Αρχική Απόψεις Aρθρα Μάρκος Σκούφαλος: Ξαναζεσταμένες καπιταλιστικές σούπες…

Μάρκος Σκούφαλος: Ξαναζεσταμένες καπιταλιστικές σούπες…

13

    ΟΙ ΞΑΝΑΖΕΣΤΑΜΕΝΕΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΣΟΥΠΕΣ…
  

 

Σε μια εποχή που οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους και η μνήμη έχει μονίμως οδηγηθεί στη λήθη ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει, να δηλώνει ό,τι νομίζει και να πράττει κατά το δοκούν.
   Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο τραγικά αν με συνέπεια δεκαετιών υπηρετείς τη γερασμένη κυρία της σοσιαλδημοκρατίας και μάλιστα από ύψιστα πόστα, έχοντας συνεισφέρει τα μέγιστα στο χορό επί των σβέρκων του λαού σε πράσινη διάσταση, τότε δεν είναι περίεργο να εξαφανίζεις την κομμουνιστική προπαγάνδα, άρα και τα κομμουνιστικά κόμματα, άρα και το ΚΚΕ-μύχιοι πόθοι- για να κάνεις δήθεν κριτική στον καπιταλισμό, για να τον ξαναμπάσεις στην πορεία από το παράθυρο φτιασιδωμένο σε καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, μοντέλο του Κέυνς.
   Θα συστήναμε στον κ. Κοτσακά να είναι πιο προσεχτικός στις επιμύθιες ρήσεις του ή τουλάχιστον να μελετά τα ντοκουμέντα του ΚΚΕ και την πολιτική του σκέψη αντί να βγάζει αυθαίρετα συμπεράσματα. Άλλωστε όταν οι της σοσιαλδημοκρατίας σύντροφοί του παπαγάλιζαν και παπαγαλίζουν τις ιδεοληψίες περί νέας εποχής και παγκοσμιοποίησης, το ΚΚΕ απαντούσε σε όλους αυτούς με τα λόγια του Λένιν που περιέγραφε 100 χρόνια πριν τον ιμπεριαλισμό, το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού.

1. Συγκέντρωση της παραγωγής και του κεφαλαίου που έχει φτάσει σε τέτοια βαθμίδα ανάπτυξης, ώστε να δημιουργεί μονοπώλια που παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην οικονομική ζωή.
2. Συγχώνευση του τραπεζικού κεφαλαίου με το βιομηχανικό και δημιουργία μιας χρηματιστικής ολιγαρχίας πάνω στη βάση αυτή του «χρηματιστικού κεφαλαίου».
3. Εξαιρετικά σπουδαία σημασία αποκτάει η εξαγωγή κεφαλαίου σε διάκριση από την εξαγωγή εμπορευμάτων.
4. Συγκροτούνται διεθνείς μονοπωλιακές ενώσεις των καπιταλιστών οι οποίες μοιράζουν τον κόσμο.
5. Έχει τελειώσει το εδαφικό μοίρασμα της γης, με την έννοια του αποικιοκρατικού συστήματος, ανάμεσα στις μεγαλύτερες καπιταλιστικές δυνάμεις.
      Αυτά τα χαρακτηριστικά ωστόσο που φαντάζουν τόσο νέα και προσιδιάζουν στη λεγόμενη παγκοσμιοποίηση, αφορούν στα χαρακτηριστικά που έδινε ο Λένιν. (Λένιν, σελ 89, εκδ. Σύγχρονη Εποχή)
      Είναι απολύτως φυσικό, μέσα στη παντοκρατορία και εσκεμμένη μονοφωνία των αστικών Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας αυτή η φύση της «παγκοσμιοποίησης» και των τρεχουσών εξελίξεων να συσκοτίζεται, να διαστρεβλώνεται, να αποκρύπτεται ή όπου αυτό δεν καθίσταται δυνατό να δαιμονοποιείται, ώστε να παραμένει αλώβητο το σύστημα. Στο ίδιο μήκος κύματος λειτουργούν και οι φιλελεύθερες ή σοσιαλδημοκρατικές απόψεις, οι οποίες πέρα από επιμέρους διαφορές στον τρόπο διαχείρισης των τεράστιων προβλημάτων που δημιουργεί ο καπιταλισμός, κατατείνουν στο ίδιο αποτέλεσμα.
      Έτσι βρίθουν  στις μέρες μας οι θεωρίες για το ρόλο των νέων τεχνολογιών, των διάφορων χρηματιστηριακών εργαλείων, οι οποίες δημιουργούν τις νέες εξελίξεις με τα υπέρ και τα κατά, οι οποίες «αποϋλοποιούν» την οικονομία, πάντα όμως με παρονομαστή την αδήριτη ανάγκη της «παγκοσμιοποίησης». Από κοντά ακολουθούν οι θεωρίες για τη «νέα οικονομία», για τη «μεταεθνική» εποχή στην οποία το έθνος-κράτος συρρικνώνεται, για το τέλος της ιστορίας κλπ.
      Ωστόσο αυτές οι θεωρίες και  όσοι τις ενστερνίζονται και τις προωθούν αποφεύγουν να μιλήσουν για το κύριο: Το καπιταλιστικό κέρδος, ως αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης της υπεραξίας της εργατικής δύναμης. Αποφεύγουν να μιλήσουν για το ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής και κατ’ επέκταση την πληροφορία, την κυβερνητική και τελικά την πολιτική και οικονομική εξουσία. Γράφει για παράδειγμα ο κ. Ανδριανόπουλος-στο ίδιο μήκος ανάλυσης με τον κ. Κοτσακά- στο πόνημά του με τίτλο «Η γοητεία της «Νέας οικονομίας»», «Ποιανού ακριβώς την υπεραξία εκμεταλλεύεται όποιος διακυβεύει τα εισοδήματά του με επενδυτικές διακινδυνεύσεις στο χρηματιστήριο, σε ομόλογα, σε derivatives και σε options; Ο «εργαζόμενος της γνώσης», δε συμβάλλει με την οκτάωρη απασχόλησή του στην κατασκευή κάποιου προϊόντος επί του οποίου ο εργοδότης εξασφαλίζει κάποιο πρόσθετο αδικαιολόγητο κέρδος. Αντιθέτως, με την εξειδικευμένη του γνώση παράγει ένα αυτόνομο προϊόν ασκώντας  εξουσία στον εργοδότη αν υπάρχει, με το μονοπώλιο που ασκεί πάνω στη συγκεκριμένη γνώση…»
      Ο σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης Riccardo Petrella , αναφέρει ότι η παγκοσμιοποίηση είναι μια διαδικασία που « στηρίζεται όλο και λιγότερο στην κατοχή υλικών στοιχείων,( γη, φυσικοί πόροι, μηχανήματα,) και αναπτύσσεται χάρις στην κυριαρχία της σε μη υλικούς παράγοντες ( επιστημονική γνώση, υψηλή τεχνολογία, πληροφορίες, επικοινωνίες, χρηματοπιστωτική δραστηριότητα) Η οικονομία αποϋλοποιείται» (Λιόσης, σελ 118-119)
      Δεν απαντούν όμως αυτές οι θεωρίες στο πώς παράγονται τα εισοδήματα πριν επενδυθούν στα  options και στα ομόλογα, στο πώς γίνεται τόσο αντιδιαλεκτικά να διαχωρίζονται τα υλικά μέσα παραγωγής από τα άυλα, στο γεγονός ότι ο «εργαζόμενος της γνώσης» έχει δημιουργηθεί από μία εκπαίδευση η οποία υπηρετεί και αναπαράγει το σύστημα κατά τρόπον ώστε, η γνώση να είναι προκαθορισμένη και ως προς την ποιότητά  και ως προς την ποσότητα. Σε τελική ανάλυση δε, δεν είναι ο εργαζόμενος της γνώσης αυτός που κατέχει τα επιστημονικοτεχνικά επιτεύγματα, αλλά ένας απλός χειριστής τους άσχετα αν είναι εκείνος που τα δημιουργεί. Δεν  απαντούν τέλος αυτές οι θεωρίες γιατί η «παγκοσμιοποίηση» την οποία αναλύουν είναι σύμφυτη με τον όλεθρο του πολέμου που έχουμε βιώσει στη Γιουγκοσλαβία, και  τελευταία στο Ιράκ.
      Ο Μαρξ όμως πολλές δεκαετίες πριν είχε απαντήσει:
      «Όπως και κάθε άλλη ανάπτυξη της παραγωγικής δύναμης της εργασίας, έτσι και η ανάπτυξή της με τις μηχανές, έχει σκοπό να φθηναίνει τα εμπορεύματα και να συντομέψει το μέρος εκείνο της εργάσιμης ημέρας που χρειάζεται ο εργάτης για τον εαυτό του,  για να μεγαλώσει το άλλο μέρος της εργάσιμης ημέρας του, που το δίνει δωρεά στον κεφαλαιοκράτη. Οι μηχανές είναι μέσο για την παραγωγή της υπεραξίας.» (Το Κεφάλαιο, τόμος 1, σελ 386, εκδ ΣΕ)
      Η κρίση λοιπόν για την οποία μιλάμε είναι κρίση του Κρατικομονοπωλιακού Καπιταλισμού, δηλαδή του συστήματος που κυρίως πήρε σάρκα και οστά μετά την κρίση του 1929-30 με κύριο στόχο και σκοπό να λειτουργεί ως ο συλλογικός καπιταλιστής, ως το πρώτο κόμμα της αστικής τάξης που θα εξασφαλίζει συλλογικά τα συμφέροντά της. Στις προηγούμενες δεκαετίες με τις ανατροπές στις σοσιαλιστικές χώρες-ας διαβάσει τώρα τα συνεδριακά μας ντοκουμέντα για το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε ο κ. Κοτσακάς δεν θα πάθει και τίποτε- αυτό το κράτος ήταν που έμπαινε μπροστά στις ιδιωτικοποιήσεις, στις ελαστικές σχέσεις εργασίας, στην ολομέτωπη επίθεση ενάντια στα εργασιακά δικαιώματα. Το κράτος που διαχειρίστηκε για χρόνια το ΠΑΣΟΚ και του οποίου υπουργός υπήρξε ο κ Κοτσακάς, ξεκίνησε το ξεπούλημα σε ΟΤΕ, ΔΕΗ, Ολυμπιακή κλπ, αυτό το κράτος παρέλαβε έναν άθλιο νόμο του Σιούφα για τα ασφαλιστικά και τον διεύρυνε με έναν ακόμα χειρότερο του Ρέππα,  για να έρθει η άλλη θεραπαινίδα του αστικού κράτους η ΝΔ, να προχωρήσει στο σμπαράλιασμα των πάντων.
      Το ίδιο και πάλι κράτος σήμερα διεθνώς έρχεται να καλύψει τις αντιφάσεις του συστήματος, να μετακυλήσει τα χρέη στις πλάτες των εργαζομένων, να προστατέψει τους καπιταλιστές. Να γιατί πάντα το ΚΚΕ έλεγε ότι οι θεωρίες λιγότερο ή περισσότερο κράτος είναι αποπροσανατολιστικές και κάλπικες. Το κύριο κάθε φορά είναι ποιας τάξης τα συμφέροντα εξυπηρετεί το κράτος. Και ο κ . Κοτσακάς είναι σαφής. Θέλει ένα διεθνές ρυθμιστικό πλαίσιο για να  ελεγχθεί το παιχνίδι της πλασματικής οικονομίας , ώστε να λειτουργήσει η υγιής προσθέτουμε εμείς οικονομία του καπιταλισμού που στηρίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο!!!  Αυτή κι αν είναι σοσιαλιστική ανάλυση!!!
      Το ζήτημα είναι, ότι οι σοσιαλδημοκράτες γνωρίζουν πολύ καλά ότι έχουν λερωμένη τη φωλιά τους, αφού πρωτοστάτησαν σε όλες τις επιθέσεις εναντίον των εργαζομένων  με τους νεοφιλελεύθερους στην Ευρώπη, ψηφίζοντας μαζί τους Λισαβόνες και λοιπές συνθήκες και τώρα φορούν  πάλι την προβιά του προβάτου για να ξεγελάσουν τους λαούς. Επεξεργάζονται λοιπόν έναν Προοδευτικό Οδικό χάρτη υπό τον καθηγητή Τζόζεφ Στίγκλιτς πρώην γενικό δ/ντη του Διεθνούς Νομισματικού ταμείου, στα πλαίσια της σοσιαλιστικής διεθνούς, που θα τροχονομεί  με μια ισχυρή υπερεθνική διασυνοριακή ρύθμιση τις κινήσεις του κεφαλαίου από τη μια κι από την άλλη υπόσχονται την αναδιανομή του εισοδήματος. Λες και το κεφάλαιο θα δεχτεί να χάσει αναδιανέμοντας τα κέρδη του, ιδιαίτερα μετά το δρόμο χωρίς επιστροφή που του έδωσαν με την απελευθέρωση των πάντων. Στην ουσία πρόκειται για αναδιανομή στα ψίχουλα για «άλλα κόλπα» των σοσιαλδημοκρατών που επιχειρούν να ρετουσάρουν την κρίση του καπιταλισμού, να τον σώσουν για άλλη μια φορά.
      Γι αυτό το ΚΚΕ για άλλη μια φορά τονίζει: Ο καπιταλισμός δεν εξανθρωπίζεται, αλλά ανατρέπεται. Η πραγματική λύση βρίσκεται στη σύγκρουση με την εξουσία του κεφαλαίου, στην εξουσία του λαού για τη λαϊκή οικονομία με κοινωνικοποιημένα τα μέσα παραγωγής, με εργατικό έλεγχο, με λαϊκή δημοκρατία για την προοπτική του σοσιαλισμού κομμουνισμού.
      Το σύνθημα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα τώρα που αντίπαλος χάνει δυνάμεις είναι επίκαιρο όσο ποτέ!


      Μάρκος Σκούφαλος
      Μέλος ΝΕ Χίου του ΚΚΕ