Αρχική Απόψεις Aρθρα Ιάκωβος Μπριλής: Κραυγή Αγωνίας για μια ελκυστική καλύτερη Δημόσια παιδεία

Ιάκωβος Μπριλής: Κραυγή Αγωνίας για μια ελκυστική καλύτερη Δημόσια παιδεία

8

                             Κραυγή Αγωνίας για μια ελκυστική καλύτερη Δημόσια παιδεία!
                                                                                  Ιακώβου Γ. Μπριλή
                                                                                    Μαθηματικού.                                     


Απ΄ τον Οκτώβρη στο Νοέμβρη toy 2008,  μας έβγαλαν πάλι για άλλη μια χρονιά απ΄ την τάξη  οι καταλήψεις των παιδιών των Λυκείων  και μας διέκοψαν  τα σχολικά μαθήματα. Με αφορμή αυτή την υπόθεση σήμερα εκφράζουμε μια αγωνία που μας διαπερνά σαν εκπαιδευτικούς και σαν σκεπτόμενους πολίτες.
Κι η αγωνία μας είναι το «που τραβάμε και που πάμε» και αν  σαν συντεταγμένη πολιτεία και οργανωμένη κοινωνία έχουμε ξεκαθαρίσει τους στόχους του τρέχοντος εκπαιδευτικού μας συστήματος. Επιτρέψετε να γίνουν εδώ κάποιες διαπιστώσεις.
 Έχουμε ένα δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα υποχρηματοδοτούμενο που συνεχώς βρίσκεται σε πειραματισμό και είναι βαθειά νυχτωμένο σε σχέση με την καθημερινότητα και τις ανάγκες της.
 Έχουμε ένα δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα   βαθμοθηρικό αφού όλοι βλέπουμε ότι γεννά άγχος και υπερένταση στα παιδιά με απώτερο στόχο την μέγιστη δυνατή επιτυχία στις εξετάσεις.
 Έχουμε ένα σύστημα που απωθεί τους μαθητές όλο και σε μεγαλύτερο ποσοστό. Εντυπωσιακό είναι ότι στα Λύκεια μετά από κάποια έρευνα καταγράφηκε πρόσφατα ότι 10,5 % των μαθητών λένε ξεκάθαρα πως είναι απλά χάσιμο χρόνου να πηγαίνουν σχολείο. Επίσης άλλο πολύ μεγάλο ποσοστό μαθητών είπαν  πως πάνε στη Γ΄ Λυκείου μόνο και μόνο  για να μη παίρνουν απουσίες και μείνουν.
  Έχουμε ένα  σύστημα που έχει τον εκπαιδευτικό του δημοσίου στη γωνία δεν τον επιμορφώνει δεν τον ικανοποιεί οικονομικά, δεν τον εμπιστεύεται και συνεχώς τον απαξιώνει.
Έχουμε ένα παραφορτωμένο αναλυτικό ωρολόγιο πρόγραμμα του οποίου σχεδόν   κάθε μάθημα έχει τέτοια ποσότητα ύλης που καθίσταται ανέφικτο να διδαχτεί καλά και να εμπεδωθεί από τον  μαθητή.
Έχουμε ένα σύστημα με εκτεταμένη τη φροντιστηριακή παιδεία.
 Για να μη μακρυγορούμε, υπάρχει η αίσθηση ότι έχουμε σε γενικές γραμμές ένα σύστημα γεμάτο με προβλήματα που δεν λύνονται και μάλλον επιδεινώνονται.
 Κι εδώ υπάρχει το μεγάλο ερώτημα, προχωρεί έτσι το πράγμα στον κατήφορο ή με σχέδιο ώστε το δημόσιο σύστημα να παραδοθεί αμαχητί στο ιδιωτικό αντίστοιχο σύστημα που ενδιαφέρεται μόνο για δεξιότητες της αγοράς εργασίας και για επιχειρηματικά συμφέροντα  με ότι αυτό συνεπάγεται;
   Κι όμως υπάρχει ακόμη καιρός να αναστραφεί η κατάσταση, αρκεί να υπάρχει πολιτική και γενική κοινωνική βούληση.
Το Ελληνικό δημόσιο σχολείο είναι βέβαιο πως μπορεί να αναμορφωθεί για να γίνει πιο ελκυστικό, πιο προσιτό πιο ανθρώπινο. 
Τα θέματα Παιδείας  δεν θέλουν  αποσπασματική αντιμετώπιση, δεν σηκώνουν πια εμβαλωματικές λύσεις, δεν μπορεί να χρησιμοποιούνται για εντυπωσιασμό, αλλά δείχνουν  πως  θέλουν  εκ βάθρων ουσιαστική συνολική μελέτη και επανα σχεδιασμό. Στόχος να εμπλουτισθεί το σχολείο με σύγχρονες καινοτομίες , να γίνει πιο ελκυστικό στους μαθητές, να ελαχιστοποιήσει την αποστήθιση, να περικόψει το μέγεθος της υπερβολικά μεγάλης ύλης, να δώσει ευκαιρίες στο παιδί να δημιουργήσει και να λειτουργήσει μέσα στις δυνατότητες της ηλικίας του και των αντοχών του φυσικών και πνευματικών. 
Όμως για όλα αυτά και άλλα πολλά, ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΔΙΑΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΦΩΝΙΑ για την  εφαρμογή ολοκληρωμένου μεταρρυθμιστικού προγράμματος από την Προσχολική μέχρι την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.
 Κάποιοι τώρα θα  σκεφθείτε  μα σε ποιο τομέα  υπάρχει διακομματική συμφωνία που να τηρείται και ποια εμπιστοσύνη υπάρχει μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων;  Δυστυχώς μέχρι τώρα έτσι είναι. Αλλά πρέπει να το νοιώσουμε πως από δω και εμπρός πρέπει να υπάρξει διακομματική συμφωνία σε πολλά θέματα και φυσικά στην Παιδεία,  γιατί οι μονοκομματικές πολιτικές έχουν φτάσει σε αδιέξοδα.
 Πρέπει επιτέλους να γίνει κατανοητό σε όλα τα μήκη και πλάτη της κοινωνίας μας  πως  όταν πάσχει η Παιδεία, πάσχει και η κοινωνία.
Ιδιαιτέρως εμείς οι εκπαιδευτικοί, αλλά και οι γονείς ( οι οποίοι πρωτίστως  ας παύσουν να είναι τόσο απαιτητικοί για τον πρωταθλητισμό των βαθμών γιατί έτσι φορτώνουν ψυχολογικά βάρη στο παιδί)   και όλοι οι πολίτες πρέπει να κατανοήσουν σε βάθος τα  καυτά προβλήματα και  πρέπει να στραφούν απαιτητικά  προς την Πολιτεία για την επίλυσή τους.
   Να διεκδικήσουμε συντονισμένα το αυτονόητο της ισότιμης μόρφωσης  για όλα τα παιδιά της πατρίδας μας, χωρίς  τα κακά σύνδρομα που πολλές φορές μας εμποδίζουν να δούμε καθαρά μπροστά μας.
Οι φράσεις «Το επίπεδο πέφτει καθημερινά» , «βγάζουμε απόφοιτους αγράμματους» «κάθε πέρσυ και καλύτερα» και πολλές άλλες παρόμοιες,  δεν είναι πρωτάκουστες αλλά και πάλι επαναλαμβάνονται τούτες τις μέρες στα σχολεία μας από τα χείλη κάποιων εκπαιδευτικών.  Άραγε θα καταστεί ποτέ δυνατόν να ξεπεράσουμε τις   αγκυλώσεις που μας κατατρώγουν, ώστε να ανακτηθεί η  χαμένη εμπιστοσύνη προς όλους τους εταίρους- φορείς της παιδείας και της κοινωνίας και να γεφυρώσουμε τα χάσματα που μας χωρίζουν;   
Η αγωνία μας είναι μόνο μία! Θέλουμε καλύτερη ελκυστική για το μαθητή και  αναβαθμισμένη από κάθε άποψη δημόσια Παιδεία  με προοπτική στο αύριο. Μια Παιδεία ανοιχτή, μια Παιδεία με δημοκρατική ελευθερία έκφρασης, μια Παιδεία δια βίου μάθησης που θα προσφέρει σε όλα τα επίπεδα την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης από το μωρό μέχρι τον παππού!
Αυτή την αγωνία μπορούμε  να την φυτέψουμε στα μυαλά των πολιτικών μας όπου κι αν ανήκουν; Αν ναι τότε κάτι μπορεί να γίνει, αν όμως μείνουμε στο όχι τότε πάμε στο βάραθρο και άξιοι της μοίρας μας!