Αρχική Απόψεις Συνεντεύξεις Καλημέρα από Στοκχόλμη…, Στη μνήμη των –ακόμα- 18 προσφύγων που χάθηκαν…, του...

Καλημέρα από Στοκχόλμη…, Στη μνήμη των –ακόμα- 18 προσφύγων που χάθηκαν…, του Θοδωρή Πυλιώτη

14

    

 Η είδηση από την Επιτροπή Αλληλεγγύης στους πρόσφυγες ότι, 18 άτομα έχασαν τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να περάσουν στη «γη της επαγγελίας», δηλαδή σε ένα σημείο της Ευρώπης επιλέγοντας (;) για αυτό το ταξίδι τη Σάμο, δεν μπορούσε παρά να κάνει τη στήλη να αναφερθεί στο θέμα αυτό.
     Αιτία βέβαια και ο μεγάλος αριθμός ξένων που συναντάς στη Σουηδία και ειδικότερα στη Στοκχόλμη.
     Πανσπερμία λαών που σε παλιότερες εποχές, ειδικά επί Ούλοφ Πάλμε αλλά που συνεχίζεται έστω και με προβλήματα μέχρι σήμερα, αγκαλιάστηκαν από τη Σουηδική Πολιτεία.
     Η φιλική πολιτική προς τους ξένους και η αναγνώριση των οικονομικών προσφύγων ή πολιτικών μεταναστών, έφεραν τη Σουηδία να έχει μια πρωτιά στον τομέα αυτό. Παράλληλα βέβαια η Σουηδία κάλυψε τις ανάγκες που είχε σε εργατικά χέρια τόσο στη βιομηχανία της όσο και σε μια σειρά υπηρεσιών.
     Δεν έχω καταφέρει, δε βοηθά και η γλώσσα, να βρω στοιχεία για τα ποσοστά των ξένων στη Σουηδία. Υπόσχομαι όμως ότι σε συνεργασία με την εδώ Ελληνική Ομοσπονδία Ομογενών (με την ευκαιρία προετοιμάζεται το συνέδριο της και οι εκλογές τον προσεχή Απρίλιο) θα μπορέσω να παρουσιάσω και αριθμητικά στοιχεία.
     Έτσι σε διάφορες θέσεις και πόστα υπάρχουν ξένοι. Μεταξύ αυτών και πολλοί συμπατριώτες μας που βρήκαν μια πρόσφορη και φιλική γωνιά εδώ στον παγωμένο (πολύ περισσότερο τότε από τώρα) βορρά για να φτιάξουν το σπιτικό τους και να σταδιοδρομήσουν.
     Για παράδειγμα στο Κέντρο Αποκατάστασης όπου πραγματοποιεί θεραπεία η Αγγελική, ένα μεγάλο μέρος κυρίως των νοσηλευτών αλλά και των γιατρών είναι ξένοι. Ξένοι που έφτασαν εδώ από Αφρική, Ασία και Λατινική Αμερική και προσφέρουν με χαμόγελο τις υπηρεσίες τους.
     Θυμάμαι πριν από μια 10ετία περίπου όταν είχε φτάσει μια καραβιά προσφύγων στα Καρδάμυλα, μεταξύ αυτών ήταν και ένας 27χρονος από την Ακτή Ελεφαντοστού. Ήθελε να πάει στη Γερμανία ή στη Σουηδία.
     Σύμφωνα με τον Άτλαντα του ’95 των ΝΕΩΝ, ο μέσος όρος ζωής στην Ακτή Ελεφαντοστού ήταν 25 έτη… Δηλαδή στατιστικά… έπρεπε να είχε πεθάνει!
     Τα γράφω αυτά για να καταλάβουμε καλύτερα για ποιο λόγο προσπαθούν να περάσουν ακόμα και με κίνδυνο της ζωής τους πολλοί πρόσφυγες στα νησιά μας.
     …Και από εκεί στο βορρά. Όσο τουλάχιστον υπάρχουν ακόμα πολιτικές που ευνοούν τους μετανάστες. Γιατί και εδώ τα πράγματα αλλάζουν, με ένα από τα χτυπήματα το θέμα της διδασκαλίας της μητρικής γλώσσας στα δημόσια σχολεία. Αλλά αυτό ας είναι θέμα επόμενου άρθρου…
    
     Ένα ευχαριστώ
     Δεν μπορώ να μην εκφράσω και δημόσια ένα μεγάλο ευχαριστώ καταρχήν στους συντελεστές της συναυλίας που πραγματοποιήθηκε από το Νομαρχιακό Τμήμα της ΑΔΕΔΥ το Σάββατο στο ΟΜΗΡΕΙΟ. Τους μουσικούς που δούλεψαν, τα μέλη του Δ.Σ. της ΑΔΕΔΥ και ειδικά τη Λίτσα Λύκου, το ΟΜΗΡΕΙΟ αλλά και όλους όσους έδωσαν με το δικό τους τρόπο το παρών σε αυτή την εκδήλωση συμπαράστασης.
     Το ίδιο ευχαριστώ και όλους αυτούς που έδωσαν τη δημοσιότητα και πίεσαν στο θέμα της έκδοσης διαβατηρίων των παιδιών μας, κάτι που τελικά έγινε μετά και τις άμεσες ενέργειες της Αστυνομικής Διεύθυνσης Χίου.
     Ίσως είναι ευκαιρία βέβαια αυτό το νομικό κενό να επιλυθεί και να μην χρειάζεται η δημόσια παρέμβαση του εκάστοτε υπουργού Δημόσιας Τάξης
     Προτείνω μάλιστα οι βουλευτές μας να φέρουν το θέμα στη Βουλή.
     
     ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ: πρόσφυγες με πλαστική λέμβο μεταχύ Χίου- Τουρκίας, αυτοί γλύτωσαν…