Αρχική Απόψεις Aρθρα Ο Φιλοζωϊκός και οι ακούσιοι εγκλεισμοί συνανθρώπων μας σε ψυχιατρεία!

Ο Φιλοζωϊκός και οι ακούσιοι εγκλεισμοί συνανθρώπων μας σε ψυχιατρεία!

28

 Ο ΦΙΛΟΖΩΙΚΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΚΟΥΣΙΟΙ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΙ


Σοκαριστήκαμε διαβάζοντας την ανακοίνωση του Φιλοζωϊκού Συλλόγου. Αντί για τις συνήθεις αναφορές για εγκαταλελειμμένα ή βασανισμένα ζώα η ανακοίνωση περιέγραφε το πόσο εύκολο είναι να κολλήσουν σε κάποιον τη “ρετσινιά του τρελού” ειδικά αν υπάρχουν κτηματικές διαφορές.
Η αναφορά αξίζει περαιτέρω έρευνας και ενεργοποίηση των οργανισμών προνοίας καταρχήν των Δήμων όπου υπάρχουν τέτοια περιστατικά και κατά δεύτερον των εισαγγελικών αρχών.

Διαβάστε την ανακοίνωση που αναφέρεται πραγματικά σε γεγονότα που μας γυρίζουν δεκαετίες πίσω…

 

  

 

Η πρώτη φορά ήταν λίγο πριν τα Χριστούγεννα 2006.

Από το Δήμο Καρδαμύλων τηλεφώνησαν στο Φιλοζωικό Σύλλογο να περισυλλέξει τα εννιά σκυλιά και τις δεκάδες γάτες κυρίας της οποίας είχε αποφασιστεί ο ακούσιος εγκλεισμός σε ψυχιατρικό ίδρυμα.

Έως εκείνη την ώρα βρισκόταν στο αστυνομικό τμήμα Καρδαμύλων. Όντως, είχε οδηγηθεί με συνοδεία αστυνομικών, το προηγούμενο βράδυ, στο τμήμα Καρδαμύλων, και πέρασε και μια εβδομάδα στο αστυνομικό τμήμα Χίου πριν σταλεί τελικά στο Δρομοκαΐτειο Θεραπευτήριο.
    Τα ζώα της συντηρούνταν με κόπο και έξοδα του Φιλοζωικού Συλλόγου για μεγάλο χρονικό διάστημα ώσπου έγινε αντιληπτό πως η γυναίκα δεν θα επέστρεφε οπότε δόθηκαν σε διάφορες οικογένειες.
   Πριν λίγες μέρες, μία κυρία από τον Καταρράκτη τηλεφώνησε στο Φιλοζωικό να καταγγείλει πως γείτονες, με τους οποίους έχει κτηματικές διαφορές, δηλητηρίασαν το σκύλο, έσφαξαν τις κότες και την κατσίκα της. Ανέφερε επίσης πως κάλεσε κτηνίατρο μήπως μπορέσει και σώσει την ημιθανή αίγα και πως δεν την πίστευε κανείς γιατί «έλεγαν πως ήταν τρελή». Είχαν μάλιστα διατάξει τον «ακούσιο εγκλεισμό» της και έμεινε «και τρεις μέρες στο αστυνομικό τμήμα» πριν τη στείλουν στο Δρομοκαΐτειο από όπου επέστρεψε.
   Το πότε και αν κάποιος θεωρείται τρελός δεν θα το πούμε εμείς. Υπάρχουν ειδικοί που αποφασίζουν πότε ένα άτομο χρειάζεται ψυχιατρική φροντίδα. Όμως η φροντίδα αυτή ξεκινά από το θεραπευτήριο; Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους ως εκεί τους συμπεριφερόμαστε σα να είναι εγκληματίες; Αυτή είναι η μέριμνα μιας «εξελιγμένης» κοινωνίας για τους πάσχοντες, τις μοναχικές, ταραγμένες ψυχές, των οποίων κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τις αγωνίες και τους τρόμους; Να συλλαμβάνονται μέσα στη νύχτα και να οδηγούνται σε ένα κελί;
   Άλλωστε και μόνο η έκφραση «ακούσιος εγκλεισμός» -λες και μπορεί να υπάρξει ποτέ εκούσιος εγκλεισμός- ακούγεται τρομακτικός και παραπέμπει σε απολυταρχικά καθεστώτα. Ίσως το τραγικότερο είναι πως υπάρχουν άνθρωποι χωρίς οικογένεια και φίλους, άνθρωποι για τους οποίους κανείς δεν νοιάζεται, άνθρωποι περίεργοι και διαφορετικοί που πρέπει να ξεφορτωθούμε άρον-άρον μήπως και χαλάσουν την πολιτισμένη εικόνα μας.
   Αν αυτή είναι η κοινωνία των ανθρώπων τότε των ζώων είναι καλύτερη.