Αρχική Απόψεις Aρθρα Βασίλης Μαυρέλος: 78η Γενική Συνέλευση της ΔΟΕ

Βασίλης Μαυρέλος: 78η Γενική Συνέλευση της ΔΟΕ

14

                          του ΒΑΣΙΛΗ ΜΑΥΡΕΛΟΥ
      ΜΕΛΟΥΣ του ΓΕΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της ΑΔΕΔΥ



78η Γενική Συνέλευση της ΔΟΕ


ούτε πίσω – ούτε στο τέλμα – ούτε μια από τα ίδια
ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΑΔΥΝΑΤΑ ΔΥΝΑΤΑ
ανατρέπουμε το σκηνικό, αλλάζουμε σελίδα στη ΔΟΕ


«Χρειάζεται πολλά, τον κόσμο
για να αλλάξεις.
Οργή κι επιμονή. Γνώση και
αγανάκτηση. Γρήγορη απόφαση,
στόχαση βαθιά. Ψυχρή υπομονή,
κι ατέλειωτη καρτερία. Κατανόηση
της λεπτομέρειας και κατανόηση
του συνόλου… Μονάχα η πραγματικότητα
μπορεί να μας μάθει πώς την
πραγματικότητα ν’ αλλάξουμε»
(Μπρεχτ)


«Δεν είναι το σύστημα σε κρίση, το σύστημα είναι η κρίση»


 Ζούμε σε μια εποχή ραγδαίων κοινωνικών εξελίξεων. Δε ζούμε απλά μια εποχή αλλαγών αλλά μια αλλαγή εποχής. Άνοιξε ήδη ένας νέος ιστορικός κύκλος, μπήκαμε σε μια νέα ιστορική φάση. Η οικονομική – κοινωνική κρίση φανερώνει όχι μόνο τη χρεοκοπία ενός ολόκληρου συστήματος ιδεών και πολιτικής διαχείρισης αλλά και του ίδιου του καπιταλισμού. Δίνει το μοιραίο χτύπημα, τη χαριστική βολή σε βεβαιότητες, μύθους και αυταπάτες. Η ιδεολογική ήττα όμως του νεοφιλελευθερισμού δεν είναι οριστική, και το κυριότερο, δε σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι χειραφετήθηκαν από τα κυρίαρχα ιδεολογήματα.
 Η ένταση, το μέγεθος και η σφοδρότητα των επερχόμενων ταξικών συγκρούσεων και κοινωνικών αγώνων θα δώσει νέες δυνατότητες και ευκαιρίες στην εργαζόμενη πλειοψηφία. Θα κυοφορήσει νέες ελπίδες για ριζική αλλαγή του κόσμου που ως τώρα γνωρίζουμε.



Οι μισθοί στον πάγο, τα δικαιώματα κι οι ελευθερίες στο γύψο.


 Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας εντείνοντας και διευρύνοντας τις πολιτικές που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ της τελευταίας 15ετίας, ακολουθεί την πιο σκληρή οικονομικά και θεσμικά την πιο κατασταλτική εκδοχή της από τη μεταπολίτευση κι έπειτα.
 Για να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη κερδοφορία του κεφαλαίου που μας οδήγησε στην κρίση, ρίχνει τους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους στο νεοφιλελεύθερο Καιάδα και απαιτεί να πληρώσουμε πάλι εμείς τα σπασμένα ματώνοντας μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, όταν χρειαστεί. Την ίδια ώρα ο παραγόμενος πλούτος «χτύπησε κόκκινο», τα κέρδη των βιομηχάνων, τραπεζιτών, χρηματιστών και εφοπλιστών εκτινάχτηκαν στα ύψη. Οι απολύσεις, οι αναγκαστικές διαθεσιμότητες, οι υποχρεωτικές άδειες και οι περικοπές των ημερών εργασίας, οι μειώσεις μισθών, η καθήλωση και ο εξοβελισμός των συντάξεων σε ακόμα βαθύτερο χρόνο, η έκτακτη φοροεπιδρομή, η περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, σαρώνουν κάθε πλαίσιο ασφάλειας και σταθερότητας των όρων της εργασίας. Οι εργοδότες με την ανοχή της κυβέρνησης και τη συναίνεση της αξιωματικής αντιπολίτευσης εκβιάζουν και οργιάζουν. Η κυνικότητα ολοκληρώνεται με την ένταση της καταστολής των κοινωνικών αγώνων και την απόπειρα συρρίκνωσης των ελευθεριών ως συνέχεια και απαραίτητο συμπλήρωμα για την επέλαση των αντεργατικών πολιτικών. Τελική στόχευση η αποτροπή έκφρασης της λαϊκής δυσαρέσκειας και εκδήλωσης του δίκαιου θυμού και της οργής.
 Μέσα σ’ αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο οι ιδιωτικοποιήσεις επιταχύνονται, ο δημόσιος χώρος ακυρώνεται και απαξιώνεται. Τα αγαθά της παιδείας, της υγείας και των κοινωφελών υπηρεσιών ολοένα και εμπορευματοποιούνται, ενώ ο νέος γύρος που ετοιμάζονται ν’ ανοίξουν στο ασφαλιστικό και στις εργασιακές σχέσεις θα είναι στην κατεύθυνση της επιδείνωσης των όρων τους. Φτιάχνουν το σκηνικό τρόμου, του νέου εργασιακού και κοινωνικού μεσαίωνα που ονειρεύονται για εμάς.



Ανούσιες κορώνες, «ρητορικά χαλίκια»
και στο βάθος συμβιβασμός και υποταγή


       Με όλο αυτό το αρνητικό κλίμα στήνουν ‘’διαλόγους’’ και ζητάνε τη συναίνεσή μας, δηλαδή την αιχμαλωσία και την άνευ όρων συνθηκολόγησή μας. Η όψιμη δε πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΔΟΕ (ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ), αποφάσισε και μπήκε στο παιχνίδι της επιχείρησης «διάλογος για την Παιδεία του υπουργείου του Άρεως», που δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια καλοστημένη παγίδα σε βάρος μας, για να περάσει με άλλο τρόπο η πολιτική τους. Αυτή βέβαια η επικοινωνιακή αναδίπλωση της κυβέρνησης δεν έγινε τυχαία. Φοβάται την επανάληψη ενός δεύτερου γύρου εργατικής αυτή τη φορά αλλά και εκπαιδευτικής έκρηξης όπως του Δεκέμβρη, της εξέγερσης της νεολαίας που τους έπιασε πραγματικά στον ύπνο. Αυτός είναι ο μόνιμος εφιάλτης τους, το φάντασμα που θα πλανιέται πάνω απ’ την πόλη για καιρό και δε θα τους αφήνει να ησυχάσουν. Και δε θα έχουν κι άδικο, γιατί «ο Δεκέμβρης» όχι μόνο ξύπνησε συνειδήσεις αλλά ανέστησε όνειρα κι ελπίδες «των κάτω».
       Βρήκε λοιπόν την ώρα η πλειοψηφία της ομοσπονδίας να γίνει «υπεύθυνος» συνομιλητής του Άρη και του Καραμανλή, κι έχει τεράστια ευθύνη γι’ αυτόν τον αποπροσανατολισμό και το αγωνιστικό εμπάργκο που διαμόρφωσε στον κλάδο και στην εκπαιδευτική κοινότητα. Με το διχασμό και τη διαιρετική τομή που προκάλεσαν με αυτή την επιλογή τους με το χώρο της Δευτεροβάθμιας ακύρωσαν επιπλέον το κεκτημένο ενός πανεκπαιδευτικού μετώπου, όλης της προηγούμενης περιόδου, την ώρα που οι αντιεκπαιδευτικές πολιτικές της κυβέρνησης εφαρμόζονται και προχωρούν. Για την εξόφθαλμη επικινδυνότητά τους είναι υπόλογοι έναντι της πλειοψηφίας των 75 χιλιάδων εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και συνυπεύθυνοι στη στρατηγική επιδίωξη των κυρίαρχων επιτελείων του συστήματος για τον άμεσο αφοπλισμό του εκπαιδευτικού και συνδικαλιστικού κινήματος.



       «Ρίξε κόκκινο στη νύχτα, ρίξε λάδι στη φωτιά»!


       Συναδέλφισσες, συνάδελφοι, πέρσι τέτοιον καιρό λέγαμε και γράφαμε στη διακήρυξή μας για την 77η Γ.Σ.: «Η ΔΑΚΕ κι η ΠΑΣΚ αλλάζουν ρόλους ανάλογα με το χρόνο και τις κυβερνήσεις προσφέροντας τις καλές υπηρεσίες τους στο πολιτικό σύστημα, στη διοίκηση, στην απαξίωση του δημόσιου σχολείου και του εκπαιδευτικού, στην κρίση των συνδικάτων, την καθήλωση και χειραγώγηση των αγωνιστικών διαθέσεων[…], ο «αριστερός» βερμπαλισμός, όταν συνοδεύεται από συναινετική – διαχειριστική πρακτική … δεν πείθει, και τότε ο «ηγεμών» αποκαλύπτεται[…], […] για τους Ναπολέοντες θα υπάρχει πάντοτε ένα Βατερλώ», και δυστυχώς επιβεβαιωθήκαμε. Και δε χαιρόμαστε καθόλου γι’ αυτό. Αντίθετα μ’ εκείνο που θα χαρούμε σε σχέση με όσα υποστηρίζουμε τα τελευταία χρόνια είναι η επίτευξη της κοινής δράσης και της συνεργασίας της εκπαιδευτικής Αριστεράς, όπως και κάθε ανεξάρτητης, ριζοσπαστικής, κινηματικής δύναμης σ’ όλα τα επίπεδα της ΔΟΕ. Να μπορέσουμε έτσι να συμβάλλουμε άμεσα και καθοριστικά στην αλλαγή του συσχετισμού δύναμης και να αλλάξουμε σελίδα στη ΔΟΕ. Και αυτό θα είναι μόνο η αρχή. Σήμερα πια όλο και περισσότεροι κατανοούν πως το μέλλον τους είναι σε συνάρτηση κι εξαρτάται από τους συσχετισμούς δυνάμεων. Και αυτοί δεν ανατρέπονται μονάχα στους δρόμους αλλά παντού. Σε όλα τα πεδία της πολιτικής, κοινωνικής μάχης και φυσικά στα μαζικά συνδικάτα και τις ομοσπονδίες όπως είναι αυτές του χώρου μας.
       Αυτό είναι ένα από τα πραγματικά διακυβεύματα της 78ης Γ.Σ. της ΔΟΕ, κι εμείς θα βοηθήσουμε με τις δυνάμεις μας αυτή την προοπτική. Θα επιμείνουμε και πάλι, παρά τις δυσκολίες, και ο καθένας ας αναλάβει τη συλλογική και ατομική του ευθύνη. Απαραίτητη προϋπόθεση βεβαίως είναι η εγκατάλειψη και από τις άλλες δυνάμεις της εκπαιδευτικής Αριστεράς που δρουν στη ΔΟΕ των ανθενωτικών λογικών και πρακτικών, της λαθεμένης κουλτούρας της μοναδικής και αποκλειστικής αλήθειας, του μικροηγεμονισμού, του ναρκισσισμού, της ανούσιας και επιζήμιας αυτόκεντρης ανάπτυξης που αναπαράγει την ηττοπάθεια και βοηθά στην κατίσχυση και διαιώνιση του καταστροφικού μπλοκ ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ στη ΔΟΕ. Ιδού λοιπόν η Ρόδος ιδού και το πήδημα για όλους μας.
      
       «Κι όταν μετρούσα τι μπορώ η γη δε με χωρούσε»


       Συναδέλφισσες, συνάδελφοι, ο δικός μας κόσμος, ο κόσμος της εργασίας και της εκπαίδευσης προσπαθεί να βρει διέξοδο, ψάχνει το στήριγμά του.
       Απ’ όλες τις κυβερνήσεις και τις πολιτικές που είδε ως σήμερα δεν έχει πια να περιμένει τίποτα. Αλλά και από τις συμβιβασμένες και προσκυνημένες πλειοψηφίες που δρουν σ’ όλη την κλίμακα των συνδικάτων δεν περιμένει τίποτα. Με τη λογική του συνδικαλισμού της υποταγής που έχουν, όχι μόνο πλήττουν την αξιοπιστία της συλλογικότητας, αλλά βλάπτουν και υποθηκεύουν το μέλλον και τα δικαιώματά μας.
       Η δική μας συλλογική αντίληψη απευθύνεται σ’ όλους αλλά και στον καθένα χωριστά. Και λέμε να μην το βάλουμε κάτω, να μη σκύψουμε το κεφάλι. Να μη γίνουμε αναλώσιμα εξαρτήματα, γρανάζια ενός αδηφάγου συστήματος χωρίς δικαιώματα και κοινωνική συνείδηση. Ας θυμηθούμε τους δρόμους που άνοιξαν οι εργάτες με τη θυσία τους εκείνη την Πρωτομαγιά στο Σικάγο. Τους μετέπειτα ηρωικούς αγώνες στην Ελλάδα και στον κόσμο. Την μεγάλη απεργία μας, την «νίκη των ηττημένων δασκάλων» που αν και παραμένει ως σήμερα αδικαίωτη, ήταν τότε ανάσα, ελπίδα και οξυγόνο για όλο το εργατικό κίνημα.
       Δε θα ξεμπερδέψουν εύκολα μαζί μας. Δε θα τους αφήσουμε να ησυχάσουν. Το δίκιο μας σαν άνεμος κουβάρι θα τους κυκλώνει και θα τους πνίγει. Θα σπάσουμε την «ιερή αντιδραστική συμμαχία» της συναίνεσης σε βάρος μας: κεφαλαίου – κυβέρνησης – αξιωματικής αντιπολίτευσης – διευθυντηρίου Ε.Ε. – αστικών επιτελείων και ΜΜΕ. Θα σταματήσουμε τη νέα επέλαση της βαρβαρότητας που σαρώνει τη ζωή μας. Φτάνει πια, ως εδώ! Δε σας φοβόμαστε, εξοργιζόμαστε.


«Μας έλεγαν θα νικήσετε
όταν υποταχτείτε.
Υποταχτήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη…
Μας έλεγαν θα νικήσετε
όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας.
Εγκαταλείψαμε τη ζωή μας και βρήκαμε τη στάχτη…
Βρήκαμε τη στάχτη.
Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας,
τώρα που δεν έχουμε πια τίποτα…»
Γ. Σεφέρης
        
       Η οργή να γίνει δύναμη ανατροπής και στη ΔΟΕ,
       για να νικήσουν οι αγώνες
        
       Συναδέλφισσες, συνάδελφοι, με σταθερούς τους άξονες των αιτημάτων, με τις παρακαταθήκες και τη γενικότερη συμβολή μας στην κοινωνία και την εκπαίδευση, με όσα με διάρκεια και συνέπεια υποστηρίζουμε για: την υπεράσπιση του καθολικού δικαιώματος στη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, τις πραγματικές αυξήσεις στις δαπάνες και στους μισθούς, την κοινωνική ασφάλεια και την αναβαθμισμένη υγειονομική περίθαλψη, τους όρους και τις σχέσεις εργασίας μας αλλά και το καθαυτό περιεχόμενο μιας Παιδείας των νέων αναγκών και δικαιωμάτων, για την Προσχολική Αγωγή, την Ειδική και Αντισταθμιστική Εκπαίδευση, για την παιδαγωγική ελευθερία και την εργασιακή δημοκρατία στα σχολεία.
       Οι διαδικασίες των Συνελεύσεων της εκλογής αντιπροσώπων στην 78η Γ.Σ. της ΔΟΕ να στείλουν μήνυμα αλλαγής των συσχετισμών, ισχυρής ενίσχυσης των δυνάμεων της Εκπαιδευτικής Αριστεράς και της κινηματικής ανεξαρτησίας. Ήττας του μπλοκ των δυνάμεων του κυβερνητικού συνδικαλισμού των ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ. Νίκης των ψηφοδελτίων που συμμετέχουν οι δυνάμεις της Αυτόνομης Παρέμβασης είτε αυτοτελώς είτε με ευρύτερα σχήματα αγωνιστικής συνεργασίας. Οι Γενικές Συνελεύσεις θα πρέπει και με τις αποφάσεις τους να προετοιμάσουν τους νέους μεγάλους και νικηφόρους αγώνες της επόμενης ‘μέρας. Αγώνες ενωτικούς, μαζικούς, αποφασιστικούς, με ανοιχτό το ενδεχόμενο για κάθε μορφή (συλλαλητήρια, απεργίες, ακτιβισμούς), στη βάση ενός σχεδίου κλιμάκωσης πανεκπαιδευτικού, πανϋπαλληλικού και πανεργατικού συντονισμού που με τη λογική του αγώνα διάρκειας θα στοχεύει στην ανατροπή των πολιτικών που μας πλήττουν, και τη νίκη.
       Αποφασισμένοι μπροστά στις άγριες ‘μέρες και τις μάχες που έρχονται, επιμένουμε «να δούμε τ’ άσπρο του κόσμου μεσ’ απ’ τα μάτια ενός πιτσιρικά».
      
       Δώσε τη δύναμη στα ψηφοδέλτιά μας.
       ΤΩΡΑ στήριξε – ψήφισε
       ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
        
       Υστερόγραφο


       Σχετικά με την προτεινόμενη από την πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΔΟΕ ημερήσια διάταξη για την 78η Γ.Σ. έχουμε να κάνουμε τις εξής παρατηρήσεις:
       Τα θέματά της είναι χιλιοειπωμένα και έχουν εξαντληθεί σε προηγούμενες Γ.Σ. των τελευταίων χρόνων. Άρα η αξία χρήσης τους έγγυται μόνο στην επαναβεβαίωση των αποφάσεων από τις δυνάμεις τις οποίες πάρθηκαν αυτές οι αποφάσεις (αυξήσεις σε δαπάνες για την παιδεία, οικονομικά – συνταξιοδοτικά, προσχολική αγωγή, ολοήμερο σχολείο κλπ.). Τα έχουμε πει ΟΛΟΙ, ΟΛΑ μέχρι εξαντλήσεως.
       Η ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ τα τελευταία χρόνια έχει τοποθετηθεί με σαφήνεια, πληρότητα και καθαρότητα σ’ όλα τα παραπάνω, αρκεί μόνο η αναζήτηση στα Πρακτικά των Συνεδρίων της ΔΟΕ ή οι ίδιες οι ανακοινώσεις μας για επαλήθευση.
       Τα όσα υποστηρίξαμε μέχρι σήμερα ισχύουν και για την τρέχουσα Η.Δ., και το μόνο που απομένει είναι το ερώτημα γιατί η πλειοψηφία του Δ.Σ. συντηρεί διαρκώς την ίδια θεματολογία εκτός και αν σε κάτι άλλο αποσκοπεί, και μένει να το διαπιστώσουμε στις Γ.Σ. των Συλλόγων αλλά και στις ίδιες τις εργασίες της 78ης  (π.χ. εξοβελισμός και συρρίκνωση του χρόνου συζήτησης για το πρόγραμμα δράσης).
       Για το θέμα του Απεργιακού Ταμείου διαπιστώνουμε έλλειψη συνδικαλιστικής βούλησης από το Δ.Σ. της ΔΟΕ για την ίδρυσή του. Για το πρόγραμμα δράσης αναφερόμαστε και προτείνουμε στον επίλογο της Ανακοίνωσης.
       Όσο για το ζήτημα του Ενιαίου Συνδικάτου Εκπαιδευτικών αποτελεί πάγια θέση μας για 1 συνδικάτο σε πρωτοβάθμιο επίπεδο, 1 ομοσπονδία ανά κλάδο, 1 εργατικό κέντρο στο νομό, 1 συνομοσπονδία σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, και αίτημα της συντριπτικής πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών, κι εκείνο που μένει να δούμε είναι αν τα λόγια εννοούνται και συνοδεύονται με συγκεκριμένες πράξεις που θα οδηγήσουν στην υλοποίηση αυτού του σχεδιασμού ή υποκρύπτονται άλλες σκοπιμότητες [επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, σχεδιασμός περαιτέρω κατακερματισμού του συνδικαλιστικού χώρου του δημοσίου, προσωπικές επιδιώξεις και στρατηγικές κλπ.]