Αρχική Νέα Εκπαίδευση - Επιστήμη Επιστημονική διαμάχη για τις πρόωρες γεννήσεις, του Τάσου Σαραντή

Επιστημονική διαμάχη για τις πρόωρες γεννήσεις, του Τάσου Σαραντή

10

Εντονος προβληματισμός επικρατεί στην επιστημονική κοινότητα για τη στάση που πρέπει να κρατούν οι γιατροί απέναντι στα νεογνά που γεννιούνται από πρόωρες γεννήσεις, οι οποίες κατά κοινή παραδοχή έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια.


Τα διλήμματα που προκύπτουν αφορούν το εάν θα πρέπει οι γιατροί  να κρατούν στη ζωή  με μηχανική υποστήριξη τα μωρά που γεννιούνται πρόωρα δεδομένου ότι ένα ποσοστό από αυτά, εφόσον καταφέρουν να επιζήσουν, μπορεί να αντιμετωπίσουν προβλήματα αναπηρίας που θα τα ακολουθούν σε όλη τους τη ζωή.


Την εβδομάδα που πέρασε βρετανοί επιστήμονες εισηγήθηκαν ότι τα νεογνά που γεννιούνται σε 22 εβδομάδες δεν θα πρέπει να χρήζουν ιατρικής υποστήριξης.


Στο τραπέζι των συζητήσεων τίθεται ακόμη και το θέμα του αυξημένου κόστους που απαιτείται για την νοσοκομειακή περίθαλψη των πρόωρων νεογνών, αλλά και για τη μετέπειτα μακροχρόνια περίθαλψη που απαιτείται για κάποια από αυτά, εφόσον η πρόωρη γέννησή τους τα επιβαρύνει με μακροχρόνια προβλήματα υγείας.


Στις ΗΠΑ ο αριθμός των πρόωρων γεννήσεων παρουσιάζει άνοδο. Σήμερα σχεδόν 13 στις 100 γεννήσεις είναι πρόωρες, μια αύξηση κατά 30% σε σχέση με τα προηγούμενα 20 έτη, αλλά οι γιατροί δεν μπορούν να εξηγήσουν επακριβώς το γιατί. Ένα ποσοστό αυτής της ανόδου οφείλεται στην εμφάνιση των σύγχρονων μεθόδων τεχνητής γονιμοποίησης, οι οποίες προκαλούν μια σημαντική αύξηση του αριθμού των δίδυμων και τρίδυμων γεννήσεων, οι περισσότερες από τις οποίες είναι πρόωρες.


Εντούτοις, το 83% των πρόωρων γεννήσεων είναι μονόγονες και προκαλούνται από διάφορους παράγοντες όπως βακτηριακές μολύνσεις, ανωμαλίες του τραχήλου της μήτρας, υψηλή πίεση του αίματος, φλεγμονών, άγχους, καθώς και των συνεπειών του καπνίσματος και της κατανάλωσης οινοπνεύματος.


Εξάλλου, οι πρόωρες γεννήσεις αποτελούν την αιτία για το περισσότερο από το ένα τρίτο των θανάτων των νηπίων στις ΗΠΑ, ενώ το κόστος για την περίθαλψη των πρόωρων νεογνών για το αμερικανικό κράτος ανέρχεται  σε 26,2 δισεκατομμύρια δολάρια. Και αν και τα περισσότερα από τα περίπου 500 χιλιάδες πρόωρα νεογνά που γεννιούνται στις ΗΠΑ κάθε έτος  καταφέρνουν με την ιατρική φροντίδα να μακροημερεύσουν υγιή, για αρκετά άλλα η ζωή τους είναι συνυφασμένη με μακροπρόθεσμες περιπλοκές που κυμαίνονται από τη διανοητική καθυστέρηση και την εγκεφαλική παράλυση μέχρι την υπερδραστηριότητα και τις αναπνευστικές διαταραχές.


Προκειμένου να αντιμετωπίσουν αυτές τις δυσάρεστες καταστάσεις, οι γιατροί στις ΗΠΑ  δίνουν περισσότερη προσοχή στην υγεία της μητέρας. Οι εβδομαδιαίες εγχύσεις ενός φαρμάκου που βασίζεται στην προγεστερόνη, για παράδειγμα, μετά από την 16η εβδομάδα της κύησης, μπορούν να μειώσουν την επανάληψη των πρόωρων γεννήσεων σχεδόν κατά το ένα τρίτο.


Παράλληλα, προχωρούν στην  εκπαίδευση του κοινού για τους κινδύνους του πρόωρου τοκετού και σε αυτό το πλαίσιο οι παθολόγοι προειδοποιούν ότι οι διακοπές δεν είναι  ένας σημαντικός λόγος για να προσχεδιαστεί μια πρόωρη γέννα!


Περιορισμοί στη Βρετανία


Στη Βρετανία το Συμβούλιο του Νάφιλντ για την Βιοηθική, που ιδρύθηκε το 1981 για να εξετάζει τα ηθικά ζητήματα που προκαλούνται από τις προόδους στην βιολογική και ιατρική έρευνα, σε έκθεσή του που παρουσιάστηκε αυτή την εβδομάδα εισηγήθηκε την μη ιατρική υποστήριξη προς τα νεογνά που γεννιούνται πρόωρα στις 22 εβδομάδες κύησης.


Το Συμβούλιο στηρίζει την άποψή του στο γεγονός ότι τα περισσότερα από αυτά τα νεογνά δεν ζουν πάρα πολύ ή αναπτύσσουν σοβαρές ασθένειες. Η έκθεση συντάχθηκε έπειτα από έρευνες δύο ετών κατά τις οποίες συγκεντρώθηκαν στοιχεία που συνηγορούν σε αυτή την άποψη.


Σύμφωνα με αυτά, περίπου 300 πρόωρα νεογνά γεννιούνται κάθε χρόνο στη Βρετανία στις 23 εβδομάδες κύησης έχοντας ένα ποσοστό επιβίωσης 17%, έναντι 50% αυτών που γεννιούνται στις 25 εβδομάδες. Σύμφωνα με τις στατιστικές, κανένα μωρό δεν επιζεί στις 21 εβδομάδες, ενώ μόλις το 1% επιζούν αυτών που γεννιούνται στις 22 εβδομάδες.


Σύμφωνα με την εισήγηση του Συμβουλίου, ακόμη και τα νεογνά που γεννιούνται στις 22 εβδομάδες δεν θα πρέπει να χρήζουν ιατρικής υποστήριξης, εκτός και εάν δεν συμφωνούν οι γονείς, ακόμη και μετά τη λεπτομερή ενημέρωση που θα έχουν με τους γιατρούς για τους ελλοχεύοντες κινδύνους.


Σχολιάζοντας την εισήγηση, ο Δρ Τόνι Κάλαντ, πρόεδρος της Επιτροπής Ηθικής της Βρετανικής Ιατρικής Ενωσης δήλωσε: «Κάθε περίπτωση πρέπει να εξετάζεται ανάλογα με την ιδιαιτερότητά της και το γενικότερο πλαίσιο που την αφορά. Ενώ πιστεύουμε ότι δεν ωφελούνται όλοι οι ασθενείς, συμπεριλαμβανομένων και των μωρών, από την ιατρική υποστήριξη εάν η επιβίωσή τους είναι απίθανη, είναι σημαντικό η περίπτωση κάθε ασθενή να αξιολογείται ανεξάρτητα».



Ζει φυσιολογικά, αν και γνώρισε τη ζωή σε 23 εβδομάδες!


Όπως σε όλους τους κανόνες υπάρχουν εξαιρέσεις, πολλά περιστατικά πρόωρων νεογνών έχουν ξεφύγει του κανόνα, αφού, παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις των γιατρών, έχουν καταφέρει να επιζήσουν και να απολαμβάνουν μια φυσιολογική ζωή.


Μια τέτοια περίπτωση είναι και αυτή της μικρής Χέδερ στη Βρετανία, την οποία παρουσίασε  το BBC. H Χέδερ ζύγιζε 1 κιλό και 120 γραμμάρια όταν γεννήθηκε πρόωρα μετά από ακριβώς 23 εβδομάδες εγκυμοσύνης το 2002. Οι γιατροί έδωσαν στη μητέρα της μία πιθανότητα στις 10 για να επιζήσει, γεγονός που την καθιστούσε «τυχερή», αφού αν γεννιόταν 20 χρόνια πριν δεν θα είχε καμία πιθανότητα.


Τα μωρά όπως την Χέδερ έχουν ευνοηθεί από τη σημαντική εξέλιξη της Νεογνικής ιατρικής. «Οι γιατροί μας είπαν αρχικά ότι δεν θα έκαναν τίποτα, αλλά εμείς επιμείναμε, τουλάχιστον να προσπαθήσουν και ευτυχώς το δέχθηκαν» λέει σήμερα η μητέρα της, Περλ Ποπ.


«Η Χέδερ πέρασε 10 εβδομάδες σε μια μηχανή υποστήριξης ζωής η οποία κατέστρεψε τους πνεύμονές της και στη συνέχεια ήταν στο οξυγόνο για έξι μήνες. Όμως, σήμερα είναι όπως όλα τα τετράχρονα παιδιά»  επισημαίνει η ίδια.

 

του Τάσου Σαραντή, Ημερησία, 18/11/2006