Αρχική Απόψεις Aρθρα Βασίλης Μαυρέλος: Εναρξη της νέας σχολικής χρονιάς

Βασίλης Μαυρέλος: Εναρξη της νέας σχολικής χρονιάς

9

 του Βασίλη Μαυρέλου-Δασκάλου, Γενικού Συμβούλου της ΑΔΕΔΥ
 
Τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά…
 
Ό,τι και να γίνει η κυβέρνηση Καραμανλή είναι στα
τελευταία της.Έχει συσσωρεύσει τόση λαϊκή οργή η πολιτική της και είναι τόση η αγανάκτηση όσων πλήττονται απ’αυτήν που δε γλιτώνει με τίποτα.
Συν τοις άλλοις και το όποιο επικοινωνιακό πλεονέ-κτημα διέθετε σε προηγούμενες περιόδους για να παραμυθιάζει τον κόσμο με κούφια ωραία λόγια,ευχολόγια και εκθέσεις ιδεών, το απώλεσε μέσω σκανδάλων και Βατοπεδίων.Είναι και οι <<κουκουνάρες >>,τα πεύκα του Αντώναρου που πήραν την σκυτάλη από το <<στρατηγό Άνεμο>> του Πολύδωρα για να δικαιολογηθεί το ολοκαύτωμα στο <<φαιό νταμάρι>> της Αττικής,είναι και τόσα άλλα… Μάλλον έχουν αποφασίσει να πέσουν κάτω από ένα δεύτερο γύρο λαϊκής αυτή τη φορά οργής,επιλέγοντας παράλληλα να μην αφήσουν τίποτα όρθιο στο πέρασμά τους.
Η φθινοπωρινή επέλαση τους στο χώρο της εκπαίδευσης και της εργασίας σχεδιάστηκε και παράλληλα υλοποιήθηκε σε ένα βαθμό μέσα στο καλοκαίρι. Με τις ρυθμίσεις στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης για την αναγνώριση των ιδιωτικών κολλεγίων ως ΑΕΙ, με την εξαίρεση για το τρέχον έτος της υποχρεωτικότητας της μονοετούς προσχολικής αγωγής,με τις νομοθετικές παρεμβάσεις για την εξέλιξη των συμβασιούχων αορίστου χρόνου στο δημόσιο- το άνοιγμα της κερκόπορτας για την κατάργηση σε μεταγενέστερο χρόνο της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων- με το σχεδιασμό για το νέο μισθολόγιο δύο ταχυτήτων και το διαχωρισμό παλιών και νέων,με τη συρρίκνωση των ήδη απαξιωμένων μισθών των δημοσίων υπαλλήλων,με την ολιγωρία στο θέμα της «εξίσωσης» του συνταξιοδοτικού των γυναικών,με την επικείμενη αλλαγή των εργασιακών σχέσεων και  με την επιδρομή στο εισόδημα των εργαζομένων.
     Σαν οδοστρωτήρες σαρώνουν και γκρεμίζουν κεκτημένα  και επιδεινώνουν τους όρους εργασίας και την παροχή της δημόσιας εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες, ακολουθώντας την πεπατημένη όλων των κυβερνητικών εκδοχών που ως τώρα γνωρίσαμε,αφού κάποιοι φρόντισαν πρηγουμένως να τους άνοιξαν το δρόμο προλειάνοντας το έδαφος.


     Μένει όμως ακόμα ένα πείσμα…
     Το πρώτο κουδούνι θα μας υπενθυμίσει ότι το σχολείο εξακολουθεί να είναι γκρίζο, τις περισσότερες φορές βαρετό, απεχθές για τους μαθητές, βαρύ φορτίο για τους εκπαιδευτικούς. Ποσοτικά και ποιοτικά ανεπαρκές και έτοιμο να παραδοθεί στη «σωτηρία» της αγοράς και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας αρχής γενομένης με την επιτάχυνση των ΣΔΙΤ (Συμπράξεις Ιδιωτικού & Ιδιωτικού Τομέα) στο χώρο της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας.
  * Με μια εκπαιδευτική διαδικασία κι ένα αναλυτικό πρόγραμμα που το περιεχόμενό τους δεν ανταποκρίνεται στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες.
  * Μ’ ένα ολοήμερο σχολείο αναντίστοιχο του κοινωνικού του ρόλου. Ολοήμερος χώρος στάθμευσης και φύλαξης ψυχών.
  * Με νηπιαγωγεία που κινούνται μεταξύ υποχρεωτικότητας και προαιρετικότητας ανάλογα με τους κάθε φορά εκλογικούς σχεδιασμούς των κυβερνήσεων, μακριά από το κοινωνικό αιτούμενο, αλλά και που προσβάλλουν εργασιακά όσους έχουν επωμιστεί το λειτούργημα.
  * Με τους διορισμούς λιγότερους από κάθε φορά, να γίνονται και πάλι με το σταγονόμετρο, και με μια πλημμελή επιμορφωτική διαδικασία τόσο για τους νέους συναδέλφους όσο και για τους παλιότερους.
  * Με βιβλία που χρειάζονται βιβλία για να τα διδάξει ο δάσκαλος και να τα κατανοήσει ο μαθητής, και προγράμματα που δεν εφαρμόζονται και μένουν στα χαρτιά.
  * Με σκόρπιες πληροφορίες, θραύσματα γνώσεων «εφόδια» για τους μελλοντικούς ανιδείκευτους και ειδικευμένους εργάτες έξω και πέρα από κάθε πραγματική, ολόπλευρη μόρφωση και γνώση.
  * Με ανύπαρκτη αντισταθμιστική εκπαίδευση, τμήματα ένταξης, τάξεις υποδοχής, ενισχυτική διδασκαλία.
  * Με μειωμένες τις εκπαιδευτικές δαπάνες και μικρότερες ποσοστιαία σε όλη την Ευρώπη.
  * Με διδακτήρια και τάξεις κατά κανόνα ακατάλληλες.
  * Με ειδικότητες που δεν υπάρχουν, και με ειδική αγωγή που έχει ανάγκη ειδικής βοήθειας, για να μη γίνεται εύκολη λεία στους ιδιώτες.
  * Με κακοπληρωμένους και απαξιωμένους δασκάλους.
  * Με εργασιακή αβεβαιότητα, ανασφάλεια, απαξίωση των συλλογικών διαδικασιών, με διοικητισμούς και αυθαιρεσίες διευθυντών και προϊσταμένων.
  * Με ωρομισθίους εκπαιδευτικούς με «χαρτζηλίκι» 300 € το μήνα, σύγχρονοι σκλάβοι του εκπαιδευτικού συστήματος αλλά και καθολική εργασιακή πραγματικότητα του μέλλοντος, αν δεν αντιδράσουμε τώρα σ’ αυτό το όνειδος.


που δεν είναι συνήθεια μοναχά…
     Εμείς οι εργαζόμενοι στην εκπαίδευση, οι μάχιμοι εκπαιδευτικοί, δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε μένοντας απλοί θεατές ή χειροκροτητές. Οι δρόμοι του αγώνα που μέχρι σήμερα πορευτήκαμε είναι μπροστά μας και θα τους ξαναδιαβούμε.
     Η παιδεία είναι το πεδίο της ήττας των κυβερνώντων διαχρονικά. Τα σχέδια επί χάρτου της σημερινής κυβέρνησης και της όποιας αυριανής θα γίνουν στάχτες  όσο δεν ανταποκρίνονται στο κοινωνικά και εκπαιδευτικά αναγκαίο.
     Το δημόσιο σχολείο και το δημόσιο πανεπιστήμιο χρόνια τώρα ακυρώνονται, απαξιώνονται και αιμορραγούν. Στην παιδεία και στην εκπαίδευση, που εξακολουθούν να είναι οι μεγάλοι ασθενείς, θ’ ανάψει και πάλι η φλόγα της οργής. Αλλά αυτή τη φορά θα πρέπει τα εκπαιδευτικά αιτούμενα να μπολιαστούν και να συγχνοτιστούν με την εργαζόμενη πλειοψηφία σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα μέσα απ’ το μονόδρομο της ενότητας και της κοινής μαζικής δράσης. Με σχεδιασμένους, συντεταγμένους, καλά προετοιμασμένους και συντονισμένους αγώνες, με κλιμακούμενη διάρκεια και ευέλικτη αξιοποίηση κάθε μορφής πάλης, ν’ ανοίξουν το δρόμο της νίκης των αιτημάτων των δυνάμεων της εργασίας και της παιδείας.
     Άς κάνουμε λοιπόν και φέτος στις 5 του Σεπτέμβρη,στη Θεσσαλονίκη, τον δικό μας αγιασμό των νέων αγώνων που έρχονται…