Αρχική Πολιτισμός Κινηματογραφική Λέσχη: Κακές Συνήθειες (7/11)

Κινηματογραφική Λέσχη: Κακές Συνήθειες (7/11)

5

  ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΧΙΟΥ
   ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2008
    Ο.Π.Κ.Δ.Χ.  ΩΡΑ 8: 30


 
Τίτλος: Malos Habitos


 Τίτλος: Κακές Συνήθειες


· Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 3 Ιουλίου 2008
· Διάρκεια: 103′
· Γλώσσα: Ισπανικά
Παίζουν : Ximena Ayala ,Elena de Haro, ElenaMarco ,Antonio Trevino
 Σκηνοθετης : Simon Bross
 
Σεναριογράφος: Ernesto Anaya
 
Σεναριογράφος : Simon Bross
 


Επίσημη συμμετοχή -Eβδομάδα Κριτικής Φεστιβάλ Καννών 2007
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας-Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου-Guadalajara 2007
Βραβείο Κριτικής Επιτροπή-Διεθνές Φεστιβάλ CineVegas 2007


 “Να φας όλο το φαγητό σου, αλλιώς…”. Κανείς από τους ήρωες ενός καθημερινού δράματος δε θα μπορούσε να τελειώσει τη φράση. Ένα κοριτσάκι που τρώει ό,τι βρίσκει μπροστά του, η μητέρα του που προσπαθεί να χάσει και τα λιγοστά κιλά που της έχουν απομείνει, ο πατέρας του που ψάχνει την τρυφερότητα στην τρυφερή αγκαλιά μιας ζουμερής γυναίκας, η καλόγρια δασκάλα του που απεργεί πείνας για να σώσει τον κόσμο.
    Η κοινωνία της Δύσης βάζει το δάχτυλο στον οισοφάγο αλλά βγάζει τη βαθιά ανθρώπινη αγωνία που κρύβεται στις πιο απλές συνήθειες. Ο μεξικάνος σκηνοθέτης Σιμόν Μπρος, είναι ο πιο γνωστός νέος και πολυβραβευμένος σκηνοθέτης από τη Λατινική Αμερική, στον χώρο της διαφήμισης. Ήδη παραγωγός ταινιών πετυχημένων όπως το «WHO THE HELL IS JULIETTE?», οι πρώτες εντυπώσεις από την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους είναι αρκετά βραβεία και πολύ καλές κριτικές.



Ο Simon Bross γυρίζει μία αλληγορία στην οποία προσπαθεί να χωρέσει επίκαιρους προβληματισμούς πάνω σε ζητήματα θεολογικής πίστης, κοινωνικής συμπεριφοράς, γονικής καταπίεσης ή κυριαρχίας πάνω στο παιδί, ορίων της εξουσίας αλλά και σε ζητήματα απιστίας, λαγνείας, λαιμαργίας…διαλέξτε ποιο από τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα προτιμάτε…Το επίκεντρο της ταινίας είναι οι γυναίκες της και οι διατροφικές διαταραχές που τις κατατρέχουν κατ’ ουσία συμβολίζουν την αγωνία της γυναίκας να καθορίσει τον ρόλο της στη σύγχρονη κοινωνία, την αγωνία της να διαγράψει ολοκληρωμένη πορεία, να κατορθώσει τα πάντα, να συνταιριάζει την τέλεια εικόνα με την ενεργητική κοινωνική παρουσία και τον απόλυτο έλεγχο της καθημερινότητας. Ο Bross χρησιμοποιεί μεθοδικά αλλά συγκλονιστικά το ζήτημα της διατροφικής διαταραχής για να εκθέσει το προφίλ της σύγχρονης γυναίκας και το γεγονός ότι η γυναίκα διατηρεί λόγω φύσης, και στις μέρες μας τον ρόλο της τροφού, μόνο ως υπενθύμιση των θεμελίων που τρίζουν μπορεί να λειτουργήσει. Πολύ επιμελημένα ο σκηνοθέτης αποφάσισε να θέσει τον άνδρα στον περιθώριο, αποδίδοντας του το όνειδος της αποστασιοποίησης και της ροπής μόνο προς ότι ευχαριστεί τον ίδιο. Ο άντρας επιρρεπής στην λαγνεία, δεν είναι ο στυλοβάτης της κοινωνίας του Bros, η γυναίκα-τροφός είναι. Και όταν αυτή χάνει τον προσανατολισμό της, δεν μπορεί να είναι για καλό. Πιο ευανάγνωστο συμβολισμό από τους σωλήνες του πανεπιστημίου που διαβρώθηκαν από γαστρικό οξύ καθώς ολοένα και περισσότερες φοιτήτριες «βγάζουν» το φαγητό του καθημερινά, δε νομίζω ότι έχω διαπιστώσει ποτέ. Το έργο είναι εξαίρετα ερμηνευμένο και από τις τρεις γυναίκες, τις δύο ενήλικες και την μία ανήλικη. Ιδιαιτέρως δε, η πανέμορφη Ximena Ayala που ερμηνεύει την Matilde δίνει μία τέτοια εσωτερικότητα και ταυτόχρονα γλυκύτητα στον χαρακτήρα που μας παρασύρει. Και η Elena de Haro είναι επίσης άξια αναφοράς καθώς χτίζει μεθοδικά και χωρίς υπερβολές το αγωνιώδες προφίλ της Elena που στεγνώνει καθημερινά σε σώμα και ψυχή εξαιτίας της έλλειψης τροφής, της υπεράνθρωπης και κοπιώδους γυμναστικής και της ανικανότητας της κόρης της να χάσει βάρος. Σιγά σιγά οδηγείται στα άκρα, όπως τελικά και οι τρείς χαρακτήρες, ωστόσο θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το κάνει με ρεαλισμό και χωρίς αναίτιες υπερβολές.