Αρχική Απόψεις Aρθρα Ιάκωβος Μπριλής: προβληματισμοί για τις καταλήψεις

Ιάκωβος Μπριλής: προβληματισμοί για τις καταλήψεις

7

         
ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ…


   Οι  μαθητικές καταλήψεις θα αναιρεθούν ΜΟΝΟ με ουσιαστική αναβάθμιση της Δημόσιας και δωρεάν Παιδείας και διακομματική συναίνεση.


                                                                                   ΙΑΚΩΒΟΥ Γ. ΜΠΡΙΛΗ
                                                                                           Μαθηματικού.

 

Αλήθεια, πόσοι και ποιοι μαθητές ξέρουν με πληρότητα τα αιτήματα της κατάληψης που ψήφισαν στο σχολείο τους; Πόσοι και ποιοι γνωρίζουν  τους πραγματικούς λόγους και τα ουσιαστικά αιτήματα δεν μπορούμε να το προσδιορίσουμε ούτε αριθμητικά ούτε ως ποσοστό επί τοις εκατό.
Συνεδρίασαν, ψήφισαν και έφεραν σαν αιτήματα, όλα τα πανεκπαιδευτικά αιτήματα α) την ανάγκη της παροχής του 5% του ΑΕΠ για την Παιδεία που μας το είπαν ως 15% του προϋπολογισμού , β) την αντίθεση για την τροποποίηση του άρθρου 16  γ) την κατάργηση της βάσης του 10 για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια δ)την απεμπλοκή από τα πολύωρα δαπανηρά φροντιστήρια ε) ακόμη ότι δεν θέλουν τον «Καποδίστρια ΙΙ» γιατί τα σχολεία θα πάνε στους Δήμους στ) να μη γίνει ο ατομικός φάκελος μαθητή που είχε προτείνει η επιτροπή «σοφών». Είπαν και κάποια ενδοσχολικά … Δεν ξέρουμε αν τα ανέλυσαν και πώς τα ανέλυσαν οι επικεφαλής τους στους πολλούς.
Σε επίπεδο τοπικό ακούστηκαν κάποια προβλήματα στα κτηριακά θέματα αρκετά από τα οποία αν εξετασθούν κατά περίπτωση θα χαρακτηρίζονταν   αντιμετωπίσιμα.
  Οι συζητήσεις γύρω από το φαινόμενο των μαθητικών καταλήψεων που τείνουν να εξελιχθούν σε «ετήσια μόδα» έδωσαν και πήραν. Άλλοι συμπολίτες τα σχολίαζουν αρνητικά και με αποτροπιασμό για την όλη εικόνα που εμφανίζεται στο σχολικό χώρο και άλλοι θετικά και για ουσιαστικούς λόγους όπως της ελεύθερης έκφρασης μέσα σε μια δημοκρατία και μια ευνομούμενη πολιτεία, άλλοι και για άλλους λόγους σκοπιμοτήτων που κρύβονται στην κεφαλή του καθενός.
Δεν απουσιάζουν  κι αυτοί που τα «βάζουν» με τους καθηγητές. Πολλοί μας ρωτούν  για την θέση μας ως εκπαιδευτικών. Εμείς λέμε ότι η θέση μας είναι σταθερή προσεκτική και διακριτική. Παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα στα σχολεία και με επίγνωση των ευθυνών μας επιλέγουμε τη σιωπή.
Τα ουσιαστικά πάντως αίτια της κατάληψης  είναι κατά την ταπεινή μου άποψη δύο ειδών. Α) Οι μαθητές και οι μαθήτριες , έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους για πολλούς και διαφόρους στο εκπαιδευτικό μας σύστημα και θεωρούν ότι έχει πλέον απαξιωθεί εντελώς.  Βλέπουν αρκετοί απ΄ αυτούς, ειδικά των μεγάλων τάξεων, πέρα από ο «χαβαλέ της κατάληψης» (που κανείς δεν αμφιβάλλει ότι επικρατεί)  ότι υπάρχει αβυσσαλέα απόσταση ανάμεσα σ΄ αυτά που μαθαίνουν και αποκομίζουν από το σχολείο σε σχέση με αυτά που απαιτούνται για την σταδιοδρομία τους. Βλέπουν ολοφάνερες ατέλειες και στρεβλώσεις του συστήματος που επιβάλλεται να διορθωθούν. Πιέζονται υπερβολικά από τις δαγκάνες της καθημερινής μέγγενης που λειτουργεί στο τρίγωνο σπίτι-σχολείο- φροντιστήριο και πάλι και πάλι από νύχτα ως αυγή.  Αισθάνονται αρκετοί το άγχος να τους πνίγει ακούγοντας στον περίγυρό τους  τις συζητήσεις για τα  τα αδιέξοδα των σπουδών , την καλπάζουσα ανεργία, την υπερεκμετάλλευση των χαμηλόμισθων νέων εργαζομένων της εποχής μας! Β) Είναι πλέον η “μόδα των καταλήψεων” μια «ίωση που κάνει κύκλο κάποιων ημερών» μια νέα μέθοδος εξασφάλισης πρόσθετων διακοπών μέσα στο διδακτικό έτος. ¨Αλλοι κοιμούνται, άλλοι κάθονται στις καφετέριες, άλλοι ταξιδεύουν, άλλοι τρέχουν στα φροντιστήρια , άλλοι τριγυρνούν άσκοπα εδώ κι εκεί. Στο σχολικό χώρο που έχουν καταλάβει είναι πολύ λίγοι παρόντες με ότι αυτό συνεπάγεται!
Το αποτέλεσμα αυτών των διαπιστώσεων  δεν είναι ασφαλώς  μονοσήμαντα καθορισμένο.  Ωστόσο δείχνει εκ του αποτελέσματος ότι μάλλον έχουν γκρεμιστεί και τα τελευταία ίχνη σεβασμού στις επίσημες αξίες που προσπάθησε και προσπαθεί το σχολείο να μεταδώσει. Τα πράγματα μάλλον δείχνουν ότι το σημερινό δημόσιο σχολείο μας και το περιβάλλον του δεν ελκύουν τους μαθητές μας. Τους απωθούν γιατί δεν μπορεί να τους δώσουν κατανόηση και θαλπωρή στο βαθμό που επιθυμούν. Νοιώθουν καταπίεση από την έλλειψη ελεύθερου χρόνου και απεγνωσμένα ζητούν την διαφυγή. Έτσι ξεφεύγουν και ακολουθούν όποιο «μπαΐράκι» βρεθεί μπροστά τους , δίχως πολύ-πολύ να σκεφθούν ως πού είναι τα όρια και τα συμφέροντά τους. Ωστόσο και με το μέσο της κατάληψης που επιλέγουν οι μαθητές,  δεν νομίζω ότι λύνεται κανένα πρόβλημα αυτή τη στιγμή. Απλά χάνονται τα μαθήματα και βλάπτεται η μαθησιακή διαδικασία. Αυτό είναι κατά την ταπεινή γνώμη μου το θλιβερό αλλά πραγματικό συμπέρασμα και πρέπει η πολιτεία , οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς αλλά και όλοι  οι πολίτες κάθε κατηγορίας να προβληματισθούν και να το αντιμετωπίσουν.
 Η Παιδεία πρέπει να μείνει δημόσια και δωρεάν για να παρέχεται ως αγαθό ισότιμα σε όλα τα παιδιά της χώρας μας. Αλλά η Παιδεία και οι λειτουργοί της, χρειάζονται γενική υποστήριξη και γενική αναβάθμιση και γενική φροντίδα για να φτάσουν στην κορύφωση , δηλαδή  στο ζενίθ απόδοσης  που απαιτεί η σύγχρονη εποχή.
   Η παρέμβαση είναι σύνθετη και ο καθένας μας ας αναλάβει την δική του ευθύνη, με   πρώτο το Υπουργείο  Παιδείας που σχεδιάζει και εφαρμόζει την πολιτική του δίχως να μετρά στο βάθος την ψυχολογία του εφήβου και τις αντοχές του στην κρίσιμη αυτή ηλικία που βρίσκεται.
Εδώ που είμαστε χρειάζεται ριζική αντιμετώπιση και διακομματική συναίνεση για να λυθούν τα πάμπολλα εκπαιδευτικά αιτήματα και να τραβήξουμε ήρεμα μπροστά! Ας δεσμευτούν επιτέλους για κάτι τέτοιο οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου δίχως περιστροφές και υπονομεύσεις!