Αρχική Απόψεις Aρθρα Παντελής Καβύρης:ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΜΕΓΑΛΟ «ΟΧΙ»

Παντελής Καβύρης:ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΜΕΓΑΛΟ «ΟΧΙ»

30

 Λίγες μόνο μέρες έχουν απομείνει από τον εορτασμό δύο πολύ σημαντικών επετείων για τον τόπο μας. Της επετείου για το μεγάλο «ΟΧΙ» του Ελληνικού λαού στον φασισμό και την επέτειο της προσάρτησης του νησιού μας στο Ελληνικό κράτος. Όπως είναι «φυσικό», εκατοντάδες μαθητές, για μία ακόμη χρονιά, αναλώνουν δεκάδες χρήσιμες ώρες για να προετοιμαστούν για την «μαθητική παρέλαση», όπως ονομάζουν την απίστευτη κακόγουστη πασαρέλα  που λαμβάνει χώρα  στην πατρίδα μας από το 1956 με Μεταξικό διάταγμα.  Προς τέρψιν βέβαια του κάθε θερμοκέφαλου εθνικιστή αλλά και του κάθε ανώμαλου παιδεραστή που συνωστίζονται στις παρελάσεις (ειδικά  των μεγάλων κέντρων) προκειμένου να ικανοποιήσουν τις αρρωστημένες φαντασιώσεις τους. Και δίπλα σαυτούς και μείς οι γονείς να κοιτάμε τα παιδιά μας όλο καμάρι, αφήνοντας τα αβοήθητα σε μια παράσταση τσίρκου, βορά σε ότι χυδαιότερο έχει παράξει ο ανθρώπινος πολιτισμός. Την αγελοποίηση, τον μιλιταρισμό,  την ισοπέδωση, την διάκριση, τον σεξισμό. Τον φασισμό με μία λέξη. Την αντίσταση στον οποίο, υποτίθεται ότι τιμούν τα παιδιά με την παρέλαση!
       Εμείς οι γονείς είχαμε την ευτυχία και την υπερηφάνεια να λέμε ότι οι παππούδες μας ήταν μεταξύ των αγωνιστών του «ΟΧΙ». Μήπως έφτασε η ώρα να κάνουμε και εμείς τα παιδιά και τα εγγόνια  μας υπερήφανα λέγοντας ένα ακόμη «ΟΧΙ»!  Στις μεταξικής έμπνευσης κιτσαρίες που ονομάζονται «μαθητικές παρελάσεις».
       Ας  διαβάσουμε όμως πώς περιγράφουν τις επιπτώσεις από τις «μαθητικές παρελάσεις», κάποιοι εκπαιδευτικοί που τιμούν το λειτούργημα τους και αρνούνται να υποβάλλουν τους μαθητές τους σε αυτή την καταστροφική (για την παιδική ψυχή) δοκιμασία!
       Πρόκειται για τον Σύλλογο διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης, ο οποίος  αντιτίθεται στη συμμετοχή των μαθητών του στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου εκφράζοντας τις παιδαγωγικές αντιρρήσεις στο θεσμό της μαθητικής παρέλασης:
       «Προφανώς, η μαθητική παρέλαση (και μάλιστα στρατιωτικού τύπου) δεν αντέχει ούτε τη στοιχειώδη κριτική προσέγγιση από οποιαδήποτε σύγχρονη παιδαγωγική σκοπιά. Αφού όλα στην παρέλαση παραπέμπουν σε παιδαγωγικούς αρχαϊσμούς στρατιωτικού τύπου. Γι’ αυτό και όλη η προετοιμασία είναι μια ξεκομμένη δράση στο χώρο του σχολείου. Συναντά τη χαρούμενη αποδοχή των μαθητών/τριών, μόνο γιατί γίνεται «έξω» και αντιμετωπίζεται με την ιλαρότητα ενός παιχνιδιού ρόλων. Έτσι όμως η «εγχάραξη» επιτυγχάνεται πολύ ευκολότερα, αφού οι «συνθήκες πρόσληψης» είναι σχεδόν ιδανικές (πολύ θα θέλαμε ένα μεγάλο μέρος της καθημερινής εκπαιδευτικής διαδικασίας να γίνεται «έξω» και με «παιχνιώδη» διδακτική προσέγγιση).


Όμως τι ακριβώς «εγχαράσσεται»;


α) Διαχωρισμός-διακρίσεις: αγόρια μπροστά, κορίτσια πίσω (ολοφάνερα σεξιστικό), αλλά και ψηλοί/ές μπροστά, κοντοί/ές πίσω (ολοφάνερα ακατανόητο). Και κυρίως άξιοι/ες ξεχωριστά -η Ελλάδα της σημαίας-πληβείοι πίσω. Μάλιστα η εξάδα μόνο πηγαίνει συνήθως στη Δοξολογία και πάντα μπροστά- ξεκομμένη από τον υπόλοιπο μαθητικό όχλο. Εδώ, συναντάμε και το μεγάλο θέμα της απόρριψης των παιδιών με αναπηρίες. Η εγκύκλιος που επιτρέπει και τη συμμετοχή ανάπηρων στην πράξη περιορίζεται στους/ις σημαιοφόρους και αποτελεί καταφανώς επικοινωνιακό τρικ, που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γενικευτεί, αφού οι απαιτήσεις για τη συμμετοχή στα «παρελαύνοντα τμήματα» δεν σέβονται διόλου τις ιδιαίτερες δυσκολίες και ανάγκες αυτών των παιδιών.


β) Θηριοδαμαστικός παβλοφισμός: Όλοι/όλες περπατάμε με το ίδιο αφύσικο βήμα, μετά από πολύωρη, μάλιστα, εκγύμναση, που μετατρέπει το σχολείο σε τσίρκο. Για να μπορούμε να «στοιχιζόμαστε» βλέποντας μόνο το κεφάλι του μπροστινού μας και να «ζυγιζόμαστε» ρίχνοντας ματιές στο πλάι στο/στη διπλανό/ή μας και εντέλει να κινούμαστε σαν ρομποτάκια με το ρυθμό που επιβάλλει -παβλοφικά-η σφυρίχτρα ή το «ένα στο αριστερό».


γ) Αγελισμός – ομοιομορφία: συνδέεται με το προηγούμενο όσον αφορά στην κίνηση στο χώρο, αλλά επεκτείνεται και στην ενδυμασία. Την πιο ορατή προσπάθεια υποταγής του ατόμου στη μαζική ομοιομορφία του συνόλου. Τώρα τελευταία, μάλιστα, έχουμε σύνδεση του εθνικοσοσιαλιστικού αυτού κατάλοιπου με το θεσμό της χορηγίας. Συνήθως φροντιστήρια «χορηγούν» μέρος (φουλάρια, γιλέκα, μπερέδες κ.λ.π.) της ενδυμασίας.


δ) Υποβιβασμός του ελεύθερου πολίτη σε υποταγμένο «υπήκοο»: Από ποιο φεουδαρχικό χρονοντούλαπο άραγε βγαίνουν αυτοί οι «επίσημοι» που στέκονται κάθε φορά στην εξέδρα (δεσπότης, στρατηγός, νομάρχης -οι αρχές και εξουσίες του τόπου) επιθεωρώντας με βλοσυρό βλέμμα τους υπηκόους τους, καθώς αυτοί τους «αποδίδουν τιμές» (γιατί άραγε;) στρέφοντας την κεφαλή δεξιά (ενώ ταυτόχρονα κοιτάνε λοξά τη «στοίχισή» τους και ακόμα πιο λοξά τη «ζύγισή» τους);


ε) Κιτς και αισθητική κακογουστιά: Εκτός από τον τρόπο που κινούμαστε και τα ρούχα που φοράμε στην παρέλαση ακούμε και μουσική (δεν υπάρχει τελετουργία χωρίς μουσική υπόκρουση άλλωστε, εκτός από αυτές που απαιτούν πλήρη σιωπή). Και τι μουσική! Στρατιωτικά εμβατήρια (την κακοποίηση, δηλαδή, της όποιας συμφωνικής παράδοσης της Δύσης) που επενδύουν μουσικά κάποια άτεχνα στιχάκια εθνικιστικού κρεσέντου.


στ) Eθνικιστική μονοπολιτισμικότητα: Παρά τα ρητορικά φληναφήματα περί «σεβασμού των πολιτισμικών διαφορών» οι παρελάσεις αποτελούν έναν ακόμη μηχανισμό (τον πιο χοντροκομμένο, ίσως) για την επιβολή είτε της αφομοίωσης είτε της ρατσιστικής απόρριψης και του αποκλεισμού του «διαφορετικού» από την εκπαιδευτική διαδικασία. Οι «καθιερωμένες» πλέον αντιπαραθέσεις γύρω από το ζήτημα των αλλοδαπών σημαιοφόρων το αποδεικνύουν περίτρανα.
      
       Παντελής Καβύρης