Αρχική Απόψεις Aρθρα Μάρκος Σκούφαλος: Η χαμένη τιμή της ενότητας της ΕΡΓΑΤΙΑΣ

Μάρκος Σκούφαλος: Η χαμένη τιμή της ενότητας της ΕΡΓΑΤΙΑΣ

8

 Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΑΣ
      Σε κάθε μεγαλειώδη διαδήλωση της εργατικής τάξης, σε κάθε ταξική της σύγκρουση, από κοντά τη συνοδεύει και το τροπάρι της ενότητάς της με όλους και με όλα.
      Φυσικά ,το χορό αυτόν, τον σέρνουν πρώτοι και καλύτεροι, τα λευκά κολάρα των εργοδοτικών και κυβερνητικών συνδικαλιστών στην ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ, συνεπικουρούμενοι βέβαια κι από τους διάφορους πολιτικούς καιροσκόπους της ηγεσίας του ΣΥΝ ή ΣΥΡΙΖΑ ή τέλος πάντων συγγενών τους δυνάμεων, που παλεύουν όλοι τους, για έναν άλλο κόσμο εφικτό.(Του τρέχα γύρευε είναι, αλλά ντρέπονται να τον πουν καπιταλισμό.)
      Κανένας βέβαια δε θα διαφωνούσε, εάν επρόκειτο για την ταξική ενότητα, για τη συσπείρωση της τάξης σε μια γροθιά, για το σταμάτημα του διαίρει και βασίλευε ανάμεσα στα στρώματά της, για τη συσπείρωση δυνάμεων σε ταξική βάση προκειμένου να χτυπηθεί καίρια ο ταξικός αντίπαλος, οι καπιταλιστές, οι ορντινάντσες τους στη δικομματική πολιτική εξουσία, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, οι διάφοροι μαϊντανοί τους, εκ δεξιών ή αριστερών που ονειρεύονται τη μετάλλαξη του δικομματισμού σε διπολισμό για να γλείψουν επιτέλους και κάποιο κόκαλο εξουσίας.
      Αν δηλαδή επρόκειτο σε τελική ανάλυση, για μια ενότητα, ώστε να δει άσπρη μέρα τούτος ο τόπος, να φύγει η ξένη ακρίδα, να χτιστεί ξανά με τις μεταβατικές του ατέλειες ως κοινωνία το βασίλειο της ελευθερίας, ο σοσιαλισμός, πιο έμπειρος και απαλλαγμένος από τα λάθη και πάθη του παρελθόντος, με ορθάνοικτες τις πόρτες του για τη διαλεκτική του εξέλιξη προς τον κομμουνισμό, τότε, δεν θα ήταν η πρώτη φορά που οι κομμουνιστές θα έκαναν ένα βήμα πίσω για να ανοίξει ο δρόμος.
      Έλα όμως που η πεισματάρα η πραγματικότητα δε σε αφήνει ν’ αγιάσεις!
      Το συνονθύλευμα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, οι γνωστοί ΣΥΝεταίροι τους έχουν απτά και τρανταχτά δείγματα της δικής τους ενότητας.
* Με την ενότητά τους υπέγραψαν 0,77ευρώ αύξηση στα μεροκάματα.
* Με τη δική τους ενότητα οι μισθοί είναι καθηλωμένοι στα επίπεδα της απόλυτης εξαθλίωσης.
* Οι συντάξεις στα επίπεδα πείνας.
* Με τη δική τους ενότητα περάσανε οι αντιασφαλιστικοί νόμοι Σιούφα και Ρέππα.
* Η δική τους ενότητα είναι αυτή που σήμερα έχει γραμμή άμυνας τον κατάπτυστο νόμο Ρέππα ,που μειώνει τις συντάξεις, αυξάνει τις ασφαλιστικές εισφορές και τα όρια συνταξιοδότησης. Αυτόν ισχυρίζεται ότι εφαρμόζει και επαυξάνει η κυβέρνηση.
      Ξέρουν όμως  το ταξικό πλαίσιο του αγώνα, που το απορρίπτουν συλλήβδην σε ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ και όπου αλλού  έχουν τους συσχετισμούς ως τρικολόρε συμμαχία, και το πλαίσιο των απεργιακών επιτροπών και το πλαίσιο του «διασπαστικού» ΠΑΜΕ. Αποδεικνύουν όμως με την απέλπιδα προσπάθειά τους να πείσουν για τη δήθεν  διασπαστική πολιτική του ΠΑΜΕ, εκτός από την οργάνωση ούτως ή άλλως της επίθεσης  που αγγίζει τα όρια της προβοκάτσιας και το γεγονός ότι ο εργοδοτικός συνδικαλισμός, ο οπορτουνισμός έχει πολλά πρόσωπα και πλοκάμια.
      Θέλουν με τις ομιλίες τους σε κοινές συγκεντρώσεις να μετατρέψουν την κάθε μεγαλειώδη ταξική μυσταγωγία, σε μια ΒΑΒΕΛ, που κανένας δεν θα καταλαβαίνει γιατί παλεύει, ποιος είναι ο εχθρός του, ποιος έχει το δίκιο και ποιος το άδικο. Στο τέλος όλοι θα είναι δικαιωμένοι. Και αυτοί που χρόνια φυλάνε Θερμοπύλες και αυτοί που σκύβουν ευλαβικά το κεφάλι στη σημερινή ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων. Αυτό γινόταν τόσα χρόνια στα διάφορα μνημόσυνα που οργάνωναν και συμμετείχαμε κι εμείς.
      Και αν στη δεκαετία του 90, είχαμε το «δικαίωμα» στο λάθος, σήμερα με την επίθεση που δέχονται οι ταξικές δυνάμεις, δεν υπάρχουν περιθώρια για να αφήσουμε τους οπορτουνιστές , σοσιαλδημοκράτες και δεξιούς να πάρουν ανάσα.
      Η πρόκληση όμως για τις ταξικές δυνάμεις, δεν είναι η στάση των συγκεκριμένων, που λίγο ως πολύ είναι αναμενόμενη και πρέπει να προβλέπεται εκτός από το ΠΑΜΕ και τα μαζικά όργανα και από τον καθένα μας ξεχωριστά, και για να παίρνει τα μέτρα του μέσα στο κίνημα και για να επαγρυπνεί.
      Η πρόκληση είναι, η ακόμα μεγαλύτερη ένταση του αγώνα, για να μην τους περάσει σε όλο το φάσμα της ταξικής πάλης. Να νιώθουν τα χνώτα μας όλο και πιο κοντά τους. Να κερδίζουμε όλο και περισσότερο τον κόσμο που ακόμα τους πιστεύει. Να τον κερδίζουμε στη δράση και στο μυαλό. Να νιώσουν όχι μόνο ότι χάνουν μάχες, αλλά ότι θα χάσουν και τον πόλεμο.
      Όσο λοιπόν αυτοί θα αποκαλύπτονται και θα κλαίνε τη χαμένη τιμή της ενότητας, τόσο εμείς θα κερδίζουμε τη δική μας ταξική ενότητα για την τελική αναμέτρηση. Αυτή, είναι ιστορικό ζητούμενο και μια από τις προϋποθέσεις για να γεννοβολήσει και πάλι η ιστορία.
      Μέχρι τότε ψηλά τα φλάμπουρα κι αφήστε τις ηγεσίες του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού με τους ΣΥΝοδοιπόρους τους να τραβάνε προς το βάλτο!
      Ιστορικά έχουν αναφαίρετο αυτό το δικαίωμα και μάλιστα να το πράττουν ενωτικά και με πλήρεις τις δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις από όλους όσους τους συμπαραστέκονται σ’ αυτήν την πορεία.
     

 ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ