Αρχική Απόψεις Aρθρα Γιάννης Μακριδάκης: Οι δημόσιες περιουσίες και το μέλλον τους, από το νοσοκομείο...

Γιάννης Μακριδάκης: Οι δημόσιες περιουσίες και το μέλλον τους, από το νοσοκομείο στο ΝΟΧ

9

 Οι δημόσιες περιουσίες και το μέλλον τους.


Τον τελευταίο καιρό γίνεται πολύς λόγος για την περιουσία του Νοσοκομείου και για το πέρασμα αυτής στο Υπουργείο Υγείας. Γράφτηκαν άρθρα και έγιναν παραστάσεις διαμαρτυρίας στον αρμόδιο Υπουργό μέχρι που φτάσαμε στο σημείο να πιστεύουμε ότι θα ακυρωθεί η απόφαση και θα παραμείνουν τα ακίνητα στο ίδιο ιδιοκτησιακό καθεστώς.
Αυτό που δεν τέθηκε καθόλου ως ζήτημα όλο το διάστημα του δημόσιου διαλόγου είναι η τύχη όλων αυτών των οικημάτων. Δυστυχώς όλοι εμείς που διάγουμε το βίο μας αυτή την εποχή στη Χίο είμαστε μάρτυρες της εγκατάλειψης, της ερείπωσης και τελικά της απαξίωσης της περιουσίας του Νοσοκομείου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την πολιτιστική μας κληρονομιά και την οικονομική κατάσταση του ιδρύματος.
Δυστυχώς ή ευτυχώς η μόνη λύση για να σωθούν τα οικήματα, ιδίως αυτά που βρίσκονται εντός του Κάμπου, με πρώτο και καλύτερο το Καλουτάδικο, το πιο πρόσφατο απόκτημα του Νοσοκομείου που αφέθηκε κι αυτό εδώ και μερικά χρόνια στη μοίρα του, είναι η παραχώρησή τους σε ιδιώτες είτε με πώληση είτε με ενοικίαση για 99 χρόνια. Μόνο έτσι θα διασωθεί η περιουσία και θα ωφεληθεί οικονομικά το ίδρυμα. Όλες οι άλλες προοπτικές οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε σωρούς ερειπίων.

 


Και μιας ο λόγος για ερείπια και περιουσίες ιδρυμάτων, έρχομαι σε ένα άλλο καρκίνωμα της πόλης που είναι κι αυτό ιδιοκτησία όχι ιδρύματος αλλά συλλόγου. Ο λόγος για το κτίριο του ΝΟΧ το οποίο εδώ και χρόνια έχει εγκαταληφθεί και αποτελεί εστία μόλυνσης επικινδυνότητας και ακαλαισθησίας σε μια ανέκαθεν χαρισματική γειτονιά, τη Μπέλλα Βίστα. Οι προσπάθειες που καταβάλλονται εδώ και μερικά χρόνια για τη νομιμοποίηση του αυθαίρετου χαρακτήρα του φαίνεται ότι δεν θα τελεσφορήσουν – προσκρούουν άλλωστε στη σθεναρή ένδικη αντίδραση των κατοίκων της περιοχής. Αλλά ακόμη και αν κάποια στιγμή οδηγούσαν στη νομιμοποίηση των άθλιων μπάζων και του κατεστραμμένου πλέον κτιρίου, τίποτε δε μας κάνει να πιστεύουμε ότι κάτι καλαίσθητο και λειτουργικό θα δημιουργηθεί σε εύλογο χρονικό διάστημα στη θέση του σημερινού ερειπίου. Αυτό όχι λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στο αισθητήριο της διοίκησης του ΝΟΧ αλλά λόγω του τεράστιου οικονομικού κόστους, το οποίο το Σωματείο δεν διαθέτει ή διαθέτει σε άλλους σκοπούς και καλά κάνει.
Υπάρχει όμως μια πρόταση ανάπλασης του χώρου η οποία εκτός των άλλων θα αποφέρει και οικονομικό όφελος στο ΝΟΧ δίνοντάς του τη δυνατότητα να δημιουργήσει νέες εγκαταστάσεις αν αυτές είναι απαραίτητες στο σωματείο.
Το καλοκαίρι που παρήλθε βρέθηκα να συζητάω με κάτοικο της περιοχής που διαμένει εκτός Χίου αλλά επισκέπτεται το πατρικό του σπίτι στη Μπέλλα Βίστα πολλές φορές κάθε χρόνο. Ο εν λόγω κύριος τυγχάνει να έχει και την οικονομική δυνατότητα η οποία δικαιολογεί την πρόταση που κατέθεσε στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΝΟΧ και η οποία συνοψίζεται στην αγορά ή μακροχρόνια ενοικίαση του συγκεκριμένου χώρου και την κατασκευή στη θέση των ερειπίων και των μπάζων ενός παραθαλάσσιου πάρκου που θα δοθεί για δημόσια χρήση και θα ομορφύνει τον τόπο!
Προσωπικά βρίσκω ότι η πρότασή του είναι διπλά συμφέρουσα. Προσφέρει οικονομική ανάσα στον Όμιλο, που μπορεί με τα χρήματα τα οποία θα αποκτήσει με την πώληση ή ενοικίαση του «οικοπέδου» να επενδύσει αλλού (σε χώρο ή σε ανθρώπους που θα προσφέρουν υπηρεσίες στα τμήματά του) αλλά δίνει και μια ανάσα καλαισθησίας στην περιοχή η οποία θα δοθεί σε ευγενή κοινωνικό σκοπό αφού η πρόταση είναι απολύτως μη κερδοσκοπική. Στο χώρο θα φυτευτούν πολλά δέντρα, θα δημιουργηθούν περίπατοι και χώροι, θα τοποθετηθούν έργα τέχνης όπως γλυπτά, κατασκευές από ξύλο κ.α., θα δημιουργηθεί ένας χώρος θερινών καλλιτεχνικών εκθέσεων, θα ανακατασκευαστεί η παραλία σαν χώρος περιπάτου (όχι πλαζ λουομένων) κ.λ.π. Τα νέα κτίρια του τμήματος ιστιοπλοΐας του ΝΟΧ μπορούν να ενταχθούν στο σχεδιασμό και να λειτουργεί ίσως και ένα μικρό εκθετήριο του Ομίλου όπου θα στεγαστεί και το ιστορικό του αρχείο, το οποίο χρίζει και αυτό άμεσης τακτοποίησης και συντήρησης.
Το δίχως άλλο πρόκειται για ένα σχεδιασμό που θα προσφέρει μια όαση πολιτισμού και καλαισθησίας σε αυτή την υποβαθμισμένη σήμερα περιοχή, ενώ το σημαντικότερο από όλα είναι ότι υπάρχει η οικονομική δυνατότητα και η διάθεση να υλοποιηθεί ο σχεδιασμός σε εύλογο χρονικό διάστημα.
Δυστυχώς η Διοίκηση του ΝΟΧ σε μια πρώτη απάντηση για το θέμα απέρριψε ευγενικά την προσφορά λέγοντας ότι έχουν στόχο να επαναφέρουν το ΝΟΧ στην πρότερή του κατάσταση δηλαδή να τον ξανακάνουν Σωματείο της γειτονιάς όπως ήταν κατά τις δεκαετίες του 70 και 80. Μακάρι να μπορούσαν να υλοποιήσουν το σχέδιό τους και να ξανάφερναν και τη ζεστασιά του κολυμβητηρίου και του αθλήματος όπως τη ζήσαμε και τη θυμόμαστε όλοι. Αλλά η άποψή μου – όπως και άλλων συμπολιτών μας – είναι ότι όλα αυτά έχουν δυστυχώς παρέλθει ανεπιστρεπτί και μόνο με μια γενναία ρεαλιστική απόφαση και με εφικτά οράματα μπορεί να αλλάξει όψη η περιοχή, να ωφεληθεί ο ΝΟΧ και βέβαια η πόλη μας.
Ελπίζω με το σημείωμα αυτό να ξεκινήσει ένας διάλογος όλων των ενδιαφερομένων για την περιοχή και για το ΝΟΧ για το καλό του σωματείου (που όλοι στηρίζουμε), της γειτονιάς και σε τελική ανάλυση ολόκληρης της πόλης μας.

Γιάννης Μακριδάκης