην ιταλική μαφία της Νέας Υόρκης. Αυτό δεν θα λειτουργούσε για μας… Συγκεκριμένα, θέλαμε να εισχωρήσουμε στον κόσμο των μικροαπατεώνων κτηματομεσιτών που η συμπεριφορά τους δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στο νομικό πλαίσιο, πόσο μάλλον στο ηθικό. Πέρα από αυτό, υπάρχει μία αντιστοιχία στο μυαλό μου, στον τρόπο που ένας εγκληματίας λαμβάνει τον έλεγχο της ζωής άλλων ανθρώπων και του τρόπου που ένας μεσίτης έχει τον έλεγχο της γης στην οποία άνθρωποι κατοικούν. Και οι δυο σφετερίζονται κάτι.

 

Γιατί έκανες τον “Χτύπο που Έχασε η Καρδιά μου” μία τόσο ρεαλιστική ταινία;
Γιατί ο κινηματογράφος είναι ρεαλιστικό μέσο. Και γιατί, όσο πιο αδύνατη μπορεί να φαίνεται μια υπόθεση αρχικά (μπορεί ένας άνδρας να είναι επαγγελματίας πιανίστας και άχρηστος κτηματομεσίτης ταυτόχρονα;), τόσο πιο ρεαλιστικά θα πρέπει να ξετυλιχθεί η ιστορία. Αλλιώς οι χαρακτήρες δεν πρόκειται να είναι πιστευτοί, ούτε η υπόθεση, ούτε οι σκηνές… Και εκτός αυτού, ο ρεαλισμός φέρνει και μία ηθική διάσταση. Ο ρεαλισμός μιας ταινίας εισάγει χρήσιμους περιορισμούς: Γνωρίζω τι είναι σωστό και τι δεν είναι. Μπορώ να δω πόσο δύσκολο είναι για τον πρωταγωνιστή να αλλάξει από το κακό στο καλό χωρίς αυτό να είναι κάτι εύκολο, γιατί του στοιχίζει αυτή η μεταβολή. Αποφάσισα να γυρίσω την ταινία αυθόρμητα, να επιλέξω τοποθεσίες και φωτισμό όπως αυτά προέκυπταν. Αποφάσισα να μην ανησυχήσω για τη συνέπεια στο φωτισμό.  Και να τα βγάλω πέρα με οτιδήποτε.

 

Γιατί η κάθε σκηνή της ταινίας είναι ένα μονοπλάνο;
Στην ταινία του Τόμπακ, ο χαρακτήρας του Χάρβεϊ Καϊτέλ είναι μονίμως μαστουρωμένος, σχεδόν σε παθολογικό βαθμό. Εγώ δεν ήθελα να χρησιμοποιήσω κάτι τέτοιο. Μου φαινόταν πολύ εύκολο, πολύ επεξηγηματικό. Ήθελα μία γρήγορη ταινία, δίχως πολλά  θεατρικά στοιχεία. Ήθελα μία συντηρητική ταινία (ό,τι και να σημαίνει αυτό). Ήθελα κάτι που να κινείται γρήγορα αλλά που να είναι και κοντινό στον χαρακτήρα, ώστε να υπάρχει έντονο συναίσθημα. Το παράδοξο είναι ότι ήθελα να νιώσω τα συναισθήματα και τον ρυθμό του Τομ, χωρίς να επαναπαύομαι σε έντονα jump-cuts. Οι σκηνές-μονοπλάνα απαιτούν γωνίες που ταιριάζουν με τον φυσικό βηματισμό ενός ηθοποιού, που δείχνουν τον τρόπο που αναπνέει και κινείται. Το να χρησιμοποιείς πλάνα μεγάλης διάρκειας ελευθερώνει κάπως τα πράγματα για τους ηθοποιούς. Αν οι γωνίες είναι πολύ αυστηρές, οι ηθοποιοί κινούνται στο περιθώριο ενός σκηνικού. Μπλοκάρουν. Δεν μπορούν να παίξουν το ρόλο τους.

 

Γιατί ο έξω κόσμος παραμένει off-screen στο μεγαλύτερο μέρος του;
Στις ταινίες μου οι χαρακτήρες πρέπει να είναι οι ήρωες. Η ερώτηση είναι, πώς θα γίνουν ήρωες; Και τι θα απογίνουν, όταν θα σταματήσουν να είναι ήρωες; Τι προκλήσεις θα πρέπει να ξεπεράσουν; Εγώ δίνω τις απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις αφήνοντας τον έξω κόσμο στο περιθώριο, αφήνοντάς τον off-screen. O ήρωάς μου πρέπει να επιβιώσει και να αναδειχθεί στον κόσμο σαν μία δύναμη-εισβολέα. Από την αρχή συνειδητοποίησα ότι το δυνατό σημείο του “Χτύπου που Έχασε η Καρδιά μου” θα έπρεπε να είναι ο ηθοποιός ή οι ηθοποιοί… Ό,τι τους περιβάλλει  υπάρχει μόνο στον ήχο ή όταν κάποιος μπαίνει στο πλάνο για να πει τι συνέβαινε κάπου αλλού. Αυτό είναι θεατρικό τρικ.

 

Πώς και επιλέξατε τον Ρομέν Ντουρί στο ρόλο του Τομ;
Χρειαζόμουν έναν ηθοποιό που να βρίσκεται σε σταυροδρόμι, τόσο στην καριέρα του όσο και στην προσωπική του ζωή. Αυτό ήταν και μέρος του θέματος της ταινίας. Και μετά χρειαζόμουν κάποιον που να δείχνει σχετικά νέος, που θα μπορούσε να πείσει τόσο ως μεσίτης όσο και ως λάτρης της μουσικής. Παρακολουθώ την πρόοδο του Ρομέν εδώ και δέκα χρόνια, από το LE PERIL JEUNE, μια ταινία που γύρισε όταν ήταν μόλις είκοσι χρονών. Τον έχω δει να εξελίσσεται και να ωριμάζει… Άλλωστε πολλοί επιλέγουν κάποιον ηθοποιό για τον πολύ απλό λόγο ότι θέλουν να τον κινηματογραφήσουν… Δεν μπορούσα απλώς να στοχεύσω την κάμερά μου σε κάποιον. Ο Ρομέν σε εξιτάρει. Θες να τον επεξεργαστείς, να παρακολουθήσεις τον τρόπο που κινείται.

 

Γιατί ο Τομ αποφασίζει να μην εκδικηθεί τον πατέρα του;
Γιατί η εκδίκηση δεν είναι απάντηση. Θεώρησα ότι θα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον να δεις κάποιον να βάζει όπλο στο στόμα κάποιου και τελικά να αποφασίζει να μην σκοτώσει. Το να σκοτώνεις ανθρώπους είναι το εύκολο στις ταινίες, αλλά για τους περισσότερους ανθρώπους στην πραγματικότητα είναι κάτι δύσκολο – έτσι μου φαίνεται τουλάχιστον.  Έχω την ανάγκη να σκέφτομαι ότι το να σκοτώνεις δεν είναι εύκολο. Αλλιώς, ζούμε σε μία ζούγκλα. Ο Τομ θα έπρεπε να φαίνεται εξελιγμένος άνθρωπος στο τέλος της ταινίας σε σχέση με την αρχή της. Έτσι, το να σκοτώνει ανθρώπους δεν θα μας βοηθούσε. Στην αυθεντική ταινία του Τόμπακ, όλοι τρελαίνονται. Πρόκειται για μια διαφορετική ιστορία.

 

“Ο Χτύπος που Έχασε η Καρδιά μου” είναι μία ταινία που βασίζεται κατά πολύ στη μουσική. Πώς συνέθεσε τη μουσική ο Αλεξάντρ Ντεσπλάτ;
Το γεγονός ότι ο Τομ έπρεπε να ακούει και να παίζει πολύ μουσική στην ταινία σήμαινε ότι η δουλειά του Αλεξάντρ ήταν αρκετά σαφής: Έπρεπε να συνθέσει κάτι που θα ήταν εν μέρει κινηματογραφική μουσική, εν μέρει Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Ο Αλεξάντρ κυρίως δούλεψε τον χαρακτήρα του Τομ, ώστε να συνοδεύονται οι διαφορετικές του διαθέσεις. Η μουσική του ποτέ δεν τονίζει τη δράση, δεν δημιουργεί ένταση ή σασπένς. Είναι το μουσικό θέμα του Τομ. Δεν γνωρίζω αν υπάρχει “ψυχολογική μουσική”, αλλά εδώ πρέπει να είναι σωστός ο συγκεκριμένος όρος.

 

Σκηνοθεσία  Ζακ Οντιάρ
Σενάριο Ζακ Οντιάρ, Τονίνο Μπενακίστα
Bασισμένο στην ταινία  “Fingers” του Τζέιμς Τόμπακ
Παραγωγή Πασκάλ Κοστό
Ηθοποιοί Ρομέν Ντουρί, Νιλς Αρεστρούπ,Λιν Νταν Φαμ, Εμανουέλ Ντεβός
Φωτογραφία Στεφάν Φοντέν
Μοντάζ Ζιλιέτ Βελφίν
Διάρκεια 108’
Επίσημο site www.wellspring.com/movies/movie.html/movie_id=63