Αρχική Απόψεις Aρθρα Η καλή σχολική χρονιά απ’το πρωί φαίνεται!

Η καλή σχολική χρονιά απ’το πρωί φαίνεται!

20

   BAΣΙΛΗΣ ΜΑΥΡΕΛΟΣ
   Μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ
   από την ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 Χίος 11-09-2008
 
Η καλή σχολική χρονιά απ’το πρωί φαίνεται!
 

                Με το ξεκίνημά της η νέα σχολική χρονιά επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά ότι για να είναι καλή χρειάζεται όχι μόνο πολιτική βούληση αλλά αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης και προσανατολισμού ώστε να αντιμετωπιστούν τα πάγια προβλήματά της.
               Και σ’ αυτό το ζήτημα η κυβέρνηση δεν έχει να παρουσιάσει τίποτα καινούριο!
Το αυτονόητο των έγκαιρων υπηρεσιακών μεταβολών και των αισθητά μειωμένων
διορισμών εκπαιδευτικών φαντάζουν στα μάτια της ως κατόρθωμα,καινοτομία και μεταρρύθμιση.Είναι για να γελάς και μαζί να θυμώνεις. Για να δούμε όμως σε τι συνθή-
κες βρίσκει τα σχολεία η μέρα του αγιασμού τους.- Ακάλυπτα κενά από εκπαιδευτικούς( 2000 δάσκαλοι + 7000 εκπαιδευτικοί ειδικοτήτων στο ολοήμερο για την πρω-
τοβάθμια,900 για την ώρα στη δευτεροβάθμια).-Νήπια,κυρίως της β’ ηλικίας,που δε γίνονται δεκτά στο δημόσιο νηπιαγωγείο.-Βιβλία που δε διδάσκονται και προγράμμα-
τα που δεν εφαρμόζονται.-Ειδικότητες που δεν υπάρχουν.-Ειδική αγωγή χωρίς προσωπικό,εύκολη λεία για τους ιδιώτες.-Ανύπαρκτη αντισταθμιστική αγωγή(τμήματα
ένταξης,τάξεις υποδοχής,ενισχυτική διδασκαλία).-Διδακτήρια και αίθουσες κατά κανόνα ακατάλληλες για μάθημα.-Περικοπές στις δαπάνες συντήρησης και λειτουργίας
των σχολείων.-Κακοπληρωμένοι και απαξιωμένοι εκπαιδευτικοί.-Ανύπαρκτη επιμόρφωση και επιστημονική στήριξη.-Εργασιακή αβεβαιότητα και ανασφάλεια.
Κι αυτά είναι μερικά από τα μέρη του <<γκρίζου καμβά>> της εκπαίδευσης που έχουν διαμορφώσει οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων.Γιαυτό και απ’όσους κυβέρνη-
σαν την τελευταία εικοσαετία κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται υπερήφανος για την εφαρμοζόμενη εκπαιδευτική πολιτική.
                Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση Καραμανλή είναι κυβέρνηση των ιδιωτικών συμφερόντων και του επιχειρηματικού κεφαλαίου.Η πολιτική της στο χώρο της παιδείας,της υγείας και της πρόνοιας είναι πολιτική ενίσχυσης των ιδιωτών και μετακύλισης του κόστους στις πλάτες των εργαζομένων.Σε αυτό το πλαίσιο κινείται
όλα αυτά τα χρόνια με την  ιδιωτικοποίηση  και της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης,με την απαξίωση του δημόσιου σχολείου΄με τις ανεπαρκείς δημόσιες υπηρεσίες στον το-
μέα της υγείας,με τις κατεδαφίσεις στο ασφαλιστικό,με τις περικοπές εργασιακών δικαιωμάτων(συλλογικές συμβάσεις,ωράριο,ωρομίσθια,κ.λ.π.),με την άδικη φορολογική πολιτική,με την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας.
                 Για ποιο πράγμα να είναι υπερήφανη σήμερα η κυβέρνηση;Μήπως για την κατάντια της οικονομίας;Μήπως για την ακρίβεια που σαρώνει;Για τη μείωση του εισοδήματος των μισθωτών και των συνταξιούχων;Για την αποτυχία εκτέλεσης του φετινού προϋπολογισμού και τη γενίκευση των νέων φοροεπιδρομικών μέτρων ενάντια
στα χαμηλά εισοδήματα;Θυμίζουμε ότι πριν ένα χρόνο μας οδήγησε  σε εκλογές για να μπορέσει δήθεν να φτιάξει προϋπολογισμό.Για τι άλλο μπορεί να καμα-
ρώνεται σήμερα ο κ.Καραμανλής;Mήπως για την πλήρη κομματικοποίηση του κράτους και την επέλαση της <<γαλάζιας γενιάς>>;Μήπως για την πάταξη της διαφθοράς
και των σκανδάλων;<<Siemens>>,<<υποκλοπές>>,<<ομόλογα>>,<<Πακιστανοί>>,<<Παυλίδης>>,<καρτέλ γάλακτος>>,<<Ζαχόπουλος>>,<<κουμπάροι>>,είναι τα
μέχρι σήμερα ορατά σημεία του <<σεμνά και ταπεινά>>,που μετατρέπεται  όλο και πιο πολύ σε  <<σεμνά και μετρητά,ακίνητα και κινητά>>..
                  Απ΄αυτή την κυβέρνηση κι απ΄αυτές τις πολιτικές δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα!Είμαστε σε κόντρα κι έχουμε να κάνουμε πολλά ακόμα.Η καταδίκη
για την πολιτική της,για το βίο και την πολιτεία της είναι επιβεβλημένη.Απ’τους γεμάτους δρόμους της μεγάλης απεργίας των δασκάλων το 2006,στη φοιτητική εξέγερση
που άνοιξε τις καρδιές και ανακούφισε τις ψυχές μας αμέσως μετά, στο ξέσπασμα των εκατομμυρίων απεργών στην  αντιασφαλιστική επέλαση ,θα νοιώθουν πά-
ντα σαν άνεμο κουβάρι την οργή μας να τους περικυκλώνει.Στη Θεσσαλονίκη πριν λίγες μέρες κάναμε εμείς το δικό μας αγιασμό, των αναγκών και των δικαιωμάτων μας.
Να τελειώνουμε με τα παραμύθια,τα θέατρα και τις φανφάρες.Να μην τους αφήσουμε να πάρουν ανάσα με την αυτοοργάνωση των αγώνων, με κινηματικές πρωτοβου-
λίες και δράσεις,με ενότητα και με <<συμμαχία των από κάτω>> μπορούμε να τους σταματήσουμε.Να σπάσουμε τη βιτρίνα της συναίνεσης και της υποταγής που
έχει στήσει ο διπολισμός και ο αντιδραστικός συνασπισμός κεφαλαίου,κυβέρνησης και Μ.Μ.Ε.Να μην εγκλωβιστούμε σε τεχνητούς κομματικούς διαχωρισμούς,διαιρέ-
σεις και εξαρτήσεις.Καμιά ανοχή,καμιά ανακωχή! Ωρα για μάχη,ώρα για αγώνες!
                                                                                                                                           
 
                                                                  <<  Χρειάζονται πολλά,τον κόσμο
                                                                     για ν’αλλάξεις.
                                                                    Οργή κι επιμονή.Γνώση
                                                                     και αγανάκτηση.Γρήγορη
                                                                     απόφαση,στόχαση βαθιά.
                                                                    Ψυχρή υπομονή,ατελείωτη
                                                                            καρτερία.
                                                                     Κατανόηση της λεπτομέρειας
                                                                      και κατανόηση του συνόλου.
                                                                     Μονάχα η πραγματικότητα
                                                                      μπορεί να μας μάθει πώς την
                                                                            πραγματικότητα
                                                                       ν’αλλάξουμε>>                  
                                      
                                                                                    (Μπρεχτ)