Αρχική Απόψεις Aρθρα Σταύρος Καραβασίλης: Από την Εκπαίδευση της Αμάθειας στο Θέατρο του Διαλόγου

Σταύρος Καραβασίλης: Από την Εκπαίδευση της Αμάθειας στο Θέατρο του Διαλόγου

45

 «Όταν ο οικολόγος πολίτης ισχυρίζεται ότι θέτει το πιο ενοχλητικό ερώτημα: ποιον κόσμο θα αφήσουμε στα παιδιά μας, αποφεύγει να θέσει ένα άλλο πραγματικά ανησυχητικό ερώτημα: Σε τι είδους παιδιά θα αφήσουμε τον κόσμο;*
*Με αυτό το ερώτημα του Jaime Semprun, ο Γάλλος φιλόσοφος Ζαν Κλωντ Μισεά, τελείωνε το βιβλίο του «Η εκπαίδευση της Αμάθειας».
Το μεγαλύτερο πρόβλημα  της χώρα μας, δεν είναι η ανεργία, δεν είναι η οικονομική κρίση που ακούμε κάθε μέρα από τα τηλεοπτικά παράθυρα, δεν είναι η εγκληματικότητα και η τρομοκρατία. Είναι η τρομακτική έλλειψη παιδείας . Έλλειψη παιδείας που τη βιώνουμε κάθε μέρα σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνίας μας. 
Ένα φαινόμενο που δεν οφείλεται μόνο στο ανεπαρκές  εκπαιδευτικό σύστημα που διαθέτει η χώρα μας αλλά κυρίως στα πρότυπα που έχουν παγιωθεί όπως ο ατομισμός, οι αξίες της ιδιωτικότητας, η απόρριψη της  συλλογικής  δράσης, η  απαξίωση της συμμετοχής στα κοινά, ο αχαλίνωτος ανταγωνισμός, η λογική «ο καθένας για τον εαυτό του» . Αξίες και πρότυπα που καλλιεργήθηκαν από το νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό σύστημα, που θέλει  τους πολίτες καταναλωτές και πειθήνιους  και όχι πολίτες δημιουργικούς με κριτική σκέψη. Σε αυτό το πνεύμα εντάχθηκε και το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν συντελεί στην δημιουργία ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων, δεν αναπτύσσει την κριτική σκέψη  και την δημιουργικότητα.  Όταν η γνώση μετατρέπεται σε δεξιότητα μέσα σε ένα εξεταστοκεντρικό σύστημα και η κριτική αφομοίωση της γνώσης σε αποστήθιση.  Όταν οι έλληνες μαθητές πνίγονται ανάμεσα στο σχολείο- φροντιστήριο – ιδιαίτερο. Όταν η ελληνική οικογένεια αγκομαχά από τα οικονομικά βάρη της παραπαιδείας. Όταν ο ρόλος και το κύρος  του εκπαιδευτικού έχει πληγεί ανεπανόρθωτα.  Μια εκπαιδευτική μηχανή που παράγει πληθώρα προσοντούχων πτυχιούχων αλλά δεν παράγει παιδεία.  Ένα είδος «προσοντούχων αγραμμάτων» Πτυχιούχων έτοιμους να αποδεχθούν το τέλος της μόνιμης και σταθερής απασχόλησης, που θα δρουν και θα σκέφτονται ατομικά.
Με δεδομένη την ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα, ο νέος Υπουργός Παιδείας αποφάσισε να ξεκινήσει ένα προσχηματικό και επικοινωνιακό διάλογο για τη παιδεία, προσδοκώντας να έχει πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη σε μια αποπροσανατολιστική διαδικασία. Ένας διάλογος που επικεντρώνεται σε ένα επιμέρους ζήτημα του εκπαιδευτικού συστήματος (σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευσης) και όχι στο σύνολο του. Ουσιαστικές αλλαγές με στόχο την βελτίωση ποιότητας της παρεχόμενης εκπαίδευσης  σε όλες τις βαθμίδες δεν μπορεί να γίνει αν δεν υπάρχει ως βάση η γενναία χρηματοδότηση για την Παιδεία. Αυτό που  παρακολουθούμε δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά ένα θέατρο διαλόγου. Όταν η κυβέρνηση τελευταία χρόνια νομοθετεί για την Παιδεία π.χ όπως το νομοσχέδιο για τα ΕΠΑΛ και δεν λαμβάνει υπόψη τις προτάσεις από κανέναν συνδικαλιστικό ή εκπαιδευτικό φορέα, τότε το “Tabula Rasa” του κ .Υπουργού μόνο υποκριτικό μπορεί να θεωρηθεί.
Η μεγαλύτερη επένδυση για μία χώρα, είναι ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους, θα επενδύει στον άνθρωπο και στην δημιουργικότητα, στην πρωτοβουλία. Που θα λειτουργεί ως δύναμη ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής, ως εργαλείο αναδιανομής του πλούτου και όχι ως μέσο αναπαραγωγής των κοινωνικών διακρίσεων και δημιουργίας νέων αποκλεισμών. Αν πραγματικά θέλουμε μια αλλαγή σε αυτή τη χώρα, αν θέλουμε αξιοκρατία, δικαιοσύνη, ισονομία. Αυτό που πρέπει να αλλάξουμε πρώτα και να επενδύσουμε είναι η Δημόσια Δωρεάν Παιδεία.


Καραβασίλης Σταύρος