Αρχική Απόψεις Aρθρα Δήλωση υποψηφίων διευθυντών, για τη συμμετοχή τους στη διαδικασία συνέντευξης, μετά την απόφαση...

Δήλωση υποψηφίων διευθυντών, για τη συμμετοχή τους στη διαδικασία συνέντευξης, μετά την απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Πειραιώς

36

 Προς το ΠΥΣΠΕ Χίου
   Κοιν: Γραφείο Υπουργού Παιδείας                                                                                                                  Χίος 12 Μαΐου 2009
            Περιφ/κό Δ/ντή Εκπ/σης β. Αιγαίου
            Σύλλογο Δασκάλων & Νηπιαγωγών Χίου
            Μ.Μ.E 


Θ Ε Μ Α :  « Δήλωση  υποψηφίων διευθυντών, για τη συμμετοχή τους στη διαδικασία συνέντευξης, μετά την απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Πειραιώς, Τμήμα Α2 Ακυρωτικό, Μεταβατική Έδρα Μυτιλήνης και την ακύρωση της 2801/21-11-2007 απόφασης του Περιφερειακού Διευθυντή Εκπαίδευσης Βορείου Αιγαίου»
Κύριοι, 
       Οι δικαστικές αποφάσεις εκ των πραγμάτων αποδίδουν στους δικαιωμένους  δύο ειδών ικανοποιήσεις: μία άμεση που είναι η ηθική δικαίωση και μία έμμεση που είναι η πρακτική δικαίωση, δηλαδή η εντολή προς τους χαμένους να αποδώσουν το δίκαιο στους δικαιωμένους. Αυτή η δεύτερη δικαίωση είναι πολύ εύκολο να αποδοθεί όταν πρόκειται για χρηματικά ή άλλα μετρήσιμα αγαθά. Τι γίνεται όμως όταν η πρακτική δικαίωση, κατά περίεργο αλλά και προφανή τρόπο εμπίπτει στο πλαίσιο διαθέσεων των …ηττημένων;
       Και για να γίνουμε σαφέστεροι:
        Με δέκα αποφάσεις του το Διοικητικό Εφετείο Πειραιώς ακύρωσε την υπ’αριθμ’ 2801/21.11.1007 απόφαση του Περιφερειακού Διευθυντή Βορείου Αιγαίου με την οποία τοποθετήθηκαν οι Διευθυντές σχολικών μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης για όλους όσοι από εμάς είχαμε προσφύγει δικαστικά, σύνολο 10 υποψήφιοι, κρίνοντας ότι είχαμε αδικηθεί στη διαδικασία αξιολόγησης για διευθυντές – άλλωστε και το σκεπτικό του δικαστηρίου επί της ουσίας είναι: «τα έντυπα αξιολόγησης που συντάχθηκαν από κάθε αξιολογητή, στα οποία αναγράφονται οι αξιολογικές μονάδες που κατά την κρίση έπρεπε να λάβει ο αιτών, αναφέρουν, ως προς την εκτίμηση των στοιχείων που ο νόμος απαιτούσε να ληφθούν υπόψη ως κριτήρια για την αξιολόγηση της προσωπικότητάς του και της καταλληλότητας του να επιλεγεί για τη διεύθυνση σχολικής μονάδας πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, γενικές και αόριστες παρατηρήσεις όπως άριστο, αρκετά καλό ή καλό βιογραφικό, αρκετές γνώσεις στη διαχείριση προβλημάτων, απειρία στην άσκηση διοικητικών καθηκόντων όπως φάνηκε από τις απαντήσεις που έδωσε, καλή παρουσία, άριστη ή σχεδόν καλή γνώση της εκπαιδευτικής νομοθεσίας, χωρίς να παρατίθενται όμως τα συγκεκριμένα και ειδικότερα στοιχεία που οδήγησαν τον κάθε αξιολογητή στην κρίση του αυτή και χωρίς να αναφέρονται οι ερωτήσεις των μελών και οι απαντήσεις του αιτούντος ή έστω συνοπτικά το περιεχόμενο αυτών…» Παράλληλα σημειώνεται ότι «δεν είναι νομίμως και επαρκώς αξιολογημένη» και η βαθμολόγηση στην κατηγορία «προσωπικότητα και γενική συγκρότηση του υποψηφίου».
       Στο «δια ταύτα» περιλαμβάνεται, εκτός της εντολής να μας αποδώσει το Δημόσιο τη δικαστική δαπάνη και το παράβολο που πληρώσαμε και επιβαρύνουν ουσιαστικά τον Έλληνα πολίτη και όχι τα μέλη του ΠΥΣΠΕ ΧΙΟΥ που φέρουν και την ευθύνη της αποτυχίας αυτής και η εντολή διεξαγωγής από τη Διοίκηση νέας νόμιμης κρίσης μας από το …ίδιο ΠΥΣΠΕ.
       Να θυμίσουμε εδώ ότι το συγκεκριμένο ΠΥΣΠΕ  ενήργησε ως εξής στις κρίσεις διευθυντών για τις οποίες προσφύγαμε:
1. Με το «υποκειμενικό» μέσο της περίφημης συνέντευξης, καρατόμησε τουλάχιστον 10 υποψηφίους (εμάς) με υψηλή μοριοδότηση στα αντικειμενικά κριτήρια (βλ. δεύτερο πτυχίο ΑΕΙ, μεταπτυχιακά, μετεκπαιδεύσεις, ξένες γλώσσες, υπολογιστές) και στη θέση τους έχρισε διευθυντές δασκάλους με πολύ λιγότερες σπουδές, οι οποίοι όμως  πήραν τον μέγιστο βαθμό στη συνέντευξη. Οι «κομμένοι» εξοβελίστηκαν σε τέτοιες θέσεις κάτω από τη λίστα των 20, ώστε ακόμα κι αν «άδειαζαν» κάποιες θέσεις δ/ντών λόγω συνταξιοδότησης ή άλλου λόγου, τη θέση τους να έπαιρναν πάλι προεπιλεγμένα άτομα.
2. Από τα 6 μέλη του ΠΥΣΠΕ  τα 5 πήραν θέση διευθυντή ενώ ο 6ος απλώς δε δήλωσε υποψηφιότητα, (αξιολογητές και αξιολογούμενοι ταυτόχρονα) μοριοδοτώντας εαυτούς αλλήλους με 20ρια στη συνέντευξη, εκτός από έναν που πήρε 19,5 αφού έτσι κι αλλιώς δεν του χρειαζόταν παραπάνω για το σχολείο που ήθελε.
        Στον τομέα  της ηθικής δικαίωσης, που είναι και ο σπουδαιότερος σε μια κοινότητα σκεπτόμενων ατόμων, είμαστε πλήρως ικανοποιημένοι.
         Τον τομέα όμως της πρακτικής δικαίωσης, όσο αυτός εξαρτάται από τα μέλη του ίδιου ΠΥΣΠΕ, δεν πρόκειται να τον προσεγγίσουμε λαμβάνοντας μέρος σε νέα συνέντευξη-παρωδία, ωθούμενοι από τα παρακάτω βήματα απλής λογικής:
Α) Τα πρόσωπα που απαρτίζουν το συγκεκριμένο ΠΥΣΠΕ με την κατάρτιση του πίνακα δ/ντων, προτείνουν, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, ένα εκπαιδευτικό σύστημα όπου ο ανώτατος στην κλίμακα σχολικής μονάδας εκπαιδευτικός θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν ανεκπαίδευτος ο ίδιος. Εμείς, πιστεύουμε ότι κάτι τέτοιο πλήττει πρωτίστως την εκπαίδευση και προωθούμε το όραμα ενός σχολείου του οποίου δ/ντης θα είναι ένα άτομο καταρτισμένο επιστημονικά, με ευρύτητα  πνεύματος, που θα δώσει ώθηση στους συναδέλφους του, στους μαθητές του και στη σχολική μονάδα που θα διοικεί.
Β) Το ΠΥΣΠΕ αυτό, καθιστώντας εαυτούς αλλήλους διευθυντές και συμπεριλαμβανομένου του παρασκηνίου που προηγήθηκε (κάποιοι μιλούσαν για συνεννοήσεις καιρό πριν) και που ακολούθησε (κάποιοι που χρίστηκαν δ/ντες υπερηφανεύονταν ότι δεν απάντησαν τίποτα στη συνέντευξη) και ακόμα και τώρα συνεχίζεται με αγωνιώδη τηλεφωνήματα εξασφάλισης (όχι από εμάς βέβαια) ότι οι βαθμοί στη νέα συνέντευξη θα είναι αν όχι χαμηλότεροι, τουλάχιστον οι ίδιοι ώστε να μην αλλάξει τίποτα στη λίστα των ήδη δ/ντών, αποδεικνύει για μια ακόμη φορά ότι η ίντριγκα είναι διακομματικό παιχνίδι που διαπλέκει το «υφαντό» των μικρών κοινωνιών σε μια αρρωστημένη κατεύθυνση σχέσεων εξουσίας.
      Εμείς θεωρούμε ότι τέτοια παιχνίδια δεν πρέπει να γίνονται πουθενά, πόσο μάλλον εις βάρος της παιδείας για την οποία πρέπει να διασφαλίζουμε την αξιοκρατία στην επιλογή των εκπαιδευτικών και πρεσβεύουμε ότι ο άνθρωπος που διαπλάθει ψυχές και καθοδηγεί σχολικές μονάδες πρέπει να διακρίνεται λόγω του διαφορετικού ηθικού και μορφωτικού του επιπέδου κι όχι λόγω της ικανότητάς του να κλείνει συμφωνίες κάτω απ΄το τραπέζι. Η διαφάνεια, η αμεσότητα, η εντιμότητα είναι αρετές που διδάσκονται με το παράδειγμα της ζωής μας στους μαθητές κι όχι τίτλοι που τους παίρνουμε στο τζόγο με την εξουσία. Άρα δεν έχουμε θέση ως κρινόμενοι από το ίδιο ΠΥΣΠΕ, ούτε εδώ.
Γ) Στο άρθρο 3 του Ν 3467/2006 περί «επιλογής στελεχών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης» ορίζεται η συνέντευξη ως αποτίμηση της προσωπικότητας και της γενικής συγκρότησης του υποψηφίου. Εδώ προκύπτουν δύο απλά προβλήματα λογικής:
1. Όσον αφορά την προσωπικότητά μας, από το συγκεκριμένο ΠΥΣΠΕ, δεν απήλαυσε τιμών, ούτε καν την άγγιξαν. Ας πούμε όμως ότι εξεταστήκαμε για την προσωπικότητα και …κοπήκαμε. Αν ξαναεξεταστούμε από το ίδιο ΠΥΣΠΕ και πάρουμε διαφορετική βαθμολογία δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν:
* ή στους 18 μήνες που μεσολάβησαν από την προηγούμενη κρίση αλλάξαμε εμείς προσωπικότητα και γίναμε κάποιοι άλλοι, πράγμα αδύνατον …
* ή άλλαξαν προσωπικότητα τα μέλη του ΠΥΣΠΕ πράγμα …επικίνδυνο για τη διοίκηση της τοπικής εκπαίδευσης και πρέπει να κληθούν …ψυχίατροι…
Επομένως, στο βασικό θέμα το οποίο είναι η προσωπικότητα βαθμολογούμαστε το ίδιο και άρα δεν υπάρχει λόγος νέας κρίσης μας. Έχουμε ήδη κοπεί.
2. Όσον αφορά στη «γενική συγκρότηση» που περιλαμβάνει διδακτικά, διοικητικά, οργανωτικά, λειτουργικά κ.τ.λ., σε πολλούς από εμάς καταλογίστηκε «απειρία στη διοίκηση». Άκυρο σκεπτικό, αφού εννοείται ότι όταν είσαι υποψήφιος για πρώτη φορά, είσαι άπειρος, ειδάλλως το Υπουργείο Παιδείας θα διόριζε εξαρχής κάποιους ως εσαεί διευθυντές και δε θα έμπαινε στη διαδικασία νέων κρίσεων. Εν πάσει περιπτώσει, χάρη στο ΠΥΣΠΕ, εξακολουθούμε να είμαστε άπειροι και άρα…κομμένοι κι εδώ.
        Μπαίνει και ένα άλλο ζήτημα: πολλοί από εμάς έχουμε δώσει εξετάσεις επί εξετάσεων κατά τη διάρκεια της ζωής μας σε διαρκείς επιμορφώσεις και για την απόκτηση τίτλων σπουδών. Όλες αυτές οι εξετάσεις δόθηκαν ενώπιον ατόμων που στο πεδίο που μας εξέταζαν ήταν ανώτεροι από εμάς. Ποιοι από τα μέλη του συγκεκριμένου ΠΥΣΠΕ είναι σε θέση με βάση τα ανώτερα επιστημονικά τους προσόντα να μας αξιολογήσουν σε αυτή τη λογική; Εδώ τίθεται και το απλό ζήτημα της δυνατότητας κατανόησης των απαντήσεων από κάποια μέλη του ΠΥΣΠΕ…
        Τέλος, σύμφωνα με τον ίδιο νόμο, κατά τη συνέντευξη εκτιμάται η ικανότητα του υποψηφίου να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, να επιλύει προβλήματα, να δημιουργεί το κατάλληλο παιδαγωγικό περιβάλλον και να εμπνέει τους εκπαιδευτικούς στην άσκηση των καθηκόντων τους. Επειδή στην περίπτωση του δικού μας ΠΥΣΠΕ, οι αξιολογητές ήταν και αξιολογούμενοι, διατυπώνουμε το ρητορικό ερώτημα:  Πώς  οι ίδιοι πέρασαν με 20 αυτή τη διαδικασία, όταν μεθόδευσαν με χειρουργικό τρόπο την προσθαφαίρεση δεκαδικών αριθμών στην βαθμολόγηση της συνέντευξης συναδέλφων τους που  ξεπερνούσαν αυτούς και τους ημέτερους τους στα αντικειμενικά μόρια, ώστε να μην έχουν καμία ελπίδα να χριστούν διευθυντές και να προωθήσουν τόσο φανερά τους εαυτούς τους; Κι όλα αυτά υποτιμώντας αλαζονικά τη νοημοσύνη του κόσμου, ενώ την ίδια στιγμή δημιούργησαν τέτοια αναστάτωση  και εξέθεσαν ηθικά στην τοπική κοινωνία τον κλάδο των δασκάλων – έναν κλάδο που στο μεγαλύτερο ποσοστό του επιτελεί ευσυνείδητα κοινωνικό λειτούργημα;
     Και για να συνοψίσουμε, το ερώτημα τελικά είναι το εξής:
*Είναι δυνατόν, το ίδιο ΠΥΣΠΕ που μας εξοβέλισε στις τελευταίες θέσεις την προηγούμενη φορά, να αυτοαναιρεθεί δίνοντάς μας μια καλύτερη ή χειρότερη βαθμολογία αυτή τη φορά; Ποια από τις δύο φορές θα έχει κάνει λάθος;
      Για όλους τους παραπάνω λόγους και σεβόμενοι την προσωπική μας αξιοπρέπεια αλλά και τον κλάδο τον οποίο υπηρετούμε, οι υπογράφοντες, αρνούμαστε να πάρουμε μέρος ξανά σε μια διαδικασία κρίσεων που θα είναι παρωδία.
   Θα συμμετείχαμε εκ νέου στη διαδικασία κρίσεων αν:
Α) Ακυρωνόταν ο πίνακας δ/ντων και οριζόταν εξαρχής και για όλους νέα διαδικασία, αφού η αδιαφάνεια και η μη τεκμηρίωση της αξιολόγησης κατά τη συνέντευξη, για την οποία δικαιωθήκαμε δικαστικά, ισχύει για όλους τους υποψηφίους (για κανέναν δεν τηρήθηκαν νόμιμα πρακτικά)
Β) Κρινόμασταν από ΠΥΣΠΕ το οποίο απάρτιζαν διαφορετικά πρόσωπα τα οποία να διέθεταν αφ’ ενός την ανάλογη για την περίσταση απαιτούμενη θεωρητική και επιστημονική κατάρτιση και αφ’ ετέρου να μην εξαρτούν ημέτερο συμφέρον από το αποτέλεσμα της κρίσης.
Δεν υπάρχει όμως καμία πρόθεση να γίνει κάτι τέτοιο!
        Πιστεύουμε, ότι σε μια ανοιχτή δημοκρατία, τα σκάνδαλα, οι παρατυπίες και οι υπεύθυνοι για την πρόκλησή τους πρέπει να αποκαλύπτονται και ότι αυτό είναι το χρέος κάθε ενεργού πολίτη που σέβεται τον εαυτό του, προκειμένου να διορθώνονται καταστάσεις κατά τρόπο νόμιμο και να μην επαναλαμβάνονται. Είναι βασική θέση μας η αρχή ότι ο πολίτης οφείλει να μάχεται ενάντια σε κάθε παρατυπία που φαλκιδεύει τους δημοκρατικούς θεσμούς.
       Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε προς αυτό το σκοπό, διδάσκοντας τους μαθητές μας ως δάσκαλοι μέσα από το παράδειγμα της ζωής μας, κι ευχόμαστε πραγματικά, για το καλό του κλάδου -εκπαιδευτικών και εκπαιδευόμενων- η φιλοσοφία, η κουλτούρα, οι ικανότητες και οι προθέσεις του επόμενου ΠΥΣΠΕ  να συνάδουν  προς το ιδανικό του κλάδου των δασκάλων: αμεροληψία, διαφάνεια και πραγματική διάθεση για προώθηση μέσω των θεσμών ενός καλύτερου σχολείου.
Κέρογλου Μαρία
Πιτσιλαδής Σαράντος
Καλογεράκη Σοφία
Τσιροπινάς Γιάννης
Κωστάζου Ευαγγελία
Αμάλαντη Γεωργία
Κώττη Αικατερίνη
Φιστουρής Αχιλλέας
Ταξιάρχου Αγγελική
Σούτης Μιλτιάδης