Αρχική Απόψεις Aρθρα Γιάννης Μακριδάκης: Δημοτικό Κέντρο Ιστορίας και Τεκμηρίωσης;

Γιάννης Μακριδάκης: Δημοτικό Κέντρο Ιστορίας και Τεκμηρίωσης;

8

 Δημοτικό Κέντρο Ιστορίας και Τεκμηρίωσης;
Τι είναι αυτό; Εμείς ξέρουμε πως οι Δήμοι ασχολούνται μονάχα με ύδρευση και αποχέτευση, άντε και με κανένα στολισμό χριστουγεννιάτικο, το πολύ πολύ με κάποιο κέντρο διοργάνωσης πολιτιστικών εκδηλώσεων ή με κάποιο ΔΗΠΕΘΕ και αυτό με βαριά καρδιά λόγω πολλών εξόδων.
Και όμως. Στον Βόλο εδώ και πολλά χρόνια λειτουργεί ένας Δημοτικός Οργανισμός ο οποίος κάνει δουλειά παρόμοια με αυτήν που προσπαθούμε εμείς εδώ στο Πελινναίο. Απασχολεί ερευνητές, αρχειοθέτες, βιβλιοθηκονόμους, στεγάζεται σε ένα καταπληκτικό ανακαινισμένο παλιό κτίριο που έχει το όνομα του ευεργέτη Έρμαν Σπίρερ, εκδίδει το περιοδικό Εν Βόλω κάθε τρεις μήνες και, το σημαντικότερο, αποτελεί ανεξάρτητο δημοτικό οργανισμό ο οποίος δεν γίνεται αντικείμενο μικροπολιτικής εκμετάλλευσης από τον κάθε Δήμαρχο. Η Δημοτική Αρχή χρηματοδοτεί για να γίνεται ερευνητική δουλειά, αρχειοθέτηση και μελέτη των τεκμηρίων της πόλης και της περιοχής, κι εκεί σταματάει ο ρόλος της.
Το ΔΗΚΙΤ Βόλου λοιπόν και το Κ.Χ.Μ. Πελινναίο είναι οργανισμοί συγγενείς, οι άνθρωποί τους έχουν τις ίδιες αγωνίες και ασχολούνται με τις ίδιες ακριβώς υποθέσεις για ίδιο σχεδόν χρονικό διάστημα, πάνω από μια δεκαετία δηλαδή. Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά.
Στο Βόλο το Κέντρο προέκυψε και υποστηρίζεται υλικοτεχνικά και οικονομικά από έναν ισχυρό φορέα που εγγυάται την απρόσκοπτη ύπαρξη και λειτουργία του έχοντας επαγγελματικό προσωπικό και δίχως να είναι συνδεμένο με συγκεκριμένα πρόσωπα, ενώ στη Χίο το Κέντρο προέκυψε και λειτουργεί προσωποπαγώς, από την ψυχή πέντε ανθρώπων οι οποίοι υποστηρίζονται οικονομικά από την καλή διάθεση άλλων πέντε. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό μειονέκτημα. Διότι και η ψυχή και η καλή διάθεση μπορεί μια μέρα να κουραστούν και να εκλείψουν. Τότε θα μείνουνε τα αρχεία να σαπίζουν μέχρι που να καταστραφούν μια μέρα όλα μαζί, συγκροτημένα, αντί να καταστρέφονταν ένα ένα αν δεν είχαν ποτέ ευρεθεί και αρχειοθετηθεί.
Εδώ είναι λοιπόν ο ρόλος του ισχυρού φορέα, ο ρόλος του Δήμου. Να αποσυνδέσει το έργο από τα πρόσωπα και να εγγυηθεί τη διατήρησή του ακόμη και μετά την πνευματική ή βιολογική έκλειψη των προσώπων.
Σε μερικούς μήνες έρχονται Δημοτικές εκλογές. Μήπως πρέπει ο επόμενος Δήμαρχος να σκεφτεί λίγο περισσότερο την ουσία του πολιτισμού απ’ ό,τι οι προκάτοχοί του; Ένα Δημοτικό Κέντρο Ιστορίας και Τεκμηρίωσης θα δώσει νέα πνοή στην πόλη μας. Εμείς εδώ στο Πελινναίο δεν είμαστε ούτε προφήτες ούτε πιο ευαισθητοποιημένοι από τους άλλους. Έτυχε όμως να έχουμε μια ανησυχία που με πολύχρονη εργασία έφερε αποτελέσματα σε επίπεδο έρευνας, εμπειρίας, αναγνώρισης. Δεν κρατάμε τίποτα για τον εαυτό μας. Η γνώση είναι αγαθό και τα τεκμήρια της Χίου κληρονομιά για τους επόμενους. Είμαστε λοιπόν πρόθυμοι να συνεργαστούμε σε μια σοβαρή προσπάθεια και να θέσουμε στη διάθεση ενός τέτοιου Δημοτικού Κέντρου και τους εαυτούς μας και το υλικό που τόσα χρόνια συλλέγουμε. Μήπως έχει πλέον ωριμάσει το ζήτημα;


Γιάννης Μακριδάκης
(από το άρθρο έκδοσης του νεου τεύχους του περιοδικού ΠΕΛΙΝΑΙΟΥ, αριθμός 52)