Αρχική Απόψεις Aρθρα Δημήτρης Λαβατσής: Πολλά μας ενώνουν, πολλά μας χωρίζουν (απάντηση στο Δ. Κουκή)

Δημήτρης Λαβατσής: Πολλά μας ενώνουν, πολλά μας χωρίζουν (απάντηση στο Δ. Κουκή)

12

 ΠΟΛΛΑ ΜΑΣ ΕΝΩΝΟΥΝ, ΠΟΛΛΑ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΟΥΝ
ΚΑΙ ΟΛΑ ΜΑΣ  ΔΟΚΙΜΑΖΟΥΝ…. 
 (Απάντηση στον συνάδελφο Δημήτρη Κουκή)
  
   Μετά τη μεγάλη διάψευση της δεκαετίας του ’80, όλοι οι εργαζόμενοι, και ειδικότερα οι μισθωτοί, αφού βρεθήκαμε κατηγορούμενοι – άλλοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο- γιατί δεν είμαστε αρκούντως υποταγμένοι και παραγωγικοί, ζήσαμε και ζούμε μια ατελείωτη σειρά βαναυσότητας που εντείνεται και στη χώρα μας και σ’ όλον τον κόσμο: στα δικαιώματα, στις υλικές συνθήκες ύπαρξής μας, στο εισόδημά μας, στον εργασιακό μας χώρο. Δοκιμάστηκε και δοκιμάζεται η αξιοπρέπειά μας και οι αντιστάσεις μας απέναντι σ’ όλη αυτή τη βαναυσότητα· διαβάλλεται ως κοινωνικός αναχρονισμός.
Από την άλλη, το κέρδος θριαμβεύει. Ξετσίπωτα δηλώνουν τις τεράστιες ετήσιες αυξήσεις κερδών τράπεζες και βιομήχανοι. Και ενώ το κέρδος είναι κατ’ αρχήν αντικοινωνικό, προβάλλεται σαν ατμομηχανή της ανάπτυξης. Η κυρίαρχη πολιτική, εντελώς αυταρχικά, επικαλείται τον κοινωνικό αυτοματισμό, την αύξηση του κέρδους χωρίς όρια, χάριν του οποίου αλέθονται τα πάντα: οι ζωές των ανθρώπων και το περιβάλλον.
Η κυρίαρχη πολιτική διατείνεται ότι αυτός ήταν, είναι και θα είναι ο μόνος δυνατός κόσμος και σε αυτόν οφείλουμε να προσαρμοστούμε. Τα δικαιώματα των εργαζομένων και οι κοινωνικές κατακτήσεις του 20ου αιώνα ήταν μια ιστορική ανωμαλία που πρέπει να εξαλειφτεί. 
Στη χώρα μας, εκτός από την παραδοσιακή δεξιά,  και το κόμμα της σοσιαλδημοκρατίας (το ΠΑΣΟΚ), μετά το 1989, με κάποια διαλείμματα και οάσεις κοινωνικής ευαισθησίας που όμως δεν αλλοίωναν την κυρίαρχη άποψη, πορεύτηκε στα πλαίσια αυτής της προσαρμογής. Τη θέση του συνθήματος για περήφανα νιάτα και τιμημένα γηρατειά, πήρε ο πολιτικός ρεαλισμός της διαχείρισης. Τη θέση των κοινωνικών αιτημάτων των λαϊκών τάξεων κατέλαβαν οι οικονομικοί δείκτες και οι απαιτήσεις των εργοδοτών, οι προτεραιότητες του κέρδους και ό,τι (κι αν…) περισσέψει για το συσσίτιο του αναιμικού κοινωνικού κράτους.
Ο πρωθυπουργός του ΠΑΣΟΚ, Σημίτης, εκφώνησε τον όρο και νομοθέτησε τη σημερινή πραγματικότητα του «απασχολήσιμου» (1997-1998). Οι απασχολήσιμοι στην Ελλάδα, ως προσωρινώς ή μερικώς απασχολούμενοι πλησιάζουν το 1.000.000 ανθρώπους. Υπουργός του ΠΑΣΟΚ, το 1989, νομοθέτησε τη μερική απασχόληση: μισή δουλειά, μισή ζωή, μισή σύνταξη. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ ξεκίνησαν τη μείωση των φορολογικών συντελεστών των Α.Ε. (τραπεζών, βιομηχανιών και μεγαλεμπόρων) ώστε να λέει ο Καραμανλής στους απεργούς δασκάλους «δεν έχω λεφτά να σας δώσω».
Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ με τις πολιτικές που ενέτειναν την ανεργία- γιατί η ανεργία είναι παράγωγο πολιτικών επιλογών που αποβλέπουν στην υποταγή των εργαζομένων- και με το θεσμικό πλαίσιο που έχτισαν ταπείνωσαν κόσμο και κόσμο στη λογική του ρουσφετιού, για το αυτονόητο: το δικαίωμα στην εργασία: με την εργασιακή ομηρεία του έκτακτου, με τις εξάμηνες συμβάσεις, με τις συμβάσεις έργου κλπ.
Η κ. Άννα Διαμαντοπούλου, στο πνεύμα του ΟΛΟΥ ΠΑΣΟΚ εισήγαγε έναν ακόμη όρο απάτης στην Ε.Ε. ως επίτροπος: την ευελασφάλεια. Από το ευελιξία + ασφάλεια…που σημαίνει να απολύεσαι ευέλικτα από τον εργοδότη και να το κράτος να σου δίνει μια ελεημοσύνη ως ασφάλεια.
ΤΙ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ  ΛΟΙΠΟΝ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ;
 Μας ενώνει το αίτημα να σταματήσουν όλα αυτά. Μας ενώνει το αίτημα να ζήσουμε μια αξιοπρεπή υλικά και ηθικά, ζωή, με κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα , με ελεύθερο χρόνο και εξασφαλισμένο το αύριο. Μας ενώνουν οι διαψεύσεις από τις πολιτικές δυνάμεις που κακοποίησαν σαν εξουσία με το χειρότερο τρόπο αυτές τις αξίες για τις οποίες αγωνιστήκαμε και κάποιοι έδωσαν τη ζωή τους σε, όχι πολύ, παλαιότερες εποχές. Μας ενώνει η ανάγκη για ελπίδα και δράση σ’ αυτή την προοπτική. Και πάνω απ’ όλα μας ενώνει η συμμετοχή μας με σκέψεις και πράξεις στους όμορφους αγώνες που έγιναν και θα γίνουν για να αλλάξουν όλα αυτά. Και αυτονόητα ,όλα αυτά που ζήσαμε, μας χωρίζουν από τις δυνάμεις της εξουσίας.
Επειδή δεν πρέπει να είμαστε οπαδοί των κομμάτων αλλά ενεργοί πολίτες, και επειδή η άκριτη ταύτιση μας οδήγησε στον εφησυχασμό, στην υποταγή και την ήττα, πιστεύω πως πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά.
ΤΙ  ΚΑΙ ΠΟΙΟΥΣ ΧΩΡΙΖΕΙ
Στο ερώτημα λοιπόν, τί χωρίζει το χώρο ΠΑΣΟΚ από το χώρο ΣΥ.ΡΙ.Ζ.Α., η απάντηση είναι: και τα πάντα και ίσως τίποτα. Μας χωρίζουν τα πάντα με το ΚΟΜΜΑ ΠΑΣΟΚ που θέλει να διαχειριστεί τις ιδιωτικοποιήσεις και την εμπορευματοποίηση του δημόσιου πλούτου, που συνηγορεί στις συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (εδώ θα δούμε πολλά αίσχη στο μέλλον!), που τάσσεται υπέρ του ανοίγματος των ιδιωτικών πανεπιστημίων, που προωθεί την ανάπτυξη της ιδιωτικής παιδείας, τα τζάκια της ιδιωτικής υγείας και πολλά άλλα και που πιστεύει ότι εάν γίνει κυβέρνηση θα είναι καλύτερος τροχονόμος, από τη Ν.Δ., της κυκλοφορίας της αγοράς και του κέρδους.  Τώρα που αμήχανα προσπαθεί να ψελλίσει αριστερές φρασούλες, πράττει «δεξιά»: μέχρι προχτές μίλαγε για μη κρατικά πανεπιστήμια, σιωπά για την ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής, αποδέχεται το αίσχος της καταστροφής της Πύλου και στο Βάι της Κρήτης όπως και σε άλλα μέρη, χάρη στο όνομα της ανάπτυξης  των ξενοδοχειακών μονάδων και των γηπέδων γκολφ. Καταστρέφουν έτσι τα ωραιότερα σημεία της ελληνικής υπαίθρου. Τίποτα δεν τους σταματά στο ΚΟΜΜΑ ΠΑΣΟΚ. Και στην τούρλα του Σαββάτου, ο πρώην ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, καθηγητής του εργατικού δικαίου κ. Κουκιάδης, ως πρόεδρος της επιτροπής εμπειρογνωμώνων που διόρισε η κυβέρνηση της Ν.Δ. προτείνει απελευθέρωση του ορίου απολύσεων, μεγαλύτερη ευελιξία στα ωράρια εργασίας και στις προσλήψεις, μικρότερες αποζημιώσεις κ.α.  Σοσιαλιστής κι αυτός;
Επίσης, οι δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ στη ΓΣΕΕ, στάθηκαν τυπικά και μόνο υπέρ του δημοψηφίσματος για το ασφαλιστικό και εδώ μπαίνει το καθοριστικό ζήτημα: πώς αντιλαμβάνεται τη συμμετοχή των εργαζομένων το ΠΑΣΟΚ; Το αίτημα για δημοψήφισμα είναι ένα όπλο για το οποίο μπορούμε να συγκροτήσουμε κοινωνικό μέτωπο κουβεντιάζοντας με εκατομμύρια συναδέλφους μας για να κατανοήσουμε τις σκοπιμότητες του κέρδους που κρύβεται πίσω από τα παραμύθια των τεχνοκρατών στυλ Αλογοσκούφη και Γκαργκάνα (επιλογή του ΠΑΣΟΚ κι αυτός άλλωστε!)
Ήδη οι δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ στη ΓΣΕΕ, δεν βλέπουν συνέχεια στο θέμα του δημοψηφίσματος για το ασφαλιστικό. Εμείς οι άλλοι, βλέπουμε και θα το παλέψουμε και θα ανακατέψουμε τα πράγματα. Γιατί αυτό που μας ενώνει ή μας χωρίζει είναι θεμελιακές επιλογές: με τις ανάγκες της κοινωνίας ή με την κλοπή του κέρδους;
Δεν μπορείς να είσαι και με τα δύο. Και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ, που έλεγαν οι παλιοί. Και επίσης μας χωρίζει η άβυσσος στην πολιτική πρακτική. Εκεί που το ΚΟΜΜΑ ΠΑΣΟΚ βλέπει στην καλύτερη περίπτωση ένα παθητικό ψηφοφόρο που θα του πάρει την αγανάκτηση από το γυαλί της τηλεόρασης και θα την κάνει κυβερνητική πλειοψηφία διαχείρισης εμείς στον χώρο του  ΣΥ.ΡΙ.Ζ.Α. βλέπουμε την ανάγκη καιρών, την ενεργοποίηση των πολιτών, την ουσιαστική και χωρίς όρια συμμετοχή τους. Αυτό μας ενώνει με το ΛΑΟ ΠΑΣΟΚ. Γιατί η αριστερά νομιμοποιείται να μπει στην κυβέρνηση μόνο εφόσον οι εργαζόμενοι έχουν πάρει αποφασιστικά την εξουσία διεκδικώντας ένα καλύτερο κόσμο.
 Άλλωστε, ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός…κι αναγκαίος ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ.
                                                         13-04-2008
                                                   Δημήτρης    Λαβατσής
                   μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής  του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ Χίου