Αρχική Απόψεις Aρθρα Μεστά Χίου: ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ 2008

Μεστά Χίου: ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ 2008

43

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ


 

Συνεχίζοντας το μεγάλο οδοιπορικό αφιέρωμα  στα Μεστά της Χίου σήμερα παρακολουθούμε με τον φακό του  Greek American News Agency την ειδική τιμητική βραδιά στους ανθρώπους των Μεστών Χίου.

 Μια βραδιά αφιερωμένη σε απλούς μα δυνατούς ανθρώπους που με το έργο και την κοινωνική προσφορά τους δίδαξαν και συγκίνησαν.

Ο πολιτιστικός  Σύλλογος Μεστών τίμησε έναν άνθρωπο που έχει προσφέρει πολλά στην παιδεία της Αμερικής την κ. Αθηνά Κρομύδα (Τσώκου) η οποία έχει διακριθεί και ξεχωρίσει αλλά και τιμηθεί και από την ομογένεια σε κάθε επίπεδο.

Αντίστοιχη τιμητική διάκριση δόθηκε και στην μαία Καλιόπη Παπαλιώδη η οποία έχει φέρει στον κόσμο πάνω από 22.000 παιδιά ενώ τίμησε  και τον εκλειπόντα  Παναγιώτη Μανδάλακα ο οποίος τιμάται μετά θάνατον για την προσφορά και τις ευεργεσίες του προς τον Σύλλογο Μεστουσίων Αττικής, την τιμητική διάκριση παρέλαβε η εγγονή του Νάνση Μανδάλακα.  

Μέσα σε μια συγκινητική ζεστή και ανθρώπινη ατμόσφαιρα ο πολιτιστικός σύλλογος Μεστών Χίου βράβευσε σήμερα (σ.σ. 9/8/2008), στο παλιό σχολείο του ιστορικού χωριού, απλούς ανθρώπους για την συνεχή και πολυετή κοινωνική και πολυπίκοιλη προσφορά τους στα Μεστά Χίου.

Τρείς άνθρωποι έλαβαν την τιμητική διάκριση για την αφανή αλλά αδιάλειπτη και συνεχή προσφορά τους στον τόπο τους. Και οι τρεις έχουν ξεχωρίσει ο κάθε ένας για το δικό του αγώνα. Το δικό του έργο. Τη δική του προσφορά.

Οι Μεστούσιοι μέσα σε μια λιτή και απέριτη αλλά  γεμάτη συναισθήματα και ανθρωπιά προσήλθαν στο παλιό σχολείο, που ο πολιτιστικός σύλλογος έχει μετατρέψει σε πνευματικό κέντρο δίνοντας ζωή σε ένα χώρο που λόγω ελείψεων είχε μετατραπεί σε ένα ερειπομένο χώρο, προκειμένου να τιμήσουν τους δικούς τους ανθρώπους. Στο πρόσωπο των οποίων βραβεύτηκαν και τιμήθηκαν εξίσου και οι άλλοι απλοί Μεστούσιοι  της χίου ολόκληρου του κόσμου που καθημερινά αγωνίζονται τον καλό αγώνα της ζωής. Την σεμνή εκδήλωση που τίμησαν με την παρουσία τους δεκάδες  τοπικοί παράγοντες, γνωστοί  Ελληνοαμερικανοί που έχουν προσέλθη για τις ολιγοήμερες διακοπές αλλά και πνευματικοί άνθρωποι όπως η καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης κ. Γκιάλλα.   

Την εκδήλωση άνοιξαν με χαιρετισμούς ο πρόεδρος του πολιτιστικού κ. Διαμαντής Φύλλας και η κ. Ξένη Φύλλα που αναφέρθηκε στο βιογραφικό όλων αυτών των ανθρώπων.

Η Καλιόπη Παπαλιώδη που σήμερα διανύει την 9η δεκαετία περήφανη πια για το μεγάλο κοινωνικό και όχι μόνο έργο της δηλώνει ευγνωμοσύνη προς το θεό για το υπέροχο συναίσθημα που της χάριζε κάθε μωρό που έφερνε στον κόσμο ως μαία από το 1941 μέχρι το 1975 που ξεγέννησε πάνω από 22.000 βρέφη. Όλα Χιωτόπουλα που πέρασαν από τα ευλογημένα χέρια της.»Έρχονται και μου φιλούν τα χέρια… Με κάνουν και δακρύζω κάθε φορά  που συνανντώ παιδιά  -σήμερα άνθρωποι μεγάλοι- που κάποτε έφερα στον κόσμο. Έφερα στον κόσμο εγγόνια και δισέγγονα. Η ευλογία είναι μεγάλη. Ευχαριστώ το Θεό για αυτό το μεγάλο μοναδικό και ξεχωριστό δώρο που μου χάρισε. Θέλω ένα πράγματα να πω στις νέες μαίες. Να έχουν υπομονή και να αγαπήσουν αυτό που κάνουν».

Αυτά μεταξύ άλλων με έκδηλη την συγκίνηση δηλωσε λίγο μετά τη βράβευση της η κ. Καλιόπη Παπαλιώδη που σήμερα απολαμβάνει τις ευλογίες να έχει δει όχι μόνο εγγόνια αλλά και δισέγγονα που η ίδια έφερε στον κόσμο η οποία συμπληρώνοντας με δυο λόγια την ολιγόλογη τοποθέτηση της για  πως νιώθει για μια ακόμα βρέβευση της θα πει: «είμαι ευχαριστημένη. Δοξάζω το Θεό. Τι άλλο να πω; σημασία παιδί μου έχει να μείνουμε καλοί άνθρωποι. Να μάθουμε να προσφέρουμε στην κοινωνία.»  

Η πολιτιστική εβδομάδα «Μεσαιωνικό Πανυγήρι 2008» που για πρώτη φορά φέτος φαίνεται να  συγκεντρώνει το ιδιαίτερο ενδιαφέρον και των ελληνικών ΜΜΕ που ανακάλυψαν το ιδιαίτερο σε φυσικό κάλος ιστορικό μνημείο.

‘Ενα αληθινό  » ζωντανό κάστρο» στα Μεστά της  Χίου που ζει εδώ και επτά αιώνες.

Η πολιτιστική εβδομάδα  κορυφώνεται σήμερα Σάββατο (9/8) με την ξακουστή γιορτή της Σούμας προς τιμήν της οποίας έχουν ήδη καταφθάσει στο νησί και στο Κάστρο εκατοντάδες χιώτες από όλο τον κόσμο προκειμένου να ζήσουν την αναβιώση ενός μοναδικού εθίμου. Η πλατεία από το πρωί αναμένεται να κατακλυστεί από Μεστούσιους που θα προετοιμάζουν την γιορτή της Σούμας αλλά και από  επισκέπτες που θα συμμετέχουν σε ένα πανηγύρι το οποίο θα ξεκινήσει το απόγευμα με το πλούσιο  τραπέζι  γεμάτο τοπικά εδέσματα  που στρώνει ο πολιτιστικός σύλλογος για τους προσκεκλειμένους και  καλεσμένους του από όλο τον κόσμο. Ένα αληθινό γλέντι με χορούς και τραγούδια που  αναμένεται να κρατήσει    ως το πρωί της Κυριακής. Κατόπιν όλοι μαζί μετά θα περάσουν να ανάψουν το κερί και να πάρουν ευλογία από τον Ιερό και επιβλητικό Ναό  των Παμέγιστων  Ταξιαρχών που συμβολικά  υπερυψωμένοι στέκουν  πάνω από την  πλατεία και  σκεπάζουν  τους Μεστουσίους όλου του κόσμου.

 Προσεύχονται  για αυτούς και τα παιδιά  τους όπως μας λέει η κυρά Γεωργία η φιλοξενήτρα και ξεναγός του Ιερού ναού «αυτό πιστεύουν όλοι οι Μεστούσιοι, που στα στήθη τους κρέμονται ο Σταυρός και οι Ταξιάρχες…» μας λέει γεμάτη χαμόγελο και συγκινείται. Κοιτά τις εικόνες χαμογελά  και συνεχίζει να ξεναγεί τους επισκέπτες στον περίλαμπρο Ιερό Ναό των Ταξιαρχών. Πάει πάνω κάτω η κυρά Γεωργία στον πλαιό και τον Νέο ταξιάρχη για να προλάβει. Πληρώνεσαι κυρά Γεωργία; τη ρωτάμε. «τι είναι αυτά τα πράγματα παιδάκι μου που λες; οι άγιοι γιατί είναι εδώ; ότι θέμε μας το κάνουν. Το ζητάμε…»  Ακοίμητος φρουρός η κρυά Γεωργία στέκει εκεί με το χαμέγελο να υποδέχεται τους επισκέτες στους Ταξιάρχες. Φροντίζει το Ιερό ναό παραμιλά γελά και όλο ζητά κουβέντες γλυκές να λέει σε κάθε ένα που περνά το κατώφλι των Ταξιαρχών. «να σου κάνω ένα καφέ γιέ μου; να σε φιλέψω κάτι; πάμε να σου πω για το ναό…» αυτές είναι οι κουβέντες της κάθε μέρα. Εδώ και χρόνια από το πρωί ως το βράδυ. Εκεί στους Ταξιάρχες και εκείνοι φροντίζουν για εκείνοι και τα θελήματα της… Τέτοιοι είναι οι άνθρωποι στα Μεστά της Χίου. Οι άνθωρποι που διαχειρίζονται την ζωντανή κληρονομιά τους. Το ζωντανό κάστρο που οι ίδιοι καθημερινά σμιλεύουν με τις αγωνίες και τον ιδρώτα, τον κόπο και το μόχθο για να διατηρήσουν τα ήθη και τα έθιμα. Τις παραδόσεις και την ξεχωριστή νοοτροπία που διαθέτουν κληρονομιά αιώνων από τα χρόνια των Βυζαντινών. 


ΧΙΟΣ ΜΕΣΤΑ : ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ 2008 


Δεκάδες νέοι όλων των ηλικιών ξεχύθηκαν  στην άγρια παραλία της Μερικούντα  στα Μεστά Χίου σε ένα διαφορετικό πανηγύρι από αυτά που έχουμε συνηθίσει να λέμε στη γλώσσα της εποχής παραθαλάσσιο πάρτυ. Ένα «πάρτυ» όπου στο πλαίσιο των εθίμων και των παραδόσεων του χωριού  όλοι μαζί από βραδύς θα πάνε να ξενυχτίσουν δίπλα στη θάλασσα λέγοντας ιστορίες από τη ζωή μέχρι το ξημέρωμα και την ανατολή του ηλίου που θα πάρουν το μοναπάτι για  τη λειτουργία του Αγίου Αιμιλιανού. Δεκάδες φωτιές αναμένες διάσπαρτες  κατά μήκος της παραλίας και γύρω νέοι σε ένα σπάνιο, μοναδικό και ιδιαίτερο, ως εμπειρία, αντάμωμα ζωής, όπου παιδιά από την Αμερική την Αυστραλία την Αθήνα αλλά και του χωριού μαζεύονται να ανταλλάξουν εμπειρίες. Να γνωριστούν να μιλήσουν για τα έθιμα του χωριού των πατεράδων τους, να ανταλλάξουν απόψεις για το μέλλον του χωριού τους,  να αναζητείσουν ελπίδα στη ζωή και  το ιερό δικαιωμα  στον έρωτα… την αγάπη…τα βιώματα και τις μοναδικές και ανεπανάληπτες εμπειρίες της ζωής…  να κρύψουν και εκείνοι στην άμμο το δικό τους μεγάλο ή μικρό μυστικό…   


Όλο το βράδυ, χορεύουν κατά παρέες  πίνουν και τρώνε  τα εδέσματα που ετοίμασαν οι ίδιοι από το σπίτι και  ο πολιτιστικός σύλλογος Μεστών Χίου  με τον ακούραστο Διαμαντή Φύλλα(τον πρόεδρο) και το επιτελείο του με πρώτη την γραμματέα του πολιτιστικού  συλλόγου Μεστών κ. Ελένη η οποία επωμίζεται και όλο το βάρος της  διαδικασίας και της γραφιοκρατικής προετοιμασίας κάθε εκδήλωσης. ψυχή της ενίσχυσης και αναβιώσης όλων των εθίμων και λαογραφικών στοιχείων αυτού του καταπληκτικού μέρους(των Μεστών Χίου) η λαογράφος κ. Ξένια Φύλλα η οποία περνά από όλες τις παρέες νέων και κυρίως των  ηλικιωμένων, για να καταγράψει με αγάπη και πάθος  την πολιτιστική  συνέχεια του τόπου της μέσα από   τα ήθη και τα έθιμα που περνούν από γενιά σε γενιά από τις διηγήσεις τους των παλαιοτέρων που θυμούνται τις φωτιές στην Μερικούντα και το ρόλο τους σε κάθε εποχή. 


 Ανθρωποι όλων των ηλικών θα κάτσουν αντάμα στη φωτιά και στο κύμα που σκάει δίπλα τους να μιλήσουν μέχρι πρωίας. Θα τραγουδήσουν, θα κεράσει ο ένας τον άλλο από τα φτιαγμένα που έχουν  με μια χωριστή και μοναδική γεύση. Την  αληθινή γεύση της φιλοξενείας, της αλληλεγγύης της,  της συνεργασίας, της αλληλοκατανόησης, της   κοινωνικότητας που έχουν μεταξύ τους αναπτύξει μεταξύ τους.  Σε μια ιδιόμορφη και ξεχωριστή κοινωνία που σμιλεύθηκε στο πέρασμα των ετών και κράτησε μέσα της όλα τα καλά από τα χρόνια που χτίστηκε το μοναδικό ίσως κάστρο στον κόσμο που κατοικείται αδιάλειπτα επί επτά και πλέον αιώνες, περνώντας από γενιά σε γενιά τα μικρά και μεγάλα μυστικά που κρύβουν μέσα τους οι πέτρες που σηκώνουν τους πύργους και στηρίζουν τούτο το μοναδικό σε κάλος και φυσική ομορφιά ιστορικό μνημείο στα βόρεια του Αιγαίου. Οι φωτιές στην παραλία της Μερτικούνας  ένα έθιμο που έρχεται που χάνεται στα βάθη των ετών και οι σημερινοί Μεστούσιοι  αναβιώνουν με την βοήθεια του πολιτιστικού συλόγου Μεστών, έχοντας την αγωνία να κρατήσουν ψηλά  στην συνήδειση τους, όχι μόνο τα ήθη και τα έθιμα της κοινότητας αλλά και την ποιότητα ζωής τους. Τη ζωή που έμαθαν από πάππου προς πάππου και γιάγια προς γιάγια μέχρι την κρυά Μαριάνθη που με τα τραγούδια και τα μοιρολόγια της διασώζει αλήθειες και θρύλους ζυμωμένα με δάκρυα και πόνο ζωής. {Θα ακουλουθήσει ειδικό αφιέρωμα στην Κυρά Μαριάνθη(Αλμυρούδη)}   


 Δεκάδες νέα πανέμορφα κορίτσια και αγόρια με το εφοιβηκό ταπεραμέντο θα παίξουν μέχρι το πρωί, θα πουν όσα δεν λένε όλο το χρόνο εκεί που ζουν  θα χορέψουν και θα πιούν σούμα ένα σπάνιο και μοναδικό ποτό από απόσταξη σύκων.  Θα αστειευτούν, θα παίζουν μέχρι το ξημέρωμα με την θάλασσα, μεταξύ τους και θα λένε ιστορίες και βιώματα από την ζωή τους όπου ζει ο κάθε ένας.  


 Εκεί όλες τις ώρες της νύχτας κάτω από φεγγάρι και τα κύματα να σκάνε δίπλα τους νέα παιδιά θα ανταλλάξουν απόψεις για την ζωή και τα προβλήματα της, τα ήθη και έθιμα του χωριού τους, τον έρωτα, την αγάπη. Την  πίστη και την απιστία στον έρωτα και τις ανθρώπινες σχέσεις. Τον Θεό και την Εκκλησία. Μιλούν για όλους και για όλα.  Τα καλά και τα κακά της ζωής τους, της εμπειρίες της ζωής όλου του χρόνου όσπου πάλι την επόμενη χρονιά να ξανά ανταμώσουν φέρνοντας μαζί τους  νέες εμπειρίες ζωής για να τις καταθέσουν εκεί δίπλα στην αμουδιά που πάνω της σκάνε τα μανιασμένα κύματα. Τα κύματα που παίρνουν μαζί τους μακριά στα πελαγα της οικουμένης  τα μικρά και τα μεγάλα μυστικά που ακούνε να αφηγούνται οι νέοι που ερωτεύονται που  αγαπιούνται. Που ελπίζουν και αγωνιούν για το μέλλον τους μα πιο πολύ για την ίδια την ζωή και την ποιότητα της στα αστικά κέντρα που αποπροσωποιούν το Πρόσωπο του Ανθρώπου, αναζητώντας την αιτία που θα τους φέρει εδώ στα Μεστά της Χίου σε τούτο το ιδιαίτερο και μοναδικό μέρος να χτίσουν τη ζωή τους καμωμένη με ελπίδες και όνειρα για ένα καλύτερο αύριο μακριά από το άνχγος της πολύβουης και απρόσωπης πόλης. Εδώ όλοι μιλάνε με τα μικρά τους ονόματα. Η χρύσα, η Μαρία, ο Νίκος, ο Σωτήρης, η Γεωργία, η Αδαμαντία, η Μιχελία, η Ευτυχία, ο Δημήτρης…  


  ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ στην  γλυκιά και αυθόρμητη Αυγουστίνα, την Χρύσα που θέλει να γίνει μικροβιολόγος-γεννετήστρια, στην Μαρία στην Αγγελική και τον Σωτήρη, στη Μικελία  και στην Ευτυχία, στην Ειρήνη στην Πόπη, στην Άννα, στον Δημήτρη, στον Γιάννη στον Λάμπρο στο Γιώργο στον Κοσμά, στην Λίντα, στη Νικολέτα…σε όλα εκείνα τα παιδιά που(συνάντησα και μιλήσαμε στην παραλία της Μερικούντα)και σήμερα αναζητούν το διαφορετικό. Το όμορφο. Το απλό και λιτό. Αναζητούν το δικαιώμα στη ζωή, στη διαφορετική άποψη… Το διαιώμα στην Αγάπη και στον έρωτα.  Στα παιδιά που καθίσαμε και συζητήσαμε  δίπλα στα κύματα και τις φωτιές εκεί στην παραλία της Μερικούντα,και μιλήσαμε για  τις δικές τους εμπειρίες… για την πίστη…στο Θεό…την Πίστη και την απιστία στον Έρωτα και την Αγάπη…τα μεγάλα προβλήματα της ζωής, και τις αγωνίες τους…εκεί που χτυπούσαν τα κύματα δίπλα στις φωτιές με τα  αυθόρμητα παιχνίδια με τις βουτιές και τις πατητές στη παραλία της Μερικούντας των Μεστών της Χίου…Σε όλα εκείνα τα παιδία που με τον αυθορμητισμό τους σε κερδίζουν και σε κάνουν να λές θέλω να ξανά έρθω εδώ…να αφήσω το δικό μου μυστικό…το δικό μου δάκρυ στα κύματα της παραλίας…το δικό μου πόνο…τη δική μου ελπίδα…τα κύματα που εξαγνίζουν κάθε πόνο…καθαρίζουν απαλά με την αλμύρα κάθε πίκρα…  



Την ελπίδα που μοιάζει με φωτιά που κάθε που απελπίζεσαι αναζοπυρώνεται και σε ζεσταίνει… όσο και αν πονάς… σε δυναμώνει…σε στηρίζει…σε κάνει να σκέπτεσαι ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι υπάρχει ελπίδα… όσο υπάρχουν νέοι υπάρχει Αγάπη. Αγάπη κανονική και ανιδιοτελής. Αγάπη δυνατή. Αγάπη… Μακάρι όλα τα παιδιά  του κόσμου και της γης να έχουν την δική τους «Μερικούντα» για να πλάθουν εκεί  τα δικά τους όνειρα δίπλα στα κύματα που συμβολίζουν πολλά… τις θύελες  και τις φουσκοθαλασσιές της ζωής που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε καθημερινά… αντιμέτωποι με την σκληρή πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί χωρίς πίστη και Αγάπη. Χωρίς τη φλόγα από τις «φωτιές της Μερικούντα». Τις φωτιές που ανάβουν οι νέοι που φέρνουν το νέο. Το διαφορετικό…


Σας ευχαριστώ για τις όμορφες (μα πολύ λίγες) στιγμές εκείνο το βράδυ… στην παραλία της Μερικούντα… Θα τα ξανά πούμε… κάπου…κάποτε… Σας ευχαριστώ γιατί με πήρατε μαζί σας και με κάνατε κοινωνό της δικής σας παρέας…γιατί μου ανοιχτήκατε…γιατί μου εκμυστηρευτήκατε…τα μυστικά σας… γιατί σκύψατε στο αυτί και μου είπατε «κι εγώ έχω αυτό που με βασανίζει…» κι όμως δεν με ξέρατε…δε σας ήξερα…δεν σας ξέρω… όμως έχουμε ένα κοινό μυστικό… Α.Σ.


Υστερόγραφο: τούτες τις μέρες του καλοκαιριού είπαμε να κάνουμε μια μικρή ανάπαυλα από την προταιρεότητα της σκληρότητας που κρύβουν οι ειδήσεις και να σας μεταφέρουμε σε ένα άλλα τοπία…μαγικά…αλοτινά τοπία που κάποτε ταξίδευαν πειρατες σε κάστρα μακρινά… σε έναν άλλο κόσμο…διαφορετικό κόσμο…μαγικό…παραμυθένιο….σε μια άλλη κοινότητα…πραγαμτική που ζει και αναβιώνει τα δικά της έθιμα ήθη και παραδόσεις  στο Βόρειο Αιγαίο… σε μια διαφορετική πραγματικότητα από την σκληρή πραγματικότητα τη ζωής… το οδοιπορικό στο Κάστρο και των  παραμυθιών… της ζωής μέσα από ένα αληθινό κάστρο των Μεστών που παραμένει όρθιο εδώ και επτά αιώνες συνεχίζεται…  


08.08 
ΧΙΟΣ-ΜΕΣΤΑ: ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ 2008


Πλημύρισε το ιστορικό κέντρο των Μεστών Χίου από δεκάδες  παιδιά όλων των ηλικιών που ήρθαν να συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις του πολιτιστικού συλόγου Μεστών Χίου.  Ντόπια και παιδία που ήρθαν από όλα τα μέρη του κόσμου για διακοπές με τους γονείς τους, ήρθαν όλα  για να παίξουν το παιχνίδι του κρυμένου θυσαυρού. Δεκάδες παιδάκια, κορίτσια και αγόρια, έψαχαν όλη την ημέρα υπό την καθοδήγηση  1ου Σύστηματος  Ναυτοπροσκόπων  Βροντάδων Χίου την ιστορία του κάστρου. Κρυμένα καλά μικρά και μεγάλα  μυστικά,σε τρύπες και πολεμίστρες, εκκλησίες και κελιά μοναχών, σπίτια εγκαταλελειμένα, αλλά και μικρά αρχοντικά όλα μπήκαν στο μικροσκόποιο των παιδιών  προκειμένου να βρουν το κρυμένο θυσαυρό.


Να βρούν το μεγάλο μυστικό του κάστρου των Μεστών που παραμένει ζωντανό αιώνες τώρα να σμιλεύει στις καρδιές των ανθρώπων μια διαφορετική κοιωνικότητα από όλα τα μέρη της Ελλάδας.  Για ώρες πολλές  όλο το κάστρο  από το πρωί μέχρι το απόγευμα ήταν σε συνεγαρμό  και παντού κυριαρχούσαν οι φωνές των μικρών λιλιπούτιων που  είτε ζωγράφιζαν εικόνες χαράς είτε  των μεγαλυτέρων  παιδιών που  έψαχναν μέσα από το παιχνίδι την ιστορία, τις ρίζες και τις παραδόσεις του μοναδικού αυτού ζωντανού ιστορικού μνημείου της Ελλάδος. Έπαιζαν όλα  κάτω από την Εκκλησία των Παμέγιστων Ταξιαρχών που για χρόνια τώρα σκέπει και φρουρεί τους Μεστούσιους όπου και αν βρίσκονται σε όλο τον κόσμο, μέχτι την ώρα που γυναίκες και παπάς έψαλαν την Παράκληση στην Παναγιά για τον Δεκαπεντάυγουστου τα παιδιά έπαιζαν ανέμελα και έψαχαν το μεγάλο μυστικό πο φέρνει εδώ ανθρώπους να μείνουν για πάντα μακρυά από το άνγχος της πολύβουης πόλης, μακρυά από τα κοσμικά κέντρα του κόσμου όπου πέτυχαν, αγωνίστηκαν, και  μεγαλούργησαν αλλά πάντα στο τέλος γυρίζουν εδώ να γευτούν το μεγάλο μυστικό που κρύβει τούτο το κάστρο…


Το μυστικό που φέρνει καρδιές και ψυχές σε τούτα ‘ δω τα χώματα να νιώσουν το γαλήνεμα της ψυχής όταν αφείνεται στα πελάγη των ατέρμονων σκέψεων που τυρανούν καρδιές και χυψές που πονούν…   Οι φωνές των παιδιών ήταν το μεγάλο μήνυμα ελπίδας για τούτο τον τόπο που χρόνια τώρα σε τούτη την άκρη της Ελλάδος απένταντι από την Τουρκία φυλάει σύνορα. Θερμοπύλες μιας άλλης παράδοσης  άγραφης που ζωντανεύει μέσα από μαρτυρίες. Μα πάνω από όλα μικροί μεγάλοι  διαφυλάσσουν ως κόρη οφθαλμού, το μεγάλο μυστικό της ξεχωριστής αυτής και μοναδικής σε ιστορικά προνόμια περιοχής, της μεγάλης κληρονομιάς  να διατηρήσουν ζωντανό το κάστρο. Το κάστρο είναι η ζωντανή ιστορία που περνά από γενιά σε  γενιά ξεκινώντας  από τα χρόνια των Ενετών που με τους Γενοβέζους έχτισαν το κάστρο και έκρυψαν μέσα του μυστικά, των Βυζαντινών που ακόμα και σήμερα ακούς το θρόϊσμα της αύρας του Ιουστινιάνηπου άφεισε την τελευταία του πνοή δίπλα στον Παλαιολόγο αγωνιζόμενοι και οι δυο να σώσουν την Πόλη… Την Κωνσταντίνου Πόλη που ίσαμε σήμερα παραμένει σε χέρια αλότρια και ξένα… Το κάστρο που την νύχτα ακούς   τα βήματα όλων όσων πέρασαν από τούτα τα θολοτά σοκάκια, των Γενοβέζων των Τούρκων  μέχρι τους Γερμανούς τους τελευταίους κατακτητές του Κάστρου των Μεστών… Για αιώνες επέζησε αυτή η μοναδική και ξεχωριστή σε ήθη, έθιμα και παραδόσεις, κοινότητα η οποία κρατά κρυμένο πολύ καλά το μεγάλο  μυστικό…Το μυστικό που κάνει τους ανθρώπους πιο μαλακούς. Γλυκούς. Χωρίς εγκληματικότητα επί αιώνες τώρα. Ένα μοναδικό κοινωνικό φαινόμενο που μας ανέλυσε η ακούραστη, με ανύστακτη εγρήγορση λαογράφος κ. Ξένια Φύλλα στην ιστορική αναφορά και διήγηση της στο μεγάλο οδοιπορικό-αφιέρωμα που έχουμε ξεκινήσει για τα  Μεστά Χίου. Μαρτυρίες μοναδικές όπως αυτές της Κυρά  Μαριάνθης που μέσα από τα τραγούδια και τα μοιρολόγια της κρύβει ζωές, καρδιές και ψυχές που πήραν μαζί τους το μεγάλο μυστικό του Κάστρου…  Οι πολιτιστικές  εκδηλώσεις   συνεχίζονται και σήμερα (Πέμπτη 7 Αυγ.08) με τις φωτιές στην παραλία της Μερικούντας. Ένα μοναδικό και σπάνιο έθιμο όπου παιδιά και μεγάλοι ανάβουν φωτιές από βραδύς.  Ψήνουν και τρώνε μέχρι τα ξημερώματα σε κύκλους φωτιάς γύρω να λένε ιστορίες από καρδιάς. Αξίζει τον κόπο πάντως για όλα τούτα αλλά και άλλες σκέψεις μιας ψυχής που καθημερινά σμιλεύει καρδιές με το απαράμιλο θάρρος και την καθημερινή ενασχόληση της με τον πολιτισμό, τα ήθη και τα έθιμα ενός τόπου με μεγάλα και μικρά κρυμένα μυστικά να επισκεφθείτε το blogSpot Fracxtalx που  απεικονίζει μια μικροκλασματική απεικόνιση…