Αρχική Απόψεις Aρθρα Δημήτρης Λαβατσής: Ο αντίλαλος των φυλακών

Δημήτρης Λαβατσής: Ο αντίλαλος των φυλακών

10

                    
                                                   Ο ΑΝΤΙΛΑΛΟΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ



Η απεργία πείνας των κρατουμένων στις φυλακές, που ανεστάλη προς το παρόν, έβαλε σε δοκιμασία τις αντιλήψεις που έχουμε γι’ αυτούς και προκάλεσε ποικίλα συναισθήματα. Άλλωστε, το έσχατο μη βίαιο μέσο πάλης, η μαζική απεργία πείνας, δεν χρησιμοποιήθηκε για να συγκινήσουν οι κρατούμενοι την παχυδερμική ευαισθησία της κυβέρνησης και του κράτους. Όλα τα καπιταλιστικά κράτη άλλωστε και οι κυβερνήσεις τους, λιγότερο ή περισσότερο, πακετάρουν τα κοινωνικά προβλήματα σε αποθήκες ανθρώπων: άνεργοι, μετανάστες, πρόσφυγες, νέοι μισο-απασχολούμενοι, τοξικομανείς, κοινωνικά παραβατικοί. Η διπλή ηθική του εκμεταλλευτικού συστήματος  στο οποίο  ζούμε φυσικά κωφεύει απέναντι σ’ όλα τα παραπάνω. Πριν από χρόνια μάλιστα, ένα επιφανές golden boy είχε πει ότι όλοι οι προαναφερόμενοι είναι «σκουπίδια της ανάπτυξης». Δεν είχε λοιπόν αποδέκτη την  ανύπαρκτη ευαισθησία της εξουσίας η απεργία πείνας. Είχε και έχει κυρίως αποδέκτη και ζητά βοήθεια από εμάς, τη λεγόμενη κοινή γνώμη, για να πιέσουμε « με το κοινό περί δικαίου αίσθημα» την εξουσία και το κράτος. Εμάς, τους συμπολίτες των φυλακισμένων. Εμάς, που ενώ είναι τόσο κοντά μας,  συνεχώς η τρομοκρατία της TV και οι γραβατοφορεμένοι της εξουσίας μας λένε ότι αυτοί είναι κάποιοι μολυσμένοι που ευτυχώς απομονώθηκαν. Ότι εμείς διαφέρουμε, είμαστε τυχεροί, σαν τους ήρωες των σήριαλ, γυαλιστεροί άνθρωποι με ανώτερα πάθη. Για την πραγματικότητά μας θα μιλάμε τώρα;
Ευτυχώς το παραμύθι της χαζοχαρουμενιάς, δεν πιάνει παντού και πάντα. Άλλωστε δεν υπάρχει μικρόβιο καλών και κακών πολιτών. Για να το πούμε πιο ωμά: κάποιοι γεννήθηκαν σε «λάθος μέρος» ή με «λάθος γονείς», μεγάλωσαν σε «λάθος περιβάλλον», μπορεί και με «λάθος ευαισθησίες» ακόμα και με «λάθος όνειρα». Ταΐζει και γιγαντώνει αυτά τα «λάθη» η κοινωνική αδικία και μετά τα τακτοποιεί στα «κουτιά της καταφρόνιας».
Είναι κομμάτι δικό μας οι φυλακισμένοι, όπως είναι το άνεργο παιδί, το τρυπημένο παιδί, το μελαψό παιδί, το αγριεμένο παιδί, ακόμα κι αυτό το παιδί που μέσα στη συναισθηματική του φτώχια –γιατί μεγάλωσε με «λάθος τρόπο»- μπορεί να έκανε αποτρόπαιες πράξεις, ακόμα κι εγκλήματα. Είναι όμως όλα κομμάτια δικά μας.
Μια δεύτερη επιφύλαξη που υποδαυλίζουν οι σοβαροφανείς άνθρωποι του κράτους, TV και υπάλληλοι της κυρίαρχης ιδεολογίας, είναι για τους τρόπους αντίδρασης. Είτε πρόκειται για τζαμαρίες που σπάνε σε μια διαδήλωση, είτε για στρώματα που καίνε οι φυλακισμένοι, είτε για διάφορες δολιοφθορές, ας σκεφτούμε ένα πράγμα: οι άνισες καταστάσεις, η κοινωνική αδικία γεννάει αντιδράσεις, αντιστάσεις που μπορεί να είναι είτε ένα άρθρο όπως το παρόν, είτε μια διαμαρτυρία ή συζήτηση, μια ειρηνική διαδήλωση αλλά και μια βίαιη πρακτική. Γιατί εν τέλει, ο εγγενής ολοκληρωτισμός του κράτους γεννάει βία. Το είπε κι η ποιήτρια πριν από εκατό χρόνια:
«Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω».
          Αυτό που μπορούμε λοιπόν να κάνουμε, είναι να είμαστε αλληλέγγυοι. Με σεβασμό στα αιτήματά τους. Γιατί όπου υπάρχει αδικία, υπάρχει και εν δυνάμει αντίσταση ή και εξέγερση. Γιατί όσο  υπάρχει αδικία, εμείς (πρέπει να) είμαστε με τον αδύναμο, με τον αδικημένο. Ακόμα κι αν μας σοκάρουν οι μορφές πάλης, οι κραυγές απόγνωσής τους. Άλλωστε η βία του κράτους είναι πολύ χειρότερη ως μόνιμη  θεσμοθετημένη και καμουφλαρισμένη, πολλές φορές, σε δίκαιο από οποιαδήποτε άλλη μορφή βίας εν τέλει
                                                                                                           Χίος 24/11/08
                                                                                                    Δημήτρης  Λαβατσής


                                                               Γραμματέας Νομαρχιακής Επιτροπής ΣΥΝ  Χίου