Αρχική Απόψεις Aρθρα Νικόλας Σιδεράκης: Η εγκατάλειψη του Δημοτικού Κήπου

Νικόλας Σιδεράκης: Η εγκατάλειψη του Δημοτικού Κήπου

11

 Δημοτικός Κήπος
τ. Νικόλα Σιδεράκη
Κατόχου Μάστερ στην Αγγλική Φιλολογία, Παν/μίου Ν. Υόρκης- Δημοσιογράφου


      Οι σοφοί πρόγονοι μας, όπως ο Αριστοτέλης και ο Σωκράτης, συζητούσαν δημόσια για τη δυναμική της δημοκρατίας και τους τρόπους που επηρεάζει την κοινωνία, σε ανοιχτούς δημόσιους χώρους, χωρίς να βασίζονται σε  γραπτά κείμενα. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, νέοι και ηλικιωμένοι ανεξάρτητα από επάγγελμα και κοινωνική θέση, μαζευόταν να ακούσουν και να μάθουν από αυτούς τους δασκάλους της ρητορικής.
 Παρ’ όλο που τότε αυτός ήταν  ο τρόπος ζωής,  σήμερα αντίθετα δεν θυμόμαστε τίποτα, αλλιώς γιατί μένει τόσο απογυμνωμένος και αφρόντιστος ο Δημοτικός Κήπος;
 Η ύπαρξη ενός πάρκου στην καρδιά της πόλης είναι σημαντικότατη για τους κατοίκους της, ιδιαίτερα για τα παιδιά, για ανάπαυλα και αναψυχή, για να ξεφύγουν από τη βιασύνη και το θόρυβο.
      Η αστική εξάπλωση δημιούργησε μια τσιμεντένια ζούγκλα κτιρίων απ’ όπου το  φως και ο καθαρός αέρας με τα βίας περνούν. Όμως τα παιδιά μας είναι σαν τους σπόρους των φυτών που χρειάζονται  ένα υγιές περιβάλλον για να αναπτυχθούν.
      Με  πλεονέκτημα μοναδικό, το ότι βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, ο Δημοτικός Κήπος, έχει εξίσου εύκολη πρόσβαση  τόσο για τους κάτοικους και τους επισκέπτες,  όσο και για τα παιδιά.
      Στην ουσία, ένας δημόσιος κήπος θα έπρεπε να είναι ένας ασφαλής παράδεισος για τα παιδιά μας και ένας χώρος γαλήνης του μυαλού για τους γονείς, ένας τόπος ανάπαυλας από τις φροντίδες.
      Μια όαση, όπου μπορούν να βρουν οι πολίτες καταφύγιο από όλους εκείνους τους παράγοντες που απειλούν και υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής : τη βία, το άγχος, την ατμοσφαιρική μόλυνση, την ανθυγιεινή καθιστική ζωή που οδηγεί στην παχυσαρκία.
      Ο κήπος βοηθά να προασπίσουμε τα παιδιά μας από όλους αυτούς τους επιβλαβείς παράγοντες αφήνοντας τα να τρέξουν ελεύθερα, να αναπνεύσουν και να αξιοποιήσουν για την ανάπτυξη τους τον καθαρό αέρα των φυτών και των δέντρων.
      Είναι ένας από τους λίγους ανοιχτούς χώρους στην πυκνοκατοικημένη πόλη μας, μια ασφαλής όαση, όπου τα παιδιά μας μπορούν να δραπετεύσουν από τα οχήματα που συχνά κινούνται σαν ανεξέλεγκτες αδέσποτες σφαίρες.
      Ένας τόπος όπου μπορεί κανείς να καθίσει κάτω από τη σκιά ενός δέντρου και να βρει για λίγο καταφύγιο από τις συνέπειες της υπερθέρμανσης του πλανήτη.
      Ωστόσο  προκειμένου   να διατηρηθούν τα  σύνορα αυτού του μοναδικού ασύλου, η ασφάλεια και η συντήρηση του κήπου  είναι απαραίτητες, εφ’ όσον έχουν άμεση σχέση με την φυσική και ψυχική ανάπτυξη των παιδιών μας.
      Συγκεκριμένα, φαίνεται ότι η ανατολική πλευρά του κήπου, που οδηγεί στην πλατεία απολαμβάνει όλης της προσοχής, ενώ ο δυτικός τομέας εκεί που βρίσκεται η παιδική χαρά είναι αγνοημένος. Ο πρώτος είναι σχετικά διατηρημένος ενώ ο δεύτερος παραμένει σε άσχημη κατάσταση.
     
     
     
     
     
     
     
 Σκουπίδια και σπασμένα γυαλιά συσσωρεύονται στο χώρο στης παιδικής χαράς, οι κατασκευές και τα παιχνίδια στον παιδότοπο είναι σπασμένα και ανασφαλή για τα παιδιά. Το πρόβλημα  που εντείνει την εν γένει κακή κατάσταση, είναι ότι οι ξύλινες δεσμίδες που συγκρατούν τα μουτζουρωμένα με σπρέι παιχνίδια έχουν αποκολληθεί και έχουν αφεθεί στην παιδική χαρά. Ποιος μπορεί να πει τι θα γίνει αν κάποιο από τα παιδιά πέσει και χτυπήσει σ’ ένα τέτοιο χώρο, όπου μάλιστα περιφέρονται συνέχεια αδέσποτα σκυλιά; Ένα αβέβαιο και επικίνδυνο περιβάλλον, με συνθήκες απαράδεκτες για τα παιδιά μας.
 Είναι  απλώς θέμα κοινής λογικής το ότι πρέπει να διορθωθούν τα σπασμένα και κατεστραμμένα παιχνίδια, να απομακρυνθούν τα αδέσποτα που περιφέρονται και να συντηρείται ο χώρος.  Επιπλέον το να δημιουργηθούν και στο δυτικό τμήμα του κήπου είσοδοι για τα άτομα που είναι καθηλωμένα σε μια αναπηρική πολυθρόνα, με την σωστή κατασκευή ανάλογης ράμπας  καθώς και το να εξομαλυνθούν τα εμπόδια πρόσβασης προς το σιντριβάνι, θα αποδείκνυε πραγματικό ενδιαφέρον.
 Θα μπορούσε ακόμη να δοθεί νέα πνοή αν με κάποιο τρόπο ο κήπος αποκτούσε μια  διάσταση διαδραστική, αν για παράδειγμα έπαιρνε τη μορφή κάποιου είδους «ανοιχτού μουσείου». Ο επισκέπτης θα ενημερώνεται και θα εκπαιδεύεται  για τα φυσικά εκθέματα, όπως λόγου χάρη για τα αγάλματα που αναπαριστούν πρόσωπα από την ιστορία και τη ζωή της Χίου.
      Με άλλα λόγια μπορεί να δώσει  κανείς ζωή σε ένα άψυχο αντικείμενο, απλώς με το να γράψει ένα μικρό κείμενο στη βάση του αγάλματος, που να περιγράφει την ιστορία τη δράση και την προσφορά, του προσώπου που απεικονίζεται, στην κοινωνία. Με αυτόν τον τρόπο, μια κρύα μπρούτζινη ή μαρμάρινη προτομή ζωντανεύει στα μάτια μας, φανερώνοντας την προσωπικότητα και το χαρακτήρα της. Ένας έγχρωμος χάρτης-διάγραμμα,  θα ήταν εξ’ άλλου, χρήσιμος, κυρίως για τους επισκέπτες που έρχονται για πρώτη φορά στο νησί.
      Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε στο κέντρο της πόλης και το παιδί σας θα σας τραβάει το χέρι, για να το πάτε στον κήπο, σκεφτείτε την σημασία που έχει αυτή η όαση για την ψυχική και σωματική υγεία της οικογένειας σας. Είμαι σίγουρος ότι όλοι σας θα έχετε ακόμη φυλαγμένες φωτογραφίες από τα  παιδικά σας χρόνια και οικογενειακές φωτογραφίες με φόντο το, τεράστιο για τα παιδικά σας μάτια,  άγαλμα του Κανάρη.
      Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος από το να ξαναζήσει κανείς αυτές τις πολύτιμες στιγμές με τα παιδιά του, περνώντας ποιοτικά το χρόνο του μαζί τους στην ασφάλεια του Δημοτικού Κήπου, ιδιαίτερα στις δύσκολες μέρες της εποχής μας.
      Φυσικά, η πρόληψη είναι πάντα καλύτερη από τη θεραπεία ιδίως όταν πρόκειται για την στήριξη και τη συντήρηση του δυτικού μέρους του κήπου, ώστε να έχει  ανθρώπινες συνθήκες.
      Η καλυτέρευση των συνθηκών στον κήπο μπορεί να ξαναζωντανέψει, να ακουστούν και πάλι  κάτω από τη σκιά στης φοινικιάς, που προσφέρει ανάσα στην κάψα του καλοκαιριού, φιλοσοφικές συζητήσεις για τη δημοκρατία, όπως στην  εποχή του Αριστοτέλη και του Σωκράτη. Ποιος ξέρει, μπορεί ακόμη και – παρά την οικονομική κρίση- να  καταφέρουμε προσελκύσουμε  τουρισμό.