Αρχική Απόψεις Aρθρα Μάρκος Σκούφαλος: Τι είναι στ’ αλήθεια το ρύζι;

Μάρκος Σκούφαλος: Τι είναι στ’ αλήθεια το ρύζι;

9

 ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤ’ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟ ΡΥΖΙ;


 Η ακρίβεια είναι γεγονός, ότι τσακίζει κόκαλα και κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί. Με μια μεγάλη διαφορά. Η ακρίβεια έχει και ονοματεπώνυμο κι εδώ είναι που τα χαλάμε με τους φαρισαίους και υποκριτές των αστικών ΜΜΕ, των βαθυστόχαστων εξαγορασμένων αναλυτών, των συστημικών πολιτικών του δικομματισμού και διπολισμού, που αρνούνται να κατονομάσουν τον αίτιο.
      Αρνούνται να κατονομάσουν την ελεύθερη αγορά, δηλαδή τον καπιταλισμό, δηλαδή τα κόμματα που τον διαχειρίζονται μέχρι σήμερα ,ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, τα δορυφορικά κόμματα στους δύο παραπάνω είτε από δεξιά  είτε από «αριστερά»,δηλαδή ΛΑΟΣ και ΣΥΡΙΖΑ.
      Ενδεχομένως αδικούμε το ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα ελπίδα για την ενότητα της αριστεράς, το κόμμα που θα αλλάξει τον καπιταλισμό για να μας οδηγήσει σε ένα άλλο κόσμο που είναι εφικτός, αλλά γι αυτό φταίει εκτός από το ΚΚΕ και η ρημάδα ταξική πάλη, η ρημάδα η ζωή που καθίζει τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του, επιβεβαιώνει τελικά ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο. Επιβεβαιώνει αν εξανθρωπίζεται ο καπιταλισμός, αν αλλάζει προς το καλύτερο ή αν ανατρέπεται προς δόξα του σοσιαλισμού κομμουνισμού, λέξεις απαγορευμένες από το ΣΥΡΙΖΑ.
      Έτσι λοιπόν έχουν τα πράγματι με τον προσδιορισμό της ακρίβειας και όποιος βλαστημά τις τιμές, βλαστημά το πετρέλαιο, τον Καραμανλή ή τον Παπανδρέου, αλλά δεν βλαστημά τη μήτρα που γεννά όλα τα παραπάνω, τον καπιταλισμό και τα κόμματα διαχειριστές του, το μόνο που καταφέρνει είναι να ανακυκλώνει την εξαθλίωσή του να παραμένει και ο ίδιος μέρος του προβλήματος ενώ θα μπορούσε
 να είναι η λύση του υπό προϋποθέσεις ταξικής συνειδητοποίησης της θέσης του.
 Ο γέρο – Μαρξ , στο Κεφάλαιο μας διδάσκει πως, εμπορεύματα είναι τα προϊόντα της εργασίας που παράγονται για την ανταλλαγή. Κάθε εμπόρευμα έχει ένα βασικό χαρακτηριστικό , την αξία χρήσης, αφού παράγεται για να ικανοποιήσει ορισμένες ανάγκες του ανθρώπου, πιο απλά χρησιμεύει κάπου στην κοινωνική σφαίρα της ανθρώπινης ζωής.
      Μέσα στις συνθήκες της εμπορευματικής παραγωγής, δηλαδή στις μέχρι σήμερα ταξικές κοινωνίες, η αξία χρήσης ενσωματώνει μέσα της μια ιδιότητα, που δεν είναι φυσική, προϋπάρχουσα ,εν τη γενέσει θα λέγαμε , αλλά καθαρά κοινωνική και είναι η ανταλλακτική αξία.
      Αυτό σημαίνει ότι ένα εμπόρευμα ανταλλάσσεται με ορισμένο τρόπο με άλλα εμπορεύματα πχ 1 παντελόνι = 10 σκαπάνες. Στην πορεία βέβαια των ταξικών κοινωνιών σ’ αυτή την εξίσωση μεσολαβεί το χρήμα και αντικαθιστά την άμεση ανταλλαγή με διαμεσολαβημένη. Ωστόσο βλέπουμε ότι πρόκειται για ανόμοια πράγματα, παντελόνι και σκαπάνες. Αυτό που δίνει τη δυνατότητα στα εμπορεύματα ενώ είναι ανόμοια να συγκρίνονται είναι η εργασία, γιατί ό, τι παράγεται σ’ αυτόν τον κόσμο, παράγεται από την ανθρώπινη εργασία, αυτή είναι και η γέφυρα ανάμεσα σε ανόμοια εμπορεύματα.
      Όταν λοιπόν μιλάμε για το μέτρο της αξίας, αυτό είναι ο χρόνος εργασίας που χρειάζεται για να παραχθεί το εμπόρευμα. Αυτή η εργασία που στη γενικότητά της ονομάζεται αφηρημένη εργασία, αφορά στην κατανάλωση της ανθρώπινης εργατικής δύναμης, στο ξόδεμά της, που ενσωματώνεται στο εμπόρευμα και του δίνει την αξία που έχει.
      Το πράγμα όμως στραβώνει, γιατί αυτή η μοναδική ιδιότητα της ανθρώπινης εργασίας να παράγει αξίες είχε και  έχει κοινωνική διάσταση.
      Λειτουργούσε μέσα σε ταξικές κοινωνίες και λειτουργεί και σήμερα μέσα σε μια κοινωνία που η ολιγαρχία του πλούτου επιβάλλει οι συντριπτική πλειοψηφία των λαών να παράγει συνεχώς εμπορεύματα για να κερδίζουν αυτοί όλο και περισσότερο. Με δεδομένο ότι μιλάμε σήμερα για την καπιταλιστική εμπορευματική παραγωγή, αυτό επιβάλλει να θυμηθούμε και πάλι το Μαρξ που έλεγε ότι ο απόλυτος νόμος του καπιταλισμού είναι η υπεραξία , δηλαδή η απλήρωτη εργασία, άρα δημιουργημένων αλλά απλήρωτων στον εργάτη εμπορευμάτων.
      Γίνεται νομίζω κατανοητό ότι στο βωμό του κέρδους των καπιταλιστών συμβαίνουν με τραγικό τρόπο όπως πάντα δύο τινά:
* Χαμηλά μεροκάματα και μισθοί δηλαδή, φτηνή εργατική δύναμη.
* Ακριβά εμπορεύματα από την άλλη που κάθε μέρα γίνονται και πιο απρόσιτα για το λαϊκό βαλάντιο.
   Επομένως ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η ΝΔ, ούτε τα διπολικά οράματα με ΛΑΟΣ και ΣΥΡΙΖΑ είναι δυνατόν να αποβάλουν αυτό το καρκίνωμα να λύσουν αυτήν την αντίθεση. Είναι αυταπάτη να πιστεύει κάποιος ότι όλοι αυτοί θα βάλουν φρένο σ’ αυτό που τους θρέφει:
   Στην ανθρώπινη εκμετάλλευση, στην παραγωγή υπεραξίας, στην εμπορευματοποίηση της ζωής  μας.
   Το ΚΚΕ πέρα από τα μέτρα που προτείνει και που αφορούν στις άμεσες και γενναίες αυξήσεις σε μισθούς , μεροκάματα και συντάξεις, προτείνει το κύριο:
   Τη συσπείρωση των λαϊκών δυνάμεων σε ένα  μέτωπο αντιμονοπωλιακό αντιιμπεριαλιστικό για τη λαϊκή εξουσία τη Λαϊκή οικονομία , το σοσιαλισμό -κομμουνισμό.
   Σ’ αυτήν την κοινωνία καταργείται  το εμπόρευμα άνθρωπος, σ’ αυτήν την κοινωνία η παραγωγή οργανώνεται για να θρέψει πλουσιοπάροχα το λαό, να του προσφέρει παιδεία, υγεία, ψυχαγωγία, πολιτισμό, αθλητισμό και πρόνοια δωρεάν.
   Ο στόχος της δεν είναι η εμπορευματική παραγωγή, αλλά η παραγωγή των προϊόντων και η οργάνωση της μοιρασιάς τους με σχέδιο και με βάση το «στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του.»
   Μειδιούν βεβαίως οι αστοί όταν ακούνε αυτά, χλευάζουν οι μεγαλοκαναλάρχες με τις αργυρώνητες πένες δίπλα τους, οι λογής λογής σκυφτοκέφαλοι αυλικοί και μικροαστοί ανατριχιάζουν.
   Τους εφιάλτες τους θέλουν να διώξουν γι αυτό και αντιδρούν έτσι. Το πρόβλημα όμως δεν είναι τι κάνουν αυτοί και τα κόμματά τους. Το πρόβλημα είναι τι κάνουμε εμείς.
   Αν δρούμε στη σωστή κατεύθυνση, αν συσπειρωνόμαστε στα σωματεία μας , αν αποκρούομε την καταναλωτική μας ραστώνη-όποιοι έχουν την πολυτέλεια ακόμα να διατηρούν κάποια- αν αντιστεκόμαστε στο δήθεν, αν ακούμε τη φωνή του ΚΚΕ, αν παλεύουμε μαζί του και οργανωνόμαστε στις γραμμές του, αν βάζουμε στήθος και γόνα για να σηκώσουμε ξανά τον κόκκινο ήλιο πάνω από την Ελλάδα, πάνω από τον κόσμο.(Σικελιανός)
   Διαφορετικά θα συνεχίσουμε να ζούμε στην καπιταλιστική κόλαση του Δάντη, με ινστιτούτα καταναλωτή, με ΜΚΟ, με παρατηρητήρια τιμών, άβουλοι τροχονόμοι της μιζέριας και της εξαθλίωσής μας., υποταγμένοι στη μοίρα μας, προϊόντα προς κατανάλωση στις κρεατομηχανές τους.
   Η ώρα λοιπόν της επιλογής δεν αφορά στο αύριο.
   Αφορά στο ΤΩΡΑ και πρέπει να είναι βαθιά και συνειδητά κόκκινη!


ΜΑΡΚΟΣ  ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ