Αρχική Απόψεις Aρθρα Κωνσταντίνος Παπλωματάς- Εκπρόσωπος της ΕΣΑΚ-ΔΕΕ στο ΔΣ της ΔΟΕ, πρόγραμμα δράσης του...

Κωνσταντίνος Παπλωματάς- Εκπρόσωπος της ΕΣΑΚ-ΔΕΕ στο ΔΣ της ΔΟΕ, πρόγραμμα δράσης του κλάδου

8

 ΠΑΠΛΩΜΑΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
Εκπρόσωπος της ΕΣΑΚ-ΔΕΕ στο ΔΣ της ΔΟΕ
Συνεδρίαση ΔΣ ( 31/01/07) με θέμα ΄΄Πρόγραμμα δράσης του κλάδου¨  


Και  το 2007 η κυβέρνηση θα συνεχίσει να υλοποιεί τις κατευθύνσεις της ΕΕ, του ΟΟΣΑ και του ΣΕΒ σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής, πιστή στην επιθετική πολιτική του Κεφαλαίου για την εξασφάλιση καλύτερων όρων  νομής ακόμα μεγαλύτερου μέρους του παραγόμενου πλούτου από την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Έχοντας στήριγμα  ένα πλέγμα μέτρων και ρυθμίσεων που προωθήθηκαν τη χρονιά που  πέρασε,  αφού το 2006 ήταν χρονιά …πλούσιου απολογισμού σε αντιλαϊκή κατεύθυνση, η κυβέρνηση της ΝΔ συνεχίζει ακάθεκτη  αυτή την πολιτική από το σημείο …που την είχαν φτάσει οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.
Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι τη χρονιά που μας πέρασε ψηφίστηκαν:
* Καινούργιος αντιλαϊκός προϋπολογισμός με συνεχή και συνειδητή μείωση των κονδυλίων, κατά -0,36% για την Παιδεία, όπως αντίστοιχα  και για  την Υγεία και την Πρόνοια.
*  Νέος  αναπτυξιακός νόμος που παραχωρεί νέα προνόμια στις επιχειρήσεις και  φορολογικός για τη φορολογία των Φυσικών Προσώπων που ευνοεί προκλητικά τα μεγάλα εισοδήματα.
* Ο  αντεργατικός νόμος για τις ΔΕΚΟ που εφαρμόστηκε πρόσφατα στον ΟΤΕ.
* Ο νόμος για τις Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ). 
* Η τροπολογία για τις τράπεζες, η οποία προβλέπει την κατάργηση των επικουρικών ταμείων των τραπεζοϋπαλλήλων και την αναγκαστική ασφάλισή τους στο ΙΚΑ. Νέες ιδιωτικοποιήσεις, ειδικά στο χώρο των τραπεζών, οι οποίες ελέγχονται σήμερα εξ ολοκλήρου από το ιδιωτικό κεφάλαιο, με τις γνωστές σε όλους – άγριες τοκογλυφικές – παρενέργειες. Και έπεται το ολοσχερές ξεπούλημα του ΟΤΕ, ενώ αναμένονται εξελίξεις και στο χώρο της ενέργειας, με τη ΔΕΗ επόμενο στόχο.
Το 2006 είχαμε για μια ακόμη χρονιά την εφαρμογή εισοδηματικής και δημοσιονομικής πολιτικής λιτότητας, η οποία θα συνεχισθεί και φέτος  με τους μισθούς και τις συντάξεις να παρακολουθούν με τα κιάλια την εκτίναξη των τιμών, ενώ στο σκέλος της φορολογίας εκδηλώθηκε πιο  βίαιη επίθεση σε βάρος των λαϊκών εισοδημάτων. Το  2007 είναι φανερό ότι θα ενταθεί η ιδεολογική και συνολική επίθεση σε βάρος του κοινωνικο – ασφαλιστικού συστήματος της χώρας, η οποία παίρνει χαρακτηριστικά μαζικής τρομοκράτησης των εργαζομένων.
Τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί και η σημερινή κυβέρνηση για να δικαιολογήσει τη φιλομονοπωλιακή πολιτική της, δεν είναι φυσικά δικά της. Πρόκειται για επιχειρήματα που επί πολλά χρόνια προβάλλονταν και από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και   εκφράζονται από το τετράπτυχο «απελευθέρωση των αγορών», «αύξηση της παραγωγικότητας», «ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας» και «ενίσχυση της επιχειρηματικότητας».
Τα αιτήματα αυτά είναι γνωστό ότι έχουν ενσωματωθεί τόσο στη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992, όσο και στη στρατηγική της Λισσαβόνας το 2000. Από την άποψη αυτή  η κυβέρνηση της ΝΔ προασπίζοντας όπως και η προκάτοχός της, τα στενά ταξικά συμφέροντα της πλουτοκρατίας, τα βαφτίζει  «δημόσιο συμφέρον».  Σε όλους τους τόνους  διακηρύσσουν ότι οι μηχανισμοί της αγοράς είναι σε θέση να χαράξουν πολιτική και να επιλύσουν τα προβλήματα της απασχόλησης, της ανεργίας, της Παιδείας, της Υγείας και της Ασφάλισης, σε τομείς, οι οποίοι στο παρελθόν ανήκαν στην αποκλειστική αρμοδιότητα του καπιταλιστικού  κράτους.
Τα έργα που εγγράφονται στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων του Κρατικού  Προϋπολογισμού και χρηματοδοτούνται από κοινοτικούς πόρους, υπηρετούν τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις στο χώρο της εκπαίδευσης, ιδιαίτερα στο χώρο της Ανώτατης  και τη γενικότερη στροφή στη μαζική κατάρτιση.
Η στόχευση της κυβερνητικής πολιτικής για προσαρμογή (βλέπε υποταγή) της εκπαίδευσης στις περιβόητες ανάγκες της αγοράς στην πράξη επιδιώκει:
* Τη σταδιακή και  πιο συστηματική εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση της παιδείας.
* Τη συνέχιση  και ενίσχυση της πολιτικής της λιτότητας και των ελαστικών μορφών εργασίας για τους εκπαιδευτικούς και τη φετινή χρονιά.
* Την παραπέρα όξυνση των ήδη σοβαρών προβλημάτων στην υλικοτεχνική υποδομή, επέκταση των ΣΔΙΤ σε όλη την κλίμακα της εκπαίδευσης, και στο σύνολο των δημόσιων υποδομών (μεγάλα και μικρά έργα) και υπηρεσιών.


Η νέα αντιδραστική αναθεώρηση του Συντάγματος υπαγορεύεται από την ανάγκη να εναρμονιστεί ο συνταγματικός χάρτης της χώρας με τη συνολικότερη επίθεση της ΕΕ κατά των λαών, παραμερίζοντας τα όποια «εμπόδια» και «αναχρονισμούς». Αυτή γίνεται για να κατασκευαστεί μια προστατευτική ασπίδα  διασφάλισης από τη μια των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και από την άλλη απόκρουσης των διεκδικήσεων του λαϊκού κινήματος. 
Πιο συγκεκριμένα :
Με  τα άρθρα 103 και 104, αίρεται  σταδιακά η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων στο «στενό» δημόσιο τομέα, «συνταγματοποιείται» η λιτότητα διαρκείας, ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια και την παραπέρα εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση των Δημοσίων. Επιχειρείται με άρθρο 100 ο πιο ασφυκτικός ο έλεγχος της «ανεξάρτητης» Δικαιοσύνης με την ίδρυση   Συνταγματικού δικαστηρίου – άγρυπνου φρουρού της «νομιμότητας» των κυβερνώντων. Παίρνονται  μέτρα για την περιστολή των δικαιωμάτων και δημοκρατικών ελευθεριών, όπως η παρεμπόδιση προκήρυξης πολυήμερων απεργιών με την απαίτηση υπεραυξημένης πλειοψηφίας κ.ο.κ. Από  την αναθεώρηση αποκλείστηκε, όπως αναμενόταν, η συζήτηση για το υπερώριμο αίτημα του πλήρους και ριζικού διαχωρισμού κράτους – εκκλησίας.
      Στην  προηγούμενη αναθεώρησή του Συντάγματος το 2001, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΝ ψήφισαν και εισήγαγαν στο  άρθρο 103, να υπάρχουν μεν συμβασιούχοι  χωρίς όμως να έχουν το δικαίωμα να μονιμοποιηθούν, «απαγορεύεται η από το  νόμο μονιμοποίηση του προσωπικού (συμβασιούχοι)  η μετατροπή των συμβάσεων τους σε αορίστου χρόνου», εδάφιο 1, § 3, άρθρο 103/2001. Η  κυβέρνηση της ΝΔ έχει βρει τώρα στρωμένο έδαφος και προτείνει να υπάρξει και νέα προσθήκη στο άρθρο 103 του Συντάγματος που αναφέρει: «επιτρέπεται μέσω ΑΣΕΠ η κάλυψη οργανικών θέσεων του Δημοσίου και του ευρύτερου δημοσίου τομέα από υπαλλήλους με συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου. Και γι’ αυτούς τους υπαλλήλους θα πρέπει να προβλέπεται για λόγους ίσης μεταχείρισης  δυνατότητα εξέλιξης (δηλαδή να μπορούν να γίνονται και προϊστάμενοι) με ανάλογη εφαρμογή των διατάξεων που ισχύουν για τους μόνιμους υπαλλήλους». Η ίδια αντιλαϊκή πρόθεση εκφράστηκε και στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ που το 60% των συνέδρων του ψήφισαν να καταργηθεί η μονιμότητα. Μέσα σ’ αυτή την αντιλαϊκή δίνη  οι ταξικές πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις, έχοντας στο κέντρο της πολιτικής τους τον άνθρωπο με τις ανάγκες και τα δικαιώματά του, αντιπαλεύουν την εργασιακή βαρβαρότητα του κεφαλαίου και των πολιτικών εκφραστών του, προτάσσοντας το δικαίωμα στη μόνιμη, σταθερή  και με πλήρη δικαιώματα εργασία για όλους και απαιτούν να καταργηθεί η συνταγματική παράγραφος που απαγορεύει τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων.
Με την αναθεώρηση των  άρθρων 24 και 117, επιταχύνονται οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις και ιδιωτικοποιήσεις, ο αποχαρακτηρισμός, η εκχώρηση δημόσιων εκτάσεων, η εξασφάλιση της ανταποδοτικότητας σε κάθε δραστηριότητα στη γη, η ενίσχυση ουσιαστικά της κερδοσκοπίας και της επιχειρηματικής δραστηριότητας.


Αυτή την περίοδο η δημόσια Παιδεία βρίσκεται στο μάτι του αντιδραστικού κυκλώνα, με την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, με την αντιλαϊκή ομοφωνία της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή. Ταυτόχρονα  επιταχύνεται η κατάθεση  του νέου νόμου -πλαισίου για τα ΑΕΙ (Μάρτης  2007), δίνοντας έμφαση  στην κατάργηση του  πανεπιστημιακού ασύλου. Ο νόμος- πλαίσιο  με τις γνωστές  αντιδραστικές ρυθμίσεις του για κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων, για ιδιωτικοοικονομική λειτουργία των σχολών με τετραετή “επιχειρησιακά” πλάνα και πρόσληψη manager, για αποβολή των φοιτητών μετά τα 6 χρόνια, για κατάργηση του ασύλου και των ελευθεριών, είναι αυτός που ξεσήκωσε τη φοιτητική κοινότητα τον περασμένο Ιούνη.
       Στις πρόσφατες εκπαιδευτικές κινητοποιήσεις με τη σύμφωνη γνώμη του ΠΑΣΟΚ  η κυβέρνηση προωθεί εκτεταμένη επιχείρηση τρομοκράτησης των εργαζομένων, με κλίμα αστυνομοκρατίας και μαζικού εκφοβισμού προκειμένου να αποτρέψει το λαό και  τη νεολαία από τον αγώνα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.
Το παιχνίδι παίζεται σε βάρος του λαού με τις προβοκάτσιες στην αμερικάνικη πρεσβεία και με  τους κουκουλοφόρους  και  στόχο έχει να αποδεχτεί ο λαός την αστυνομοκρατία, τις “χαφιεδοκάμερες”, που τάχα θα τον προστατέψουν απ’ την εγκληματικότητα. Να αποδεχτεί τον περιορισμό και το χτύπημα των διαδηλώσεων επειδή τάχα αυτές είναι που εμποδίζουν την ελεύθερη κυκλοφορία, την εμπορική κίνηση των καταστημάτων.
Οι αγώνες του εκπαιδευτικού και λαϊκού κινήματος ενάντια στην αναθεώρηση του Συντάγματος, με  κορυφή του παγόβουνου  το άρθρο 16, έδειξαν ότι φοβίζουν  τους πολιτικούς εντολοδόχους της Άρχουσας τάξης. Γι’ αυτό και προβαίνουν σε όλα αυτά τα μέτρα.
Η ίδια όμως αναθεώρηση του άρθρου 16 έχει καταστροφικές συνέπειες για την εκπαίδευση γιατί:
* Θα μειωθεί η κρατική χρηματοδότηση στα δημόσια πανεπιστήμια, καθώς οι ισχνές κρατικές δαπάνες στο όνομα του υγιούς ανταγωνισμού θα μοιράζονται σε δημόσια και ιδιωτικά πανεπιστήμια (τα λεγόμενα μη κερδοσκοπικά)!
* Θα αυξηθεί για τα λαϊκά στρώματα το κόστος των ανώτατων σπουδών, με δίδακτρα παντού, με την κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων, της όποιας φοιτητικής μέριμνας, ακόμη και των υποτροφιών, που αντικαθίστανται από ανταποδοτικά βοηθήματα έναντι εργασίας και τον τραπεζικό δανεισμό
* Θα υποβαθμιστεί η ποιότητα των σπουδών για τους περισσότερους φοιτητές  αφού τα δημόσια πανεπιστήμια θα υποχρεωθούν να αντικαταστήσουν την  βασική ακαδημαϊκή μόρφωση από τις γνώσεις κονσέρβα για αποφοίτους μιας χρήσης.
Το πιο σημαντικό όμως, είναι ότι η πανεπιστημιακή εκπαίδευση και έρευνα θα χρησιμοποιηθεί ενάντια στα συμφέροντα του λαού με μοναδικό κριτήριο το τι κέρδος μπορεί να φέρει στις επιχειρήσεις και τα μονοπώλια και το πώς μπορεί να προωθήσει τα συμφέροντά τους.


Με την αναθεώρηση του άρθρου 16 ανοίγει ο δρόμος για να λειτουργήσουν και τα δημόσια σχολεία με όρους επιχείρησης. Η «αποκέντρωση» και η «αυτονομία» που επικαλούνται δεν είναι τίποτε άλλο από την προσπάθεια να κρύψουν ότι το κατά τα άλλα δημόσιο σχολείο θα εξαρτά τη χρηματοδότησή του από τους χορηγούς, οι οποίοι θα συνδιαμορφώνουν και το σχολικό πρόγραμμα. Ένα σχολείο βαθιά ταξικό που το επίπεδό του θα καθορίζεται από το βαθμό σύνδεσης με τις επιχειρήσεις και την οικονομική δυνατότητα των  γονέων.


 Ειδικότερα , ανάμεσα στους στόχους των αναδιαρθρώσεων είναι η αποκέντρωση του δημόσιου σχολείου μέσα από την τοπική διαμόρφωση και χρηματοδότηση  σημαντικού μέρους των σχολικών προγραμμάτων.  Στο όνομα της απαλλαγής του σχολείου από τον κρατικό εναγκαλισμό προωθούνται η βαθύτερη ταξική διαφοροποίηση των σχολικών μονάδων. Άλλωστε ένα τέτοιου είδους σχολείο εναρμονίζεται με τις επιθυμίες του ΣΕΒ και τις κατευθύνσεις του ΟΟΣΑ. Το αποκεντρωμένο σχολείο μέσα από τη διχοτόμηση του προγράμματός του σε δύο ζώνες, όπου η μία θα συγκροτείται τοπικά (ελεύθερη ή ευέλικτη) και θα καλύπτει το 1/3 του προγράμματος, οδηγεί σε διαφορετικού επιπέδου εκπαίδευση τους κοινωνικά και μορφωτικά αδύναμους μαθητές και τα ευνοημένα κοινωνικά και μορφωτικά παιδιά, στο όνομα των διαφορετικών αναγκών και δυνατοτήτων τους. Το σχολείο αυτό που εξαγγέλλουν με τυμπανοκρουσίες και γίνεται σιγά-σιγά παρόν είναι ένα σχολείο κλειστό στην πραγματική μόρφωση και διαπαιδαγώγηση και ανοιχτό σε ασήμαντες για τη συγκρότηση  της προσωπικότητας των μαθητών δεξιότητες, σε αποσπασματικές, αντιεπιστημονικές μαθήσεις και σε μπόλικη πλύση εγκεφάλου με την άμεση ανάμειξη των επιχειρήσεων-χορηγών και των μεγαλοεκδοτών – εμπόρων. Παράλληλα, ο πολλαπλασιασμός των εξετάσεων από την Ε΄ και ΣΤ΄ τάξη του Δημοτικού και οι απολυτήριες- περιφερειακές  (Γ΄ Γυμνασίου), εικονικές (Α΄ Λυκείου), περιφερειακές – πανελλαδικές εξεταστικές διαδικασίες (Λύκεια) σε συνδυασμό με την ημιμάθεια θα ενισχύσουν την ταξική επιλογή και το μορφωτικό αποκλεισμό των φτωχών παιδιών (βλ. έκθεση του ΕΣΥΠ). Μέσα από αυτό το αδιαπέραστο φίλτρο της ακόμη πιο πρόωρης και σκληρής ταξικής επιλογής οι μαθητές θα κατευθύνονται μαζικά και «εθελούσια» στο ανισότιμο τεχνικοεπαγγελματικό σκέλος και ιδιαίτερα στην ψευτοκατάρτιση των ΕΠΑΣ.  Επιδιώκεται δηλαδή και πάλι η ανατροπή του συσχετισμού του μαθητικού δυναμικού γενικής και τεχνικής εκπαίδευσης, έτσι ώστε το 50%-70% να επιλέγει την ΤΕΕ, σύμφωνα με τις προδιαγραφές της Ε.Ε. Μόνιμη επιδίωξη δηλαδή είναι το Λύκειο και κυρίως το Γενικό να γίνει απρόσιτο και ολιγάριθμο, αυστηρά επιλεκτικό και ελιτίστικο, ενώ η επιλογή θα συνεχίζεται στα ΑΕΙ.  Αυτά ακριβώς εξυπηρετούν τα νέα μέτρα και ο νόμος 3475/06 για την ΤΕΕ, που διευρύνει το χάσμα Τεχνικής και Γενικής εκπαίδευσης , διογκώνει τα προβλήματα για τα παιδιά της εργατικής τάξης και ήδη έχει καταλυτικές συνέπειες για μαθητές, εκπαιδευτικούς και σχολεία.   Η θεσμοθέτηση της αξιολόγησης ξεκινώντας από τα Πανεπιστήμια μέχρι το Νηπιαγωγείο, με το πρόσχημα της ποιότητας της εκπαίδευσης, πέρα από την ταξική διαφοροποίηση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, έχει σαν σκοπό την επιτάχυνση της ιδιωτικοποίησης, την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών και την πίεση προς αυτούς ώστε να υλοποιούν καλύτερα τις «μεταρρυθμίσεις» στο χώρο τους. Ρυθμίσεις  που είναι σε όφελος της κεφαλαιοκρατικής εκμετάλλευσης και ενάντια στο μορφωτικό και επαγγελματικό επίπεδο των παιδιών της εργατικής τάξης και λαϊκής οικογένειας.
   Οι ξεπουλημένες πάλι ηγεσίες  στην ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ, αφού την προηγούμενη περίοδο ανέλαβαν πρωτοβουλία ενταφιασμού των αγώνων μας, προσκαλούσαν προκλητικά – σε περίοδο κινητοποιήσεων- τα κόμματα για «διάλογο», με θέμα τη συναινετική εφαρμογή της στρατηγικής της Λισσαβόνας και των αποφάσεων της Μπολόνιας στην εκπαίδευση. Αυτές οι συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ αντικειμενικά γίνονται όχημα για την προώθηση των αναδιαρθρώσεων στην κοινωνία και στην εκπαίδευση, είτε με την στάση τους στον Νόμο 3385/05 για την διευθέτηση του χρόνου εργασίας και τις χιλιάδες απλήρωτες υπερωρίες (ΓΣΕΕ), είτε με την αξιολόγηση των Δ.Υ. με το καινούργιο βαθμολόγιο (ΑΔΕΔΥ). Εξάλλου η Ακαδημία Εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ είναι η πρώτη που νομιμοποίησε τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια στην Ελλάδα. Για όλους αυτούς τους λόγους είναι σχήμα οξύμωρο,  κάποιοι που καταδικάζουν στα λόγια  τη στάση αυτών των ηγεσιών, την ίδια στιγμή να τους  ζητούν  να πάρουν πρωτοβουλίες και να κηρύξουν πανεργατική απεργία για τις αντιδραστικές αλλαγές στην εκπαίδευση ( άρθρο 16, κ.ά.)
   Με ένα λοιπόν συνολικό πλαίσιο αιτημάτων, που δεν θα περιορίζεται μόνο στην απαίτηση για ουσιαστική αύξηση του πραγματικού μισθού, αλλά θα αγκαλιάζει το σύνολο των βασικών προβλημάτων. Ένα πλαίσιο που θα αμφισβητεί και δεν θα ακυρώνει στην πράξη την θυσία των εργασιακών μας δικαιωμάτων στο βωμό της καπιταλιστικής ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας.


      Αντιπαλεύουμε:
* την  πολιτική των διαρκών περικοπών για την παιδεία, της ανέχειας για το λαό και των υπερκερδών για το κεφάλαιο.
* τη χιονοστιβάδα των συνταγματικών αναθεωρήσεων όπως η άρση μονιμότητας, η απαγόρευση απεργιών-διαδηλώσεων, η αναθεώρηση του άρθρου 16,  που συμπαρασύρει στην ιδιωτικο-οικονομική λειτουργία όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες.
* το διπλό ταξικό κύκλωμα γενικής–τεχνικοεπαγγελματικής εκπαίδευσης, που διευρύνει το χάσμα πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας με την πρόωρη και μαζική εξώθηση των κοινωνικά αδύναμων μαθητών σε ψευτοκαταρτίσεις και απαιτούμε την άμεση κατάργηση του ν. 3475/06. Το πλέγμα των ταξικών φραγμών συμπληρώνεται από τον πρόσφατο νόμο για την εισαγωγή των μαθητών στα ΑΕΙ-ΤΕΙ με ελάχιστο όριο βάσης το 10 και απαιτούμε την άμεση κατάργηση του. 
* την ραγδαία επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων και αμοιβών του εκπαιδευτικού, στη αντιασφαλιστική και αντισυνταξιοδοτική επίθεση που συνεχίζεται αμείωτη.  
* το πόρισμα του ΕΣΥΠ στη Β/θμια (και επακόλουθα στην Α/βάθμια) που  ενισχύει στο έπακρο  τους ταξικούς φραγμούς  από το Νηπιαγωγείο μέχρι το Λύκειο και οικοδομεί την ευέλικτη εκπαίδευση των μελλοντικών απασχολήσιμων.


     Διεκδικούμε :


* Ενιαία αποκλειστικά Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία
* Κατάργηση των αντιεκπαιδευτικών νόμων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, που έχουν στόχο την αναπαραγωγή ευάλωτων απασχολήσιμων για τις νέες σκληρότερες συνθήκες εκμετάλλευσης. 
   * Γνήσιες και ουσιαστικές Σ.Σ.Ε. χωρίς περιορισμούς και απαγορεύσεις, σε όλα τα επίπεδα του συνδικαλιστικού κινήματος και για όλα τα θέματα. 1800€ ο μισθός στο εισαγωγικό κλιμάκιο με 3600€ καταληκτικό.  Ενσωμάτωση των επιδομάτων στο βασικό μισθό πλην οικογενειακού και ευθύνης.  Ακώλυτη μισθολογική εξέλιξη.  Όχι στη σύνδεση του μισθού με το βαθμό και την παραγωγικότητα.  Αφορολόγητο όριο ο μισθός του νεοδιόριστου
   * Καθιέρωση Ενιαίου 12χρονου Δημόσιου και δωρεάν σχολείου βασικής μόρφωσης, κοινού για όλους τους μαθητές, συνέχεια της δίχρονης υποχρεωτικής προσχολικής αγωγής. Συγκρότηση συστήματος δημόσιων και δωρεάν επαγγελματικών «μεταλυκειακών» σχολών, ενταγμένων στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα με κατάργηση των ΙΕΚ, ΚΕΚ, ΚΕΣ. Αποδέσμευση του σχολείου από το σύστημα πρόσβασης και κατάργηση των κατευθύνσεων στο Λύκειο.
   * Ριζική αλλαγή στο περιεχόμενο και στη λειτουργία του σχολείου. Ακύρωση συνολικά της ευέλικτης ζώνης και των ευρωπαϊκών προγραμμάτων. Απόσυρση των νέων αναλυτικών προγραμμάτων και βιβλίων. Απαιτούμε βιβλία και προγράμματα σύγχρονα, κατανοητά, επιστημονικά και παιδαγωγικά επεξεργασμένα, που να μην αποκρύπτουν ή να διαστρεβλώνουν την αλήθεια για τη ζωή, ώστε  να βοηθούν τους μαθητές να αποκτούν συγκροτημένη εικόνα της πραγματικότητας. 
   * Συνολική ακύρωση της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού και της σχολικής μονάδας, εργαλεία για την ιδιωτικοποίηση και την κατηγοριοποίηση της εκπαίδευσης.  Κατάργηση του ν.2986 για την αξιολόγηση και ακύρωσή της  στην πράξη. Κανείς αξιολογητής στην τάξη. Κατάργηση του Καθηκοντολογίου.
   * Κατοχύρωση ενιαίας και αποκλειστικά δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες.  Κάλυψη του συνόλου των εκπαιδευτικών αναγκών από τον κρατικό προϋπολογισμό. Αύξηση των κρατικών δαπανών για την παιδεία στο 15% του κρατικού προϋπολογισμού και κατάργηση κάθε μορφής ιδιωτικοποίησης, άμεσης ή έμμεσης.  Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι στην επιχείρηση «αποκέντρωσης – αυτονομίας» των σχολικών μονάδων, που θα διαλύσει τις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών και τον όποιο ενιαίο χαρακτήρα της υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Αντιπαλεύουμε τις συμπράξεις δημόσιου-ιδιωτικού τομέα με διαχειριστή την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
   * Κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα δημόσιο, καθολικό, υποχρεωτικό, με πλήρη ασφαλιστική κάλυψη όλων των εργαζομένων, των ανέργων, των υποαπασχολούμενων και κάθε προστατευόμενου μέλους της οικογένειας.  Πλήρη και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.  Πλήρη σύνταξη (30/30) στα 30 χρόνια δουλειάς και στο 80% του τελευταίου μισθού.
   * Επιμόρφωση του συνόλου των εκπαιδευτικών σε ενιαίες Παιδαγωγικές σχολές. Ετήσια και περιοδική επιμόρφωση  για όσους υπηρετούν με απαλλαγή από τα διδακτικά καθήκοντα στις πανεπιστημιακές σχολές.
   * Ενιαία εργασιακά δικαιώματα για όλους τους εκπαιδευτικούς. Κατάργηση του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ και του θεσμού των ωρομισθίων και αναπληρωτών. Μέχρι τη δημιουργία των ενιαίων παιδαγωγικών σχολών, των οποίων οι απόφοιτοι θα διορίζονται όλοι στην εκπαίδευση, απαιτούμε μαζικούς διορισμούς μέσα από μια νέα επετηρίδα (και για την κάλυψη των έκτακτων και συνηθισμένων αναγκών με μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό στη διάθεση του Υπουργείου Παιδείας). Επιλογή στελεχών εκπαίδευσης με 100% αντικειμενικά και μετρήσιμα κριτήρια.
   * Θεσμική κατοχύρωση των 20 μαθητών ανά τμήμα (15 στην Α΄ ,Β΄ Δημοτικού και Νηπιαγωγείο). Κατάργηση διπλοβάρδιας.
   * Κατοχύρωση και διεύρυνση της δημοκρατίας στην εκπαίδευση.  Κατάργηση όλων των αυταρχικών, κατασταλτικών ρυθμίσεων, που παρεμποδίζουν συλλογικές διαδικασίες και ακυρώνουν την ελευθερία σκέψης και δράσης στα σχολεία (Πράξη νομοθετικού Περιεχομένου, νέος Δημοσιοϋπαλληλικός Κώδικας,  εσωτερικοί κανονισμοί κλπ.). Υπερασπιζόμαστε το πανεπιστημιακό άσυλο ενάντια σε κάθε προσπάθεια απαξίωσης και υπονόμευσης του θεσμού.


ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΡΑΣΗΣ


.Η χρονική περίοδος που απομένει μέχρι τη λήξη του διδακτικού έτους έχει όλες τις δυνατότητες για να δοθεί δυναμική απάντηση, μέσα από ένα Παλλαϊκό Μέτωπο Παιδείας και όχι στα στενά πλαίσια ενός Πανεκπαιδευτικού μετώπου,  που δε θα βάζει μόνο ζητήματα κλαδικά αλλά  πρωταρχικά ζητήματα που θα φέρνουν στο προσκήνιο το ζήτημα της μόρφωσης που έχει ανάγκη ο λαός μας.
Η αποτελεσματικότητα ενός αγώνα απαιτεί όρους και περιεχόμενο μετωπικής αντεπίθεσης, σύγκρουσης και ρήξης με την κυρίαρχη πολιτική. Πρέπει να επισημάνουμε από τώρα ότι οι όποιες απεργιακές προτάσεις κατατεθούν για ένα Πρόγραμμα Δράσης  την επόμενη περίοδο και ιδιαίτερα μέχρι το Μάρτη, πρέπει να διασφαλίζουν  τη διάρκεια, τη συχνότητα  και την κλιμάκωση του αγώνα και δεν πρέπει να απομαζικοποιούν, να είναι τουφεκιές, να συναινούν στην πολιτική της ΕΕ, της ΝΔ  και του ΠΑΣΟΚ, να ξεπουλούν δηλαδή τελικά τους όποιους αγώνες προηγήθηκαν, από την αρχή της σχολικής χρονιάς  ή να υπονομεύουν κάθε αγωνιστική προοπτική για φέτος.
* Προτείνουμε άμεσα διαδικασίες βάσης, μία 24ωρη απεργιακή κινητοποίηση για τις 15/2 και μία 48ωρη για τις 27-28/2, που είναι και οι αντίστοιχες ημερομηνίες συζήτησης και  α΄ ψηφοφορίας επί των  αναθεωρητέων άρθρων του Συντάγματος . Άμεσα Γ.Σ. με στόχο την έγκαιρη κλιμάκωση για το Μάρτη. Παίρνουμε όλα τα μέτρα στήριξης για την επιτυχία αυτών των απεργιών ώστε να αποκτήσει μαζικά παλλαϊκά χαρακτηριστικά αντεπίθεσης στην πολιτική της λιτότητας  της ιδιωτικοποίησης και των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων.
*
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ!
Απορρίπτουμε το σύνολο των   αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων στην εκπαίδευση που κομμάτι τους είναι και η αναθεώρηση του άρθρου 16.

Διαφήμιση
Προηγούμενο άρθροΠαυλίδης: Όταν περνούν καλά οι ντόπιοι μιας περιοχής περνούν καλά και οι επισκέπτες της
Επόμενο άρθροΚινηματογραφική Λέσχη: “10 Βάρκες”